Αιτία δυστυχημάτων η έλλειψη κυκλοφοριακής αγωγής

Με αφορμή το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» που δημοσιεύτηκε στις 13 Απριλίου, με τίτλο
«Κοινή προσπάθεια για λιγότερα ατυχήματα», ο κ. Ευστάθιος Παπαευσταθίου, από
την Αθήνα, σημειώνει:

«Οι απαντήσεις του διευθυντού της Τροχαίας Αττικής, κυρίου Θεόδωρου
Κουφογιάννη, στις υποβληθείσες ερωτήσεις κατέδειξαν, εκτός των άλλων, την
ύπαρξη σύγχρονου πνεύματος μεταξύ των νέων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. και την εκ
μέρους των κατανόηση της ταυτότητας του πυρήνα του αιτίου των τροχαίων
ατυχημάτων στη χώρα μας.

Πιστεύω ότι το πραγματικό αίτιο της τραγωδίας περιέχεται στις τρεις λέξεις του
διευθυντού:

“Έλλειψη κυκλοφοριακής αγωγής” ή ανυπαρξία κυκλοφοριακής, καθώς και συνείδησης
οδηγού αυτοκινήτου θα έλεγα εγώ. Καιρός είναι να αφήσουμε κατά μέρος την
αιώνια άστοχη, αν μη επικίνδυνη, δικαιολογία περί της ενοχής των δρόμων μας
στην πρόκληση των ατυχημάτων.

Το οδικό δίκτυο της χώρας δεν είναι κακό και συνεχώς βελτιώνεται και, πάντως,
είναι γνωστό και δεδομένο και δεν ημπορεί να γίνει ως διά μαγείας τέλειο μέσα
σε λίγες εβδομάδες (και ουδέποτε θα γίνει).

Επομένως, οι οδηγοί οφείλουν να το σέβονται και να συμμορφώνονται εκείνοι προς
την εκάστοτε μεταφορική ικανότητα της οδού στα διάφορα τμήματά της.

Το αντίστροφο είναι παραλογισμός και αυτοκτονία.

Αν όλα αυτά είναι ορθά ­ και πιστεύω ότι είναι ­ τότε τι θα κάνουμε; Νομίζω
δύο πράγματα παραλλήλως. Πρώτον, επίδειξη στην καθ’ ημέραν αστυνόμευση
εξαιρετικής αυστηρότητας προς κάθε εντοπιζόμενη παράβαση σε όλη την ιεραρχία
της διοικητικής και δικαστικής αρχής.

Διότι, η κυκλοφοριακή αγωγή δεν μπορεί να αποκτηθεί από τη μία ημέρα στην
άλλη και εν τω μεταξύ χάνονται ανθρώπινες ζωές.

Είναι, όθεν, ανάγκη αποτροπής διά του πειθαναγκασμού.

Έχω προσωπική εμπειρία της αυστηρότητας αλλαχού, όπου το μέσο επίπεδο πείρας
και ικανότητας των οδηγών είναι απείρως υψηλότερο εκείνου των ιδικών μας.

Δεύτερον, εκπόνηση και εφαρμογή με συνέπεια ενός πρακτικού προγράμματος
ενημέρωσης και εκπαίδευσης όλων των Ελλήνων “με κάθε πρόσφορο τρόπο” και με
κάθε κατάλληλο μέσο, όπως είναι π.χ. η τηλεόραση.

Θα ήταν προδήλως υπέρ του ιδίου αυτών συμφέροντος αν οι ασφαλιστικές εταιρείες
αναλάμβαναν οι ίδιες την καταβολή της απαιτούμενης για τον σκοπό αυτό δαπάνης».