3η ΚΑΡΤΑ Με ποια μέτρα;

ΟΣΟΙ παρακολούθησαν τον τελικό Κυπέλλου Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού στην ΕΤ1 και
λίγο αργότερα τον αγώνα Λίβερπουλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για την Πρέμιερ
Λιγκ της Αγγλίας είχαν την καλύτερη ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν ότι το
επίπεδο του ποδοσφαίρου μας εξακολουθεί να είναι χαμηλό.

Και, όταν ακόμα οι ομάδες μας σημειώνουν επιτυχίες σε διεθνείς
αναμετρήσεις, βρισκόμαστε μπροστά σε προβολή δυνατοτήτων και όχι σε καρπούς
ενός οργανωμένου ποδοσφαίρου.

Είναι άτυχοι οι Έλληνες φίλοι του ποδοσφαίρου. Στερούνται θέαμα υψηλής
ποιότητας, που απολαμβάνουν οι φίλαθλοι στα περισσότερα ευρωπαϊκά γήπεδα. Και
αυτό συμβαίνει σταθερά επί δεκαετίες. Όσο και αν οι ειδήμονες μιλάνε για
πρόοδο, η πραγματική απόσταση από την προηγμένη ποδοσφαιρικά Ευρώπη είναι τεράστια.

Είναι να απορείς με εκείνους που υποστηρίζουν ότι έχουν μεγάλη ομάδα.
Μεγάλη με ποια μέτρα; Ελληνικά ή της υπόλοιπης Ευρώπης; Δεν είναι σπουδαίο να
έχεις την καλύτερη ομάδα στη φτώχεια των γηπέδων μας. Θα ήταν σοβαρό θέμα να
μπορεί να αντέξει στη σύγκριση με τη Μπάγερ, τη Μπαρτσελόνα, τη Μίλαν, τη
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την Άρσεναλ, τη Λάτσιο, τον Άγιαξ, τη Φέγενορντ, τη
Δυναμό Κιέβου, τη Γιουβέντους. Τότε, ναι, θα ήταν πραγματικά μεγάλη ομάδα.

Δεν είναι ακατόρθωτο ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Άρης
και άλλες ομάδες μας να πλησιάσουν στη δυναμικότητα των φημισμένων ομάδων
άλλων χωρών. Χρειάζεται όμως μεσοπρόθεσμος σχεδιασμός και σκληρή δουλειά σε
βάθος επί δύο τετραετίες. Και βέβαια, αλλαγή του σκηνικού στα γήπεδά μας, όπου
όλοι θα σέβονται τις αρχές του αθλητισμού. Οι πρόεδροι και τα τσιράκια τους,
οι διαιτητές, οι προπονητές, οι ποδοσφαιριστές και οι οπαδοί των ομάδων.

Το ποδόσφαιρο μιας χώρας μετριέται με τον βαθμό κύρους των διοργανώσεών
του. Αυτό πότε θα το συνειδητοποιήσουν οι ηγέτες;