Για το «δράμα της Ομόνοιας»

Σε ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» για την Ομόνοια αναφέρεται η κ. Γεωργία Γεωργαντοπούλου
– Δασκαλάκη, από το Χαλάνδρι:

«Στις 17 Απριλίου, στο φύλλο της εφημερίδας σας του Σαββατοκύριακου, διάβασα
το άρθρο της κυρίας Μ. Νταλιάνη σχετικά με την Ομόνοια και την αθλιότητά της
και στο οποίο τίποτα δεν θα είχα να σχολιάσω ­ αρνητικό τουλάχιστον ­ αν δεν
υπήρχε το σημείο εκείνο που αναφέρεται στους περαστικούς ως “νέο είδος
εξαρτημένων… συνηθισμένων στη θέα κ.λπ. ” ­ εξαιρετικό λεκτικό εύρημα της
συνεργάτιδάς σας, η οποία ιδιαιτέρως υπερήφανη γι’ αυτό το τόνισε τόσο στον
υπότιτλο όσο και στην περίληψη του άρθρου. Καθυστέρησα να διατυπώσω την
αγανάκτησή μου, γιατί καθώς με το συγκεκριμένο θέμά έχω ιδιαίτερη ευαισθησία,
φοβήθηκα μήπως παρεννόησα και έτσι άφησα να περάσουν μία-δύο ημέρες, ώστε να
κατακαθίσει ο θυμός μου. Είμαι μία από αυτούς που φαντάζεται η συνεργάτις σας
ότι είναι “το νέο είδος εξαρτημένων, αυτών που έχουν εθιστεί στη θέα της
σύριγγας… ” και εν πάση περιπτώσει σε όλα αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία
χρόνια στην πλατεία Ομονοίας.

Πώς το εννοεί η συνεργάτιδά σας αυτό το “εξαρτημένοι” Μήπως ότι δεν μπορούμε
να ζήσουμε χωρίς αυτή την αθλιότητα; Αλλά και πώς φαντάστηκε ότι όλοι εμείς οι
δυστυχείς, που ο πρωινός μας δρόμος προς τις δουλειές μας και ο μεσημεριανός
της επιστροφής στα σπίτια μας, μάς οδηγεί μέσα από την κόλαση της Ομόνοιας,
εθιστήκαμε στην αθλιότητα και αδιαφορούμε για το δράμα όλων αυτών των
εξαθλιωμένων χρηστών; Θα ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα η έρευνα, αν
έμπαινε στον κόπο η συνεργάτις σας να ερευνήσει διεξοδικά τι συμβαίνει στους
εργαζόμενους που είναι αναγκασμένοι να ζουν καθημερινά αυτή την κατάσταση.
Κατά πόσο προσπερνάνε “αδιάφοροι” χωρίς να κοιτάνε ­ αλλά το κυριότερο, που
προφανώς υπονοεί η συνεργάτις σας ­ χωρίς να νιώθουν; Ας ρωτήσει λοιπόν εμένα
η κυρία Νταλιάνη ­ που αναγκασμένη να περνάω την Ομόνοια για να πάω στη
δουλειά μου, αντικρύζω όλη αυτή τη φρίκη ­ πώς νιώθω. Ίσως εξωτερικά μοιάζω να
μην κοιτάω, να μην αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει γύρω μου. Μέσα όμως ουρλιάζω με
την ίδια δύναμη κάθε μέρα, με τον ίδιο πόνο στο μυαλό και στην ψυχή μου.
Δοκιμάζομαι σκληρά, κυρίως την ευαίσθητη πρωινή ώρα που έχω απόλυτη ανάγκη την
ηρεμία και τη νηφαλιότητα για να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες της βιοπάλης μου.
Αναγκάζομαι να ζω αυτή τη φρίκη που αποπνέει αυτός ο άθλιος σταθμός μαζί με
την μπόχα των ούρων, της τσιγαρίλας και της απλυσιάς που με υποδέχονται στο
κατώφλι τής κάθε καινούργιας μέρας μου. Να λάβει κανείς υπόψη του δε, ότι το
θέαμα αυτό των εξαθλιωμένων όντων που περιφέρουν τη δυστυχία τους και μας την
επιβάλλουν καθημερινά, είναι το επιστέγασμα μιας μαρτυρικής διαδρομής μέσα στα
βαγόνια του Ηλεκτρικού, όπου παρελαύνει κάθε αληθινή και προσποιητή δυστυχία,
που είναι ικανή να εξαντλήσει και τον πιο απαθή πρωινό ταξιδιώτη σε μία ώρα
της ημέρας που ­ επαναλαμβάνω ­ έχει κανείς απόλυτη ανάγκη από ηρεμία για να
συγκεντρώσει τις δυνάμεις του, ώστε να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της μέρας του.

Εγώ λοιπόν στη θέση της κυρίας Νταλιάνη δεν θα κατέτασσα τόσο εύκολα τους
διαβάτες της Ομόνοιας στους “αδιάφορους” που “έχουν συνηθίσει”, αλλά στους
δυστυχείς που πληρώνουν ­ χωρίς να φταίνε ­ τις συνέπειες των επιλογών κάποιων
άλλων, αλλά και της ολιγωρίας των αρμοδιών (;) και που, το χειρότερο, είναι
παγιδευμένοι σε αυτό το μαρτύριο και που δυστυχώς τίποτα ­ κακά τα ψέματα ­
δεν μπορούν να κάνουν για να διορθώσουν την ελεεινή αυτή κατάσταση. Ίσως θα
έπρεπε κάποτε να αφιερωθεί και σε αυτούς λίγη από την έννοια μας και, γιατί
όχι, και κανένα άρθρο».