[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Υπάρχει μια πρωτότυπη στατιστική μελέτη για τις επιστημονικές διαμάχες που
ξεσπάνε κατά καιρούς στη χώρα μας.

Σύμφωνα με αυτή, ένα σημαντικό ποσοστό ξεσπά ανάμεσα σε Πανεπιστήμια της
Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, ενώ ασήμαντο είναι το ποσοστό που αφορά τα
Πανεπιστήμια της Κρήτης, των Ιωαννίνων και (λιγότερο) της Πάτρας.

(Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι αρκετά Πανεπιστήμια ­ με πρώτα τα κρητικά
­ δεν ασχολούνται με την ημεδαπή, αφού έχουν προχωρήσει σημαντικά το
ερευνητικό έργο τους και δεν είναι κρατικοδίαιτα).

Σύμφωνα με την ίδια στατιστική, ο κυριότερος λόγος μιας διαμάχης φαίνεται να
είναι η διαχείριση ενός έκτακτου (ή προγραμματισμένου) κρατικού έργου, αξίας
μερικών δεκάδων εκατομμυρίων.

Και ακόμη: Όσο μεγαλύτερο είναι το ύψος της κρατικής παραγγελίας τόσο
σκληρότερη είναι η διαμάχη.

Στο 90% των περιπτώσεων, το κράτος υιοθετεί τα αποτελέσματα της μελέτης από
την ερευνητική ομάδα που κατ’ ανάθεση επέλεξε.

Ωστόσο στο 45% των περιπτώσεων, το κράτος αναθέτει στους επικριτές μια άλλη
μελέτη για άλλο θέμα και με χωριστό κονδύλι.

Ένα ακόμη συνηθέστατο φαινόμενο (χωρίς στατιστική ­ δεν χρειάστηκε!) είναι το ακόλουθο:

Οι μελέτες που δεν εξαρτώνται από κρατικές επιδοτήσεις είναι πάντα λιγότερο καθησυχαστικές.

Ένα κοινό όπλο που χρησιμοποιείται είναι η προσφυγή σε εργαστήρια του
εξωτερικού (με τα οποία όμως υπήρχε ήδη συνεργασία του φορέα που καταφεύγει).
Την ίδια στιγμή πάντως ένα σημαντικό ποσοστό πανεπιστημιακών ασχολείται
αποκλειστικά με κρατικές μελέτες.

Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που αμφισβητούν τις δημοσιευόμενες στατιστικές πολλώ
δε μάλλον τις αδημοσίευτες.

Έτσι θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι η πρόσφατη διαμάχη για τη ρύπανση
από τους βομβαρδισμούς δεν έχει καμία σχέση με τα ανωτέρω.

Και ότι πραγματικά τέσσερις επιστήμονες διαφώνησαν εμμένοντας οι μεν ότι το
χαλάζι των βομβών είτε πέφτει είτε δεν πέφτει είναι ένα και το αυτό!

Ίσως πραγματικά η διοξίνη (που προκάλεσε στη δεκαετία του ’80 το δυστύχημα στο
Σεβέζο της Ιταλίας) να είναι νέα ουσία για τα ελληνικά πανεπιστημιακά
πράγματα. Και βέβαια ίσως οι συγκεντρώσεις τους να αποτελούν ακόμη και σήμερα
άλυτο επιστημονικό… παζλ.

Ίσως…