Να μη χαθεί το πρωτάθλημα

ΑΫΠΝΟΣ έμεινε προχθές το βράδυ ο Ντούσαν Ίβκοβιτς και οι συνεργάτες του στην
προσπάθειά τους να καταλάβουν τι έγινε στον αγώνα με τη Ζαλγκίρις. Το βίντεο
πήρε… φωτιά, ο αγώνας με τους Λιθουανούς έπαιζε συνέχεια στην τηλεόραση,
αλλά η εικόνα ήταν ίδια, αφού η ομάδα έμοιαζε με κοιμισμένη.

Ο «Ντούντα» μίλησε χθες το πρωί στους παίκτες προσπαθώντας να κάνουν μαζί μία
ανάλυση για το παιχνίδι και από εκεί και έπειτα τους είπε πως πρέπει να το
ξεχάσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και να συγκεντρωθούν στον τελευταίο στόχο
που απέμεινε και είναι βέβαια το πρωτάθλημα Ελλάδος.

Ο τεχνικός του Ολυμπιακού δεν ξεχνά το 1993, όταν με τον ΠΑΟΚ μετά τον χαμένο
ημιτελικό στο φάιναλ φορ της Αθήνας αποκλείστηκε από τον τελικό του
πρωταθλήματος (από τον Ολυμπιακό) και μάλιστα με πλεονέκτημα έδρας, που είχε
ως πρώτος της κανονικής περιόδου, χάνοντας μαζί και το δικαίωμα συμμετοχής
στην Ευρωλίγκα.

Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς έβλεπε και ξανάβλεπε τον αγώνα στο βίντεο και δεν μπορούσε να χωνέψει την τραγική εμφάνιση της ομάδας του

«Συνεχίζουμε. Ας το ξεχάσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα. Δεν μπορούμε, άλλωστε,
να κάνουμε τίποτε άλλο», είπε ο Ντούσαν Ίβκοβιτς λακωνικά μετά το τέλος της
προπόνησης, ενώ στα πρόσωπα των παικτών διέκρινες την απογοήτευση. Κάποιες
φορές τέτοιες ήττες δεν χωνεύονται με τίποτα τα πρώτα 24ώρα αλλά δεν αφήνουν
τα σημάδια τους έκδηλα για πολύ καιρό ακόμα, όπως μία ήττα στο τελευταίο
δευτερόλεπτο και ενώ έχεις παίξει άψογα.

Στο μεταξύ οι φήμες και τα σενάρια για τον Ολυμπιακό έχουν αρχίσει, όμως, όπως
έχει δείξει και στο παρελθόν, η διοίκηση της ομάδας δεν αποφασίζει ποτέ εν
θερμώ για οποιοδήποτε θέμα αφορά το σύλλογο. Το μήνυμα που έστειλε αμέσως
στους παίκτες ο Σωκράτης Κόκκαλης ήταν πως θέλει το πρωτάθλημα και μέχρι τη
λήξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια εξέλιξη.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει απόψε (19.30 – ΕΤ1, με διαιτητές τους Μπετανκόρ και
Βιρόβνικ) και ο μικρός τελικός με την Τίμσυστεμ. Είναι πρωτόγνωρη εμπειρία για
τον Ολυμπιακό που ποτέ στο παρελθόν δεν είχε παίξει σε ένα φάιναλ φορ του
Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Όμως ο αγώνας δεν έχει απολύτως καμία σημασία, όπως
και το αποτέλεσμα και εδώ και καιρό υπάρχει η σκέψη από τη ΦΙΜΠΑ να καταργηθεί.

Το «κόκκινο πλοίο» του 1994 έμεινε στην Ιστορία. Σήμερα τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά

ΣΕ ΤΡΙΑ φάιναλ φορ είχε πάει (πριν από το Μόναχο) ο Ολυμπιακός, στο Τελ Αβίβ
(1994), στη Σαραγόσα (1995) και στη Ρώμη (1997). Μόνο στο τρίτο κατέκτησε τον
τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης. Όμως και στα τρία ο κόσμος του είχε αναδειχθεί
πρωταθλητής και με διαφορά από όλες τις υπόλοιπες ομάδες.

Στο Μόναχο ήταν η πρώτη φορά που ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν έκανε αισθητή την
παρουσία του και ήταν ουσιαστικά απών. Σε αυτό, βέβαια, έπαιξαν ρόλο και δύο
σημαντικοί παράγοντες:

Πρώτον, η εμφάνιση του Ολυμπιακού ήταν η χειρότερη που έκανε ποτέ σε φάιναλ
φορ και από νωρίς (άντεξε μόλις 8-10 λεπτά) απογοήτευσε το κοινό του
«παγώνοντας» τις εξέδρες.

Δεύτερον, οι φανατικοί φίλοι της ομάδας ήταν δύσκολο να ταξιδέψουν στο σύνολό
τους, αφού το συγκεκριμένο ταξίδι ήταν από τα πλέον ακριβά. Παράλληλα, όσοι
από αυτούς αποφάσισαν να έρθουν, από κακή οργάνωση του ταξιδιωτικού γραφείου
που οργάνωσε την αποστολή του τσάρτερ, οι άνθρωποι έφτασαν στο γήπεδο…
καταϊδρωμένοι στο φινάλε του πρώτου ημιχρόνου (!). Και φαντάζεστε την έκπληξή
τους όταν είδαν και το σκορ (48-33). Ε, μετά είναι λίγο δύσκολο να μπορείς και
να φωνάξεις, όταν έχεις συσσωρευμένη τόση ταλαιπωρία και απογοήτευση.

Όμως υπάρχει και μία άλλη παράμετρος αυτής της γενικότερης απουσίας του
κόσμου, που πρέπει να εξεταστεί. Αρχικά ο Παναθηναϊκός το 1996 και στη
συνέχεια ο Ολυμπιακός το 1997, κατέκτησαν το Κύπελλο Πρωταθλητριών, που
έμοιαζε… στοιχειωμένο για τη χώρα μας. Έτσι ο αρχικός μεγάλος ενθουσιασμός
φυσιολογικά ξεφούσκωσε, ενώ παράλληλα οι πέντε συνεχόμενοι τελικοί του
ελληνικού μπάσκετ στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση (από το 1994 έως και
πέρυσι), αλλά και οι 9/11 συμμετοχές ελληνικών ομάδων στα φάιναλ φορ, έκαναν
κάπου το πράγμα μονότονο, ρουτίνα. Το πράγμα ξεθύμανε ακόμα περισσότερο με
τους τίτλους των δύο «αιώνιων» και έτσι όλα ήρθαν σε μια φυσιολογική σειρά.

Τα καραβάνια του Τελ Αβίβ (κυρίως), αλλά και της Σαραγόσα, δύσκολα θα
επαναληφθούν στο μέλλον. Οι πρόεδροι, πρώτα από όλα, δεν θα ξαναστείλουν
τόσους «τζαμπατζήδες» σε τουρνουά του εξωτερικού, αφού έχουν μπει σε μια άλλη
νοοτροπία. Το ελληνικό μπάσκετ θα πρέπει να βρει μια άλλη φόρμουλα αν θέλει να
ξαναζήσει στιγμές στις εξέδρες, σαν αυτές της Γάνδης (1988) και του Μονάχου
(1989) με τον Άρη, του Τελ Αβίβ (1994) και της Σαραγόσα (1995) με τον
Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, του Παρισιού (1996) με τον Παναθηναϊκό και της
Ρώμης (1997) με τον Ολυμπιακό.

Η νέα μεγάλη πρόκληση για το αθλητικό κοινό της χώρας μας είναι το Τσάμπιονς
Λιγκ στο ποδόσφαιρο και δεν χρειάζεται κανείς να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό
του. Αν δεν γίνουν ριζικές αλλαγές τόσο από τη ΦΙΜΠΑ όσο και από τις ελληνικές
ομάδες, ο μέσος όρος των θεατών όλο και θα μειώνεται.