Ερωτήματα Κεδίκογλου για τη δράση Γιαννόπουλου

Στην επιστολή του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Ευάγγελου Γιαννόπουλου, που
δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» ως απάντηση στο ρεπορτάζ τους για την κοινοβουλευτική
του διαμάχη με τον βουλευτή Ευβοίας κ. Βασίλη Σ. Κεδίκογλου, αναφέρεται με
δική του επιστολή ο κ. Κεδίκογλου:

Ερωτήματα Κεδίκογλου για τη δράση Γιαννόπουλου την περίοδο της Κατοχής, σε επιστολή-απάντηση προς τον υπ. Δικαιοσύνης

«Αντί απαντήσεως στο ερώτημα, αν είναι αντιστασιακός, που ετέθη σύμφωνα με την
απόλυτη κοινοβουλευτική τάξη και το υποχρεωτικό ενδιαφέρον του βουλευτή για
την ποιότητα του υπουργού θεματοφύλακα των θεσμών, ο βουλευτής της Β’
Περιφέρειας Αθηνών κ. Ευάγγελος Γιαννόπουλος παραδίδεται σε παραλήρημα και
έναν οχετό ύβρεων.

Τα ερωτήματα για την “αντιστασιακή του δράση” προέκυψαν ευθύς ως εδημοσιεύθη
το αυτοβιογραφικό του βιβλίο “Ομιλίες – Αγορεύσεις – Κείμενα”, στο οποίο
αποκρύπτεται όλη η στρατιωτική του καριέρα από το 1941 έως το 1948, όλο δηλαδή
το κρίσιμο διάστημα της Κατοχής.

Τα ερωτήματα επαληθεύτηκαν όταν ο ίδιος δημοσίευσε το Φύλλο Στρατιωτικού
Μητρώου του την 23-10-1998, από το οποίο διαπιστώθηκε πλήρης διάσταση του
Φύλλου με τα γραφόμενα στο βιβλίο του.

Σύμφωνα με το ΦΣΜ, στις 30-6-1941 ως εθελοντής λοχίας δεν παρουσιάζεται στη
Διεύθυνση Χωροφυλακής και μεταφέρεται στην εφεδρεία όπου και παραμένει έφεδρος ιδιωτεύων.

Σεπτέμβριος 1941: Ιδρύεται το ΕΑΜ και στην 1η επέτειο της 28ης Οκτωβρίου
διακηρύσσει ότι η κυβέρνηση Τσολάκογλου είναι κυβέρνηση των κατακτητών και
“Έλληνες αξιωματικοί και αστυνομικοί δεν υπάρχει κυβέρνηση που να υπηρετείτε,
μη γινόσαστε όργανα των κατακτητών”.

Οι Έλληνες νέοι, προπαντός οι πολεμιστές, παίρνουν τα βουνά και συγκροτούνται
οι μονάδες Εθνικής Αντίστασης. Μόνη εξαίρεση ο Ευάγγελος Αργ. Γιαννόπουλος. Σε
όλα τα αρχεία που μπορέσαμε να διερευνήσουμε δεν βρέθηκε άλλος Έλληνας που να
κατατάσσεται με αίτησή του στο Στρατό. Υποβάλλει αίτηση να εισαχθεί στο Σώμα
των υπαξιωματικών, γνωρίζοντας ότι θα μεταταγεί στην Ασφάλεια του καθεστώτος,
σύμφωνα με το Ν.Δ. 56/41. Γίνεται αποδεκτός ως έχων τα προσόντα και ο πλέον
φιλοναζί υπουργός, Γ. Μπάκος, εγκρίνει την είσοδό του εις το Σώμα, αφού έδωσε
τον κεκανονισμένον όρκο υποβληθέντος μάλιστα και πρακτικού ορκωμοσίας.

Στη συνέχεια, όπως καθόριζε η πράξη εφαρμογής του Ν.Δ. 56/1941, η Ειδική
Επιτροπή του υπουργείου Ασφαλείας, η δυσώνυμος Ειδική Ασφάλεια, εγκρίνει τη
μεταφορά του στην Αστυνομία Πόλεων.

Ερώτημα: Υπάρχει άλλος Έλληνας πολίτης που εζήτησε την ένταξή του στην
Κατοχική Αστυνομία;

28-3-1944: Με προσωπικό Προεδρικό Διάταγμα, αφού “απεκαλύφθη” ότι είναι
τραυματίας, πράγμα άγνωστο ως τότε, πουθενά στο ΦΣΜ δεν αναφέρεται ο
τραυματισμός του και το Ν.Δ. 56/41 επέτρεπε τη μετάταξη στην Αστυνομία μόνο
των μαχίμων υπαξιωματικών, προάγεται στο βαθμό του βοηθητικού ανθυπασπιστή,
κριθείς ότι διαθέτει τα ηθικά και στρατιωτικά προσόντα, φυσικά όπως τα
αντιλαμβανόταν η κυβέρνηση των Ταγμάτων Ασφαλείας, που εξετέλεσαν την 1η
Απριλίου 1944 μεταξύ άλλων και τους καθηγητές μας Γ. Κωνσταντίνου και Αντ. Τηλιακό.

Των ταγματασφαλιτών που κατέσχεσαν το σπίτι μας, ως φυλάκιο, κράτησαν ομήρους
τη μάνα μας με τέσσερα παιδιά και τη νύχτα της 1-4-1944 θα καιγόμασταν
ζωντανοί, αν δεν υπήρχε η ευαισθησία των γειτόνων Δ. Αργυρίου και Α. Στουρνάρα
και η γενναιότητα και ανδρεία του Νίκου Μαχαιράκου. Οι ΕΛΑΣίτες είχαν κυκλώσει
το σπίτι, έβαλαν φωτιά και ο Νίκος Μαχαιράκος την έσβησε, θυσιάζοντας την
έκβαση της μάχης, χάριν της οικογένειάς μας.

Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από την προαγωγή του σε ανθυπασπιστή, στο τέλος
Απριλίου 1944, για τη συνεργασία του με τους κατακτητές;

Η Συντακτική Πράξη 6/1945 ορίζει ότι “οι Κυβερνήσεις της ξένης κατοχής δεν
ήσαν Ελληνικαί Κυβερνήσεις, αλλά Κυβερνήσεις των κατακτητών” (το ίδιο ακριβώς
έλεγε και η διακήρυξη του ΕΑΜ). Το άρθρο 1 της Σ.Π. 6/1945 προέβλεπε ότι “…
διώκονται και τιμωρούνται όσοι διευκόλυναν το έργο της Κατοχής. Ως ιδιάζουσα
επιβαρυντική περίπτωση θεωρείται η ανάληψη αξιώματος διαρκούσης κατοχής”.

Χρειαζόμαστε άλλες μαρτυρίες για να αποδείξουμε συνεργασία με τους κατακτητές;
Ο Ν. 1285/1982 περί Εθνικής Αντίστασης ορίζει: “Αποκλείονται της αναγνώρισης
ως αντιστασιακών οι συνεργασθέντες με τους κατακτητές”.

Ευθύς με την Απελευθέρωση, ο κ. Ευ. Α. Γιαννόπουλος τίθεται από τον στρατηγό
Θ. Μανέττα, γνωστό τοις πάσι για τα δημοκρατικά του φρονήματα, εκτός υπηρεσίας
και εκτός οργανικών θέσεων, διότι ανωμάλως εισήχθη και ελειτούργησε στο στράτευμα.

Στη διαδικασία παραπομπής του στα ανακριτικά συμβούλια για αντιπειθαρχικές και
αντιυπηρεσιακές πράξεις, αλλά και για τη συμμετοχή του στα Δεκεμβριανά, ο
μάρτυρας Χαρίλαος Στεφάνου, που ο ίδιος επρότεινε, καταθέτει ότι ο Ευ. Α.
Γιαννόπουλος υπηρετούσε στα Τάγματα Ασφαλείας.

Ο κ. Ευάγγελος Α. Γιαννόπουλος ανακαλύπτει τώρα, θανόντος του Στεφάνου, ότι
ήταν σχιζοφρενής.

Στις ανακρίσεις και τη συνεδρίαση των ανακριτικών συμβουλίων, κατέθεσε ότι
στον ΕΛΑΣ ενετάχθη μετά τη συμφωνία του Λιβάνου, ότι δεν έλαβε μέρος εις το
κίνημα και ότι παρέμεινε εις τον ΕΛΑΣ παρά τη θέλησή του.

Σε ιδιόχειρη δήλωσή του δε, το 1947, αποκαλύπτει ότι υπηρέτησε στην Αστυνομία
Πόλεων και στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης (άρα στα Τάγματα Ασφαλείας) και ότι σε
ουδεμίαν μάχην του ΕΛΑΣ έλαβε μέρος.

Σεβόμενος του χώρου σας,

συντομεύουμε. Για να επιτύχει την αναγνώρισή του ως αντιστασιακού, παρεπλάνησε
την Επιτροπή Κρίσεως. Απέκρυψε το πραγματικό διάταγμα της οριστικής του
απόλυσης από τον Ν. Πλαστήρα διά βαρέα πταίσματα περί την πειθαρχίαν και την
υπηρεσίαν και ότι είχε τύχει Πιστοποιητικού Κοινωνικών Φρονημάτων τον
Δεκέμβριο του 1947.

Δεν εδίστασε δε να παρουσιάσει πλαστή βεβαίωση της αντιστασιακής του δράσης σε
έντυπο της ΠΕΑΕΑ με Αρ. Πρ. 45/85 για την οποία βεβαίωση η ΠΕΑΕΑ μάς
γνωστοποιεί ότι “ύστερα από λεπτομερή έρευνα του αρχείου μας, εξερχόμενο
έγγραφο με Αρ.Πρ. 45/85 δεν υπάρχει”.

Ως προς τα γραφόμενά του σχετικά με το σπίτι μας στην Ιστιαία, δεν
παρεξηγείται. Στη σύγχυσή του να βρει κάτι προς κατηγορία, διαβάζοντας δεν
αντελήφθη ότι η οικία μας ήταν φυλάκιο και μάνα με τέσσερα παιδιά ήμασταν
όμηροι, οι οποίοι σωθήκαμε όπως παραπάνω περιγράφω.

Για τη συμπεριφορά του πατέρα μας και την ιστορία του, αφού δεν θέλησε να
μεταβεί στην Ιστιαία και να πληροφορηθεί, συντόμως θα του απαντήσει η
Δικαιοσύνη και άνθρωποι αγωνισθέντες και όχι ριψάσπιδες».