ΠΡΟΣΩΠΑ Η μουσική στην υπηρεσία της ειρήνης

Ντανιέλ Μπάρενμποϊμ. Οργανώνει για τον Αύγουστο μουσικές συναντήσεις Ισραηλινών και Παλαιστινίων στη Βαϊμάρη

Ο Ντανιέλ Μπάρενμποϊμ, ο διάσημος ρωσικής καταγωγής πιανίστας και διευθυντής
ορχήστρας, έχει ένα σχέδιο. Τον Αύγουστο θα οργανώσει στη Βαϊμάρη ρεσιτάλ και
μουσικά ατελιέ με Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους μουσικούς της Μέσης Ανατολής.

«Δεν είμαι αφελής σε σημείο να πιστεύω ότι η μουσική θα μπορέσει να τα λύσει
όλα», λέγει ο Μπάρενμποϊμ στον «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». «Ξέρω επίσης ότι η
κουλτούρα χρησιμοποιήθηκε, ανέκαθεν, από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα».

Αλλά πιστεύει και στη δύναμη των προσωπικών επαφών. «Πολλοί Ισραηλινοί
πιστεύουν ότι οι έξυπνοι και καλλιεργημένοι Παλαιστίνιοι είναι όλοι στο
εξωτερικό και ότι το Ισραήλ κληρονόμησε την πλέμπα», εξηγεί. «Συνάντησα
Παλαιστινίους πολύ απογοητευμένους από την παλαιστινιακή αρχή. Μια απογοήτευση
που μοιάζει πολύ με εκείνη των Ισραηλινών για την κυβέρνησή τους».

Μαέστρος της Ορχήστρας του Παρισιού από το 1975 έως το 1989 και καλλιτεχνικός
διευθυντής της Όπερας της Βαστίλλης, ο Μπάρενμποϊμ είναι τώρα επικεφαλής της
Ορχήστρας του Σικάγου και της Ντόιτσε Όπερ του Βερολίνου.

Στα τέλη Ιανουαρίου πήγε στο παλαιστινιακό Πανεπιστήμιο Μπιρ Ζέιτ, στη Δυτική
Όχθη του Ιορδάνη, και έδωσε μια συναυλία για το παλαιστινιακό κοινό. Ήταν η
πρώτη φορά που ένας Ισραηλινός μουσικός έπαιρνε μια τέτοια πρωτοβουλία.

Η αίθουσα Καμάλ Νάσερ (από το όνομα του Παλαιστίνιου ηγέτη, που δολοφονήθηκε
το 1973 στη Βηρυτό) χώρεσε μόλις το ένα δέκατο των ανθρώπων που ήθελαν να τον
ακούσουν ­ ανάμεσά τους και ο διευθυντής της Φιλαρμονικής του Ισραήλ Ζουμπίν
Μέτα, ο οποίος έλεγε ότι ουδέποτε έως τότε είχε την ευκαιρία να συζητήσει με
Παλαιστινίους.

Ο Μπάρενμποϊμ επισκέφθηκε ακόμη, μαζί με τον φίλο του, τον Έντουαρντ Σάιντ, το
Ωδείο της Ραμάλα, όπου άκουσε πιανίστες για τα μουσικά ατελιέ της Βαϊμάρης. Με
εξαίρεση την «Τζερούζαλεμ Ποστ», ο ισραηλινός Τύπος δεν ασχολήθηκε με το γεγονός.

Τι θα θέλατε για το μέλλον, Ντανιέλ Μπάρενμποϊμ;, ρωτάει η Ντομινίκ Εντέ του
«Νουβέλ Ομπσερβατέρ». «Δύο κράτη που να εγγυώνται τη δυνατότητα αυτοδιάθεσης
καθενός λαού, αλλά επίσης μόλις δημιουργηθεί το παλαιστινιακό κράτος, μια
ομοσπονδία των δύο κρατών.

Το έδαφος είναι υπερβολικά μικρό και τα κοινά συμφέροντα υπερβολικά κοινά για
να συμβεί διαφορετικά».

Και αν ήταν πρωθυπουργός; «Θα πρότεινα στους Παλαιστινίους να κηρύξουν την
ανεξαρτησία τους μια 14η Μαΐου (ημερομηνία της δημιουργίας του κράτους του
Ισραήλ).

Αυτό θα σήμαινε ότι η ημέρα της νίκης τών μεν θα έπαυε να είναι η ημέρα της
ήττας των άλλων. Οι δύο λαοί θα είχαν έτσι έναν κοινό λόγο για να χαίρονται».