ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εκεί πόλεμος, εδώ εικόνα

Θεσσαλονίκη – Αθήνα.

Μισή ώρα πτήση.

Τα ίδια φώτα, τα ίδια κτίρια, πιο μακριά η θάλασσα (άνοιγμα του νου η θέασή
της), πιο μακριά τα σύνορα (τέλος του «εμείς» κι αρχή του «οι άλλοι»). Οι
άνθρωποι εδώ μιλούν περισσότερο, επικοινωνούν λιγότερο, κινούνται πολύ,
συγκινούνται λίγο, «δηλώνουν» τα αισθήματά τους συχνά, τα… νιώθουν σπάνια.

Αθήνα, μάζωξη στο σπίτι φίλων, απόγευμα Σαββάτου. Εκλιπαρώ για ησυχία στην
έναρξη των ειδήσεων. Αδιαφορούν.

Η Όλγα αποφασίζει να… συμμετάσχει και με ρωτά: «Μπορεί να ‘χουμε κι εδώ πόλεμο;».

Εξανίσταμαι με τη θέση του Πρωθυπουργού ­ «Πρώτα η Ελλάδα» (θα μπορούσε να…
αποδοθεί ελεύθερα και ως… «από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει κι αν καεί»)
­ αν και η νεαρά επιστήμων με ενημέρωσε πως… η πίτα είναι δική μας
συστήνοντάς μου να αγοράσω μετοχές κατασκευαστικών εταιρειών καθότι «θα
ανέβουν κατακόρυφα μετά τον πόλεμο μια που ελληνικές εταιρείες θα…
αναγεννήσουν την ισοπεδωμένη Γιουγκοσλαβία».

Στο ρεστοράν το βράδυ ­ κατά την προσφιλή μου αγενή συνήθεια ­ έστησα αυτί…
Ουδείς από τους θαμώνες (πρόσωπα «γνωστά» των τεχνών και της πολιτικής
γενικώς) ασχολούνταν με το… απεχθές θέμα του πολέμου. «Στη Γιουγκοσλαβία
είναι ο πόλεμος. Εκεί, όχι εδώ… μου “εξήγησε” ο συνάδελφος. “Εδώ, είναι θέμα
τηλεοπτικής εικόνας, όχι ζωής». ­ Ποια είναι επιτέλους η διαφορά; Γιατί λες
«εσείς οι Αθηναίοι – εμείς οι Θεσσαλονικείς», επενέβη επιθετικά η Αθηναία φίλη.

«Στη Θεσσαλονίκη οι άνθρωποι έχουν πιο καθαρή σκέψη, υπάρχει μεγαλύτερη
ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη ζωή. Στην Αθήνα είστε πιο
απομονωμένοι. Η Αθήνα είναι ένα νησί φιλοσόφων γεμάτο με Πλάτωνες που συγχέουν
τη μορφή με την πραγματικότητα», της απαντούσε την ίδια μέρα από τις σελίδες
των «ΝΕΩΝ» ο Τζέιμς Πέτιφερ (Βρετανός συγγραφέας – μελετητής των βαλκανικών θεμάτων).