ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ετών 35

Τα μάτια του με κοιτούν ερευνητικά, ο ένας το πρωί, ο άλλος το μεσημέρι,
ψάχνουν ο καθείς με τον τρόπο του, «πες μας, μαμά, πώς είναι η ωριμότητα», οι
μόνοι άνθρωποι που δικαιούνται να μη γνωρίζουν την απάντηση είναι αυτοί, ο
Μάγος κι η Μαγισσούλα, τόσο αθώοι, τόσο ωραίοι και τόσο απόλυτα ισχυροί…

Η μαμά δεν ξέρει να απαντήσει, κοιτάζει μόνο γύρω της και περιγράφει, χαμογελά
και προσπαθεί να κρύψει τον ενσωματωμένο στα σπλάχνα της φόβο, ξέρει πως είναι
από τα ελάχιστα πράγματα που της ανήκουν.

Λοιπόν, Μάγε μου, ωριμότητα δεν είναι να κλαις από συγκίνηση με τη ζωγραφιά
που έφτιαξε μόνο για τη μαμά η Μαγισσούλα ­ είναι να γνωρίζεις ότι κανείς
άλλος δεν θα σκεφθεί να απλώσει χρώματα για σένα.

Ωριμότητα δεν είναι να δουλεύεις τη μέρα της θεσμικής της κατοχύρωσης ­ είναι
να μη σου περνά από το μυαλό να μη δουλέψεις.

Ωριμότητα δεν είναι οι ενοχές σου για τα προσφυγάκια και τα μωρά όλου του
κόσμου ­ είναι να ξέρεις πως αυτές οι ενοχές είναι εξαιρετικά λίγες.

Ωριμότητα δεν είναι η παρουσία της μοναχικότητας ­ είναι η προστασία της ως
κάτι πολύτιμο κι αναντικατάστατο.

Ωριμότητα δεν είναι να μη βρίσκεις πια λουλούδια στο γραφείο σου ­ είναι να
ξέρεις ότι δεν θα βρεις.

Και, ωριμότητα δεν είναι να θυμώνεις, να αγαπάς, να κλαις και να διεκδικείς ­
ωριμότητα είναι να παίρνεις τον δρόμο της φυγής, συμφιλιωμένη με τον φόβο
(σου) και το κενό (σου). Έτσι κι αλλιώς, δεν έχεις τίποτα να δώσεις…

Λοιπόν, χρόνια πολλά, μαμά…