Η φιλολογία των τηβεννοφόρων

Προδημοσίευση από το βιβλίο «Μπορούμε… 35ωρο – 30ωρο, αναγκαιότητες,
σκοπιμότητες, αυταπάτες, συγχύσεις» του αντιπροέδρου της Βουλής και βουλευτή
του ΚΚΕ Μήτσου Κωστόπουλου

«Αναμφίβολα ζούμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο παγίδες και τρικλοποδιές», γράφει στο
νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί από σήμερα ο Μήτσος Κωστόπουλος, αντιπρόεδρος
της Βουλής και βουλευτής του ΚΚΕ, καταγγέλλοντας τους «προδότες της εργατικής
τάξης και τη… φιλολογία των τηβεννοφόρων».

«Ξέρουμε ότι υπάρχουν συνδικαλιστές που, συνειδητά ή όχι, βρίσκονται σε
αναντιστοιχία με τα ταξικά συμφέροντα των εργατών και υπαλλήλων, ακόμα και
συνδικαλιστές που πούλησαν την ψυχή τους για το προσωπικό τους βόλεμα,
κοροϊδεύοντας ανοικτά και ξετσίπωτα τους εργατοϋπαλλήλους».

Ο Μήτσος Κωστόπουλος έχοντας μεγάλη ιστορία στο συνδικαλιστικό κίνημα
επιχειρεί κάτι νέο ­ για τον χώρο του ­ στον τομέα των βιβλίων. Με μια γλώσσα
περισσότερο συναισθηματική και όχι ξύλινη, απευθύνεται στους εργαζομένους όλων
των κομμάτων και τους λέει «μπορούμε…».

Με αισιοδοξία, αλλά και γνωρίζοντας βαθιά τις διεργασίες που γίνονται στο
συνδικαλιστικό κίνημα μιας χώρας-μέλους της Ε.Ε., λέει στους εργαζομένους
πόσες παγίδες έχει η καθιέρωση του 35ώρου και «αύριο» του 30ώρου.

Τονίζει ότι ορισμένοι έχουν στον νου τους μικρότερες αμοιβές για τους
εργαζομένους για να καλύπτουν τα κενά που προκαλεί η ανεργία τους, και τους
επισημαίνει ότι ακόμα και αν η εργοδοσία καθιερώσει το 35ωρο, ακόμα κι αν δεν
περικόψει αμοιβές, μπορεί να βάλει καπέλο σε ώρες δουλειάς, έτσι που κάποιοι
να δουλεύουν και δέκα συνεχόμενες ώρες την ημέρα!

Στο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος»
παρατηρεί: «Ξέρουμε ­ το βιώνουμε άλλωστε ­ την κατάσταση στην Αριστερά, όπου
τμήματά της, κάτω από τον φόβο και τις συγχύσεις, τα ερωτήματα που προκλήθηκαν
τα τελευταία χρόνια, γλιστρούν στη λογική των “δεδομένων” που διαμορφώνουν οι
πολυεθνικές και τα πολιτικό-ιδεολογικά επιτελεία».

Ο κ. Κωστόπουλος εκτιμά ότι τα προβλήματα για τους εργαζομένους θα ενταθούν.
Και αυτό θα συμβεί στην Ευρώπη γιατί «δεν υπάρχει αντίβαρο».

Άλλωστε, προσθέτει, «η επιθετικότητα του κεφαλαίου εκδηλώνεται με την πιο
άγρια μορφή της, ενώ το περιλάλητο κοινωνικό κράτος, το κράτος πρόνοιας,
αντικαθίσταται από το “όποιος αντέξει”».

Όσο για την ανεργία, «αυτή χτυπάει πλέον όχι μόνον αγνώστους, αλλά τα σπίτια
και τις αυλές μας».

Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης ο Μήτσος Κωστόπουλος προτείνει την
κοινή δράση των εργαζομένων.

«Αυτοί που δεν θέλουν να γυρίσουν την πλάτη σ’ αυτά τα προβλήματα ­ των
εργαζομένων ­ σ’ αυτά τα δεδομένα, αυτοί που ανησυχούν για τις γενικότερες
πολιτικές εξελίξεις, οφείλουν να πάρουν τη θέση τους. Και υπάρχει αρκετός…
κενός χώρος».

Ο πρώην γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ και βουλευτής της Β’ Πειραιώς γράφει στο
βιβλίο του ότι «ενότητα δράσης σημαίνει συγκέντρωση της προσοχής στο πρόβλημα
το οποίο ενδιαφέρει, ανάλογα, πολλούς ή λιγότερους εργαζομένους».

Και προσθέτει πως «στην περίπτωση της ανεργίας, του 35ώρου – 30ώρου, το
πρόβλημα ενδιαφέρει προφανώς παρά πολλούς».

Γι’ αυτό, «η ενότητα δράσης πάνω στο συγκεκριμένο αίτημα ή πάνω σε ένα
γενικότερο δημοκρατικό, συνδικαλιστικό πρόβλημα δεν αναιρεί τη γενικότερη
κριτική, ή πολεμική, ενάντια στο σύστημα, ενάντια σε εκείνους που το υπηρετούν».

Αντίθετα, υπογραμμίζει, «αν σωστά χρησιμοποιηθεί η συνεργασία, η συσπείρωση, η
κοινή δράση για το πρόβλημα, μπορεί να κάνει αυτή την κριτική πιο πειστική και
κατανοητή στον εργάτη και δεν θα είναι μια φιλολογία τηβεννοφόρων».