ΔΡΟΜΟΙ

… που έκανε ο Μαξ Βέμπερ ανάμεσα σε εκκλησία και αίρεση φαίνεται πως είναι
πια ξεπερασμένος. Η αμφισβήτηση των αληθειών της επιστήμης και της πίστης
άνοιξε τον δρόμο σε μια γενικευμένη επανεξέταση όλων των ιδεών. Οι
μετακινήσεις πληθυσμών και η παγκοσμιοποίηση επιτάχυναν τον κατακερματισμό των
θρησκευτικών πεποιθήσεων (και όχι μόνο αυτών). Μετά τον μαρξισμό, οι
θεωρητικοί της Νέας Εποχής βιάζονται να θάψουν και τον χριστιανισμό, μαζί με
κάθε άλλη απόλυτη αλήθεια. Το μοναδικό που παραμένει αναλλοίωτο, λένε, είναι η
καταστροφή κάθε αναλλοίωτου. (Όμως, ακόμη και αυτός ο αφορισμός εμπεριέχει το
σπέρμα της διαλεκτικής καταστροφής του).

… που στις αρχές της δεκαετίας του 1980 εμφανίζονταν στις ροκ συναυλίες με
τα μαλλιά τους βαμμένα μαύρα και τα πρόσωπά τους βαμμένα λευκά δεν ήταν απειλή
για κανένα. Δεν έμοιαζαν τόσο με αντικοινωνικά στοιχεία όσο με φοιτητές που
«τα είχαν παίξει» από υπερβολική δόση Μαίρης Σέλεϊ ή Έντγκαρ Άλαν Πόε. Τι
θέλουν λοιπόν τώρα από τον Διάβολο που δεν μπόρεσε να τους δώσει ο Θεός;
«Δύναμη, εξουσία, χρήμα, κυρίως αυτό», λέει ένας από τους σατανιστές που
συνελήφθησαν τον περασμένο μήνα στη Γένοβα να βεβηλώνουν νεκροταφεία.

… φιλοσοφίες, ακόμη και αυτές, συχνά ξεπηδούν μέσα από συγκεκριμένα
προβλήματα. Όπως ακριβώς ο βουδισμός και ο μουσουλμανισμός υπήρξαν, εν μέρει,
απάντηση στην αδικία του οικονομικού συστήματος (μουσουλμανική στάση κατά του
τόκου), έτσι και οι σύγχρονες αιρέσεις φαίνεται πως προκύπτουν μέσα από το
σύστημα της αγοράς, σαν διαστροφή του. Ενσωματώνουν τις αξίες του καθ’
υπερβολήν. Σκοτώνουν γι’ αυτές. Η σχετικότητα της αγοράς θριαμβεύει. Όσο πιο
απότομη είναι η έκπτωση της «απόλυτης αλήθειας» από τον παράδεισό της, τόσο
πιο βίαιη είναι η αντίδραση από τα χιλιάδες θραύσματά της, που παίρνουν εδώ
και εκεί τη μορφή ενός άγριου και περιθωριακού πολιτιστικού σωβινισμού.

… υποκουλτούρα αγκαλιάζει ολοένα και πιο σφιχτά μια πανσπερμία από «φυλές»
της νεολαίας σε όλον τον κόσμο. Βαμπιριστική και σατανιστική λατρεία, απότοκος
του εθισμού στον βίαιο θάνατο, που από τη Ρουάντα μέχρι το Κοσσυφοπέδιο δεν
είναι παρά ένας απλός συμψηφισμός ψυχών. Όταν το «καλό» φέρνει τόσο αίμα, πόσο
κακό είναι το «κακό»; Πόσο αποτρόπαιος είναι ο Σατανάς και πόσο παρανοϊκός ο
Χίτλερ; Μήπως αυτή είναι η απορία που παγίδεψε τους δυο νέους που
αιματοκύλησαν το σχολείο του Κολοράντο, αυτή που παγίδεψε και τον αγαπημένο
τους τραγουδιστή, τον ανδρόγυνο Μέριλιν Μάνσον (φωτ.), που δεν κρύβει πως οι
στίχοι του είναι ένα κάλεσμα σε σατανιστική λατρεία; Μα ο εκδότης του μουσικού
περιοδικού «Σελέκτ» πιστεύει πως θα ήταν λάθος να απαγορευτεί η μουσική του.
«Θα ήταν λάθος να συνδέσουμε τη μουσική με τους φόνους στο Ντένβερ», λέει ο
Τζον Χάρις. «Αυτά τα παιδιά, εκτός από το να ακούνε μουσική, έτρωγαν και
χάμπουργκερ, αλλά δεν πρόκειται να απαγορευτούν και αυτά». Στα λόγια του θα
μπορούσε να ενοχοποιηθεί, έτσι συμβολικά, ολόκληρη η αγοραία δυτική κουλτούρα.