ΔΡΟΜΟΙ

… οι Δευτέρες. Έτσι είχε πει το δεκατριάχρονο κοριτσάκι από το Σαν
Ντιέγκο, για να εξηγήσει γιατί είχε πυροβολήσει τους συμμαθητές της, πριν από
μερικά χρόνια, μέσα στην τάξη. Η προχθεσινή νέα τραγωδία σε σχολείο του
Κολοράντο δεν είναι μαζική δολοφονία, είναι θυσία στον βωμό των εμπόρων όπλων.
Το πανίσχυρο λόμπι τους κυριαρχεί στην Ουάσιγκτον. Αυτοί όπλισαν το χέρι του
κοριτσιού από το Σαν Ντιέγκο, όπως και των δύο αυτοσχέδιων νεοναζιστών του
Κολοράντο. Αυτοί οπλίζουν και εκείνους που σκοτώνουν δέκα χιλιάδες Αμερικανούς
τον χρόνο. Η Αμερική μαστίζεται από την επιδημία των όπλων. Η κουλτούρα των
όπλων είναι βαθιά ριζωμένη και κάθε τόσο παίρνει φωτιά από τα κοινωνικά
προβλήματα, είτε στα χέρια των μαύρων και άλλων μειονοτικών είτε στα χέρια των ρατσιστών.

… μεταδόθηκαν από την τηλεόραση της Fox TV και τις μεταφέρει η
«Γκάρντιαν». Ένα αμερικανικό ελικόπτερο προσγειώνεται κάπου στην Αλβανία. Με
πλήρη εξάρτυση, ένας πεζοναύτης πηδάει έξω. Λυγίζει τα γόνατα και κραδαίνει
προς κάθε κατεύθυνση το πολυβόλο του, μολονότι δεν υπάρχει ψυχή πουθενά. Η
φιγούρα του είναι εντυπωσιακή. Η όψη του απειλητική. Και η αποστολή του; Η
φωνή του τηλεοπτικού συντάκτη εξηγεί ότι έφτασε εκεί για να κατασκευάσει
σπίτια για τους Κοσοβάρους πρόσφυγες.

… αυτός είναι χαρακτηριστικός ολόκληρης της ΝΑΤΟϊκής αποστολής στην
περιοχή, γράφει η βρετανική εφημερίδα. Η «αποστολή του ελέους» πήρε άξαφνα μια
άσχημη τροπή. Μαθαίνουμε πως οι βόμβες σκότωσαν εκατόν πενήντα Σέρβους
αμάχους, ανάμεσά τους και παιδιά ­ σίγουρα και κάποιους αντιπάλους του
Μιλόσεβιτς. Στους πολέμους πεθαίνουν και αθώοι, δυστυχώς, δεν παύει να
υπενθυμίζει ο εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ. Όμως, σε ένα πόλεμο ίσως να έχει κανείς το
δικαίωμα να σκοτώνει τον εχθρό και όλους όσους μοιάζουν με αυτόν, αλλά σε μια
ανθρωπιστική αποστολή προτεραιότητα είναι να σώζει κανείς τα θύματα του
εχθρού. Όσο βρέχει βόμβες στη Σερβία αναρωτιέται κανείς τι απέγινε η
«ανθρωπιστική αποστολή». Οι αριθμοί λένε πως δεν παίζει πια παρά μόνο
προπαγανδιστικό ρόλο. Το ποσό που διέθεσε η Αμερική για ανθρωπιστική βοήθεια
δεν ξεπερνάει τα 59 εκατομμύρια δολάρια. Δεν φτάνει ούτε το κόστος μιας ημέρας
αεροπορικών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία.

… γενικότερα με τις προσπάθειες να συγκρατήσουμε τις αδελφοκτόνες
τάσεις του ανθρώπινου γένους, γράφει η «Γκάρντιαν». Εκεί που θέλουμε να
κάνουμε ειρήνη, στέλνουμε τα όπλα του πολέμου. Εκεί που θέλουμε να σώσουμε
ανθρώπινες ζωές, στέλνουμε εκπαιδευμένους φονιάδες. Αντίθετα με την ειρήνη, ο
πόλεμος λειτουργεί με μια απλή δυαδική λογική: υπάρχουν «καλοί» και «κακοί».
Και οι κακοί πρέπει να πεθάνουν. Αντίθετα, η λογική των εθνικών εκκαθαρίσεων
δεν είναι καθόλου απλή. Στη θέση των «καλών» και των «κακών», υπάρχει μια
ατέλειωτη αλυσίδα ωμότητας και εκδίκησης και κάθε πράξη εκδίκησης φέρνει ακόμη
περισσότερη ωμότητα. Όμως πώς μπορεί κανείς να περιμένει να σπάσει αυτή η
αλυσίδα που σκοτώνει Κοσοβάρους, από εκείνους ακριβώς τους εμπόρους όπλων που
χωρίς κανένα πρόβλημα σκοτώνουν τα ίδια τα παιδιά τους,