Από τους απαγωγείς με τη σκάλα στα λύτρα των εκατομμυρίων

«Ήμουν στην έδρα, στη δίκη για την απαγωγή και τη δολοφονία του
Μαρσελίνο. Του νεαρού τσιγγάνου που όταν αναγνώρισε τους απαγωγείς του ­ ο
ένας εκ των οποίων ήταν ξάδελφός του ­ οι δράστες τον σκότωσαν με τον πιο
φρικτό τρόπο. Θυμάμαι έντονα την εκρηκτική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην
αίθουσα. Οι συγγενείς τού θύματος, οι γονείς δηλαδή και τα αδέλφια του παιδιού
που χρησιμοποιήθηκε από τους κατηγορούμενους προκειμένου να ασκηθεί πίεση στην
οικογένειά του για να αποσπάσουν χρήματα, δεν άντεχαν να βλέπουν τους
ανθρώπους που τόσο άνανδρα δολοφόνησαν τον άτυχο νεαρό. Η απαγωγή είναι ένα
από τα ειδεχθέστερα αδικήματα. Όταν ο θύτης είναι γνωστός της οικογένειας του
θύματος ­ όπως συνήθως συμβαίνει ­ είναι πολύ χειρότερο. Το κίνητρο, πάντως,
είναι τις περισσότερες φορές οικονομικό. Στην επαρχία, άλλωστε, ανθεί
τελευταία η απαγωγή Ρωσίδων και άλλων γυναικών προερχόμενων από τις ανατολικές
χώρες που «εισάγονται» από κάποιους προκειμένου να εργαστούν σε διάφορα
νυχτερινά κέντρα. Έχουμε, λοιπόν, το φαινόμενο της απαγωγής τους από ανθρώπους
που πιθανόν κινούνται στους ίδιους χώρους, οι οποίοι τις κρύβουν και ίσως στο
μεταξύ τις εκμεταλλεύονται και, στη συνέχεια, ζητούν λύτρα από εκείνους που
τις έχουν φέρει στη χώρα μας επισήμως. Δίκες με παρόμοιο αντικείμενο έχουν
διεξαχθεί πολλές σε δικαστήρια της επαρχίας και, βεβαίως, οι ποινές που
επιβάλλονται είναι σχετικές με εκείνες που επιβάλλονται και στους απαγωγείς
παιδιών. Όπως και να το κάνουμε, η απαγωγή ­ όποιον και αν αφορά ­ είναι ένα
αποτρόπαιο έγκλημα. Και φαίνεται πως είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο άσκησης
πίεσης. Ποιος γονιός δεν θα δώσει ό,τι του ζητούν προκειμένου να πάρει πίσω το
παιδί του; Και, μάλιστα, όταν οι απαγωγείς απειλούν να το σκοτώσουν αν δεν
ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τους. Όταν όμως οι δράστες συλληφθούν και
παραπεμφθούν σε δίκη, τότε οι γονείς του θύματος είναι αμείλικτοι.»

Το χαμογελαστό πρόσωπο της Ζέτας Κουκέα μετά την περιπέτεια της απαγωγής της
είχε προκαλέσει ερωτηματικά. Παρέπεμπε λίγο σε χρόνους παρελθόντες, σε εποχές
όπου η κάθε υπόθεση απαγωγής έκρυβε έναν καταπιεσμένο έρωτα.

Τότε αποτελούσε τη μόνη λύση για να ενδώσουν οι γονείς της κοπέλας, το
μοναδικό μέσο πίεσης προκειμένου να γίνει ένας γάμος που κάποιοι δεν ήθελαν.
«Την έκλεψε» έλεγαν κι εννοούσαν πως δεν την πήρε με την ευχή των γονιών της,
αλλά από… το παράθυρο του σπιτιού, μια νύχτα που οι δικοί της είχαν αποκοιμηθεί.

Τώρα η απαγωγή έχει ως μοναδικό κίνητρο το χρήμα. Εκσυγχρονίστηκε, δηλαδή, ο
θεσμός και συμβαδίζει πλέον με τους υπόλοιπους στόχους των σύγχρονων ανθρώπων!
Ως μέσο πίεσης και τότε και τώρα έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό. Τότε, οι…
άκαρδοι γονείς υποχωρούσαν. Αμέσως ή αργότερα. Τώρα, δεν διανοούνται να μην
ενδώσουν στον εκβιασμό των δραστών, οι οποίοι συνήθως απειλούν να δολοφονήσουν
το θύμα τους αν οι δικοί του δεν ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους.

Χαρακτηριστικό σε όλες σχεδόν τις υποθέσεις απαγωγής είναι το γεγονός πως οι
δράστες προέρχονται από το περιβάλλον της οικογένειας του θύματος και βεβαίως
γνωρίζουν πολύ καλά την οικονομική κατάσταση. Η επιλογή του στόχου δεν γίνεται
ποτέ τυχαία. Οι απαγωγείς δεν είναι μόνο γνώστες των οικονομικών δυνατοτήτων
της οικογένειας που «χτυπούν», αλλά προηγουμένως μελετούν με κάθε άνεση και
όλες τις κινήσεις του παιδιού ­ συνήθως ­ και των δικών του, ώστε να έχει
αποτέλεσμα η εγκληματική τους πράξη.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει όταν δράστες και θύμα γνωρίζονται είναι να
αναγνωρίσει ο απαχθείς τον απαγωγέα του. Τότε η αντίδραση του δράστη μπορεί να
έχει ολέθριες συνέπειες. Την κακή αυτή τύχη είχε ο Μαρσελίνο, ο 17χρονος
τσιγγάνος Γιάννης Τσατσάνης που δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο από τους
απαγωγείς του. Ένας από τους δράστες της τραγικής εκείνης υπόθεσης ήταν
εξάδελφος του άτυχου νεαρού και μάλιστα συμμετείχε «ενεργά» στις προσπάθειες
που έκανε η οικογένειά του προκειμένου να βρει το παιδί!

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις σκηνοθετημένων απαγωγών. Πρόσωπα που
για κάποιους λόγους επιθυμούν να εξαφανιστούν ή που επιδιώκουν να
ενοχοποιήσουν άλλους, κατασκευάζουν μια ιστορία απαγωγής. Αρχικά
εντυπωσιάζουν, προκαλούν αναστάτωση στους δικούς τους. Στην πορεία όμως
αποκαλύπτεται το φιάσκο. Όπως όλα τα εγκλήματα, έτσι και οι απαγωγές έχουν τα
δικά τους χαρακτηριστικά, ο εντοπισμός των οποίων βοηθάει στην εξιχνίαση των
υποθέσεων. Αν αυτά δεν προκύπτουν, τα συμπεράσματα είναι μάλλον απογοητευτικά
για τους… σκηνοθέτες, έστω κι αν παραμένουν αναπάντητα κάποια ερωτηματικά.

Σχετικό προβληματισμό είχε προκαλέσει πρόσφατα η απαγωγή επιχειρηματία που
βρέθηκε δεμένος σε πορτμπαγκάζ αυτοκινήτου έπειτα από παραμονή πολλών ωρών. Ο
ίδιος κατονόμασε ως ηθικό αυτουργό δικηγόρο με τον οποίο είχε διαφορές. Ο
δικηγόρος όμως, με τη σειρά του, υπέβαλε μήνυση εναντίον του επιχειρηματία για
συκοφαντική δυσφήμηση και ψευδή καταμήνυση ισχυριζόμενος πως η ιστορία
σκηνοθετήθηκε από τον επιχειρηματία, ο οποίος ουδέποτε υπήρξε θύμα απαγωγής.

Ζέτα Κουκέα. Το… τριαντάφυλλο τής έφερε ευτυχία, έστω κι αν της το πρόσφεραν οι απαγωγείς της

Η 24χρονη κοπέλα βρισκόταν επί πολλές ημέρες υπό στενή παρακολούθηση. Όλες της
οι κινήσεις είχαν γίνει πλέον γνωστές στα πρόσωπα που, εν αγνοία της,
ακολουθούσαν τα βήματά της.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, τον Ιανουάριο του 1996, η Ζέτα Κουκέα βγήκε από το
φροντιστήριο όπου παρακολουθούσε μαθήματα ιαπωνικής γλώσσας και μαζί με μια
φίλη της μπήκε στο αυτοκίνητό της με κατεύθυνση το σπίτι της. Στη διασταύρωση
της λεωφόρου Αλεξάνδρας με την Ιπποκράτους άφησε τη φίλη της και συνέχισε προς
το Ν. Ψυχικό.

Έξω από το σπίτι

Η ώρα ήταν 10.30 μ.μ. όταν έφθασε έξω από το σπίτι της, στην οδό Μυστράλ και
πάρκαρε το αυτοκίνητό της. Τη στιγμή που ετοιμαζόταν να βγει την πλησίασαν δύο
άγνωστοι και με την απειλή όπλων την υποχρέωσαν να παραμείνει στο αυτοκίνητο
και μάλιστα να μετακινηθεί στη θέση του συνοδηγού. Στη συνέχεια ο ένας κάθισε
στη θέση του οδηγού και ο άλλος πίσω και ξεκίνησαν προς άγνωστη κατεύθυνση.

Οι δράστες φορούσαν κράνη, ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμοι. Παράλληλα
υποχρέωσαν και την κοπέλα να φορέσει την κουκούλα της και να καλύψει τα μάτια
της, για να μην αντιλαμβάνεται πού τη μεταφέρουν. Στη διαδρομή επιβιβάστηκε
και τρίτος συνεργός τους. Η… ετερόκλητη παρέα έφθασε έτσι μέχρι το Π.
Φάληρο, όπου εγκατέλειψε το αυτοκίνητο της Ζέτας.

Με αυτοκίνητο των αγνώστων έως εκείνη την ώρα δραστών, συνέχισαν τη διαδρομή
τους καταλήγοντας σε κάποιο διαμέρισμα όπου φυλάκισαν το θύμα τους.

Στο μεταξύ, στο σπίτι της κοπέλας οι δικοί της είχαν αρχίσει να ανησυχούν. Ο
ήχος του τηλεφώνου, στις 12 παρά δέκα το βράδυ της ίδιας μέρας, ενίσχυσε την
ανησυχία τους.

«Την κόρη σου μην την περιμένεις απόψε. Την έχουμε εμείς. Να μαζέψεις λεφτά
και θα σε πάρω τηλέφωνο. Η κόρη σου δεν μπορεί να σου μιλήσει τώρα. Θα σου
μιλήσει το πρωί. Μην τολμήσεις και ειδοποιήσεις την Αστυνομία, γιατί θα το
μετανιώσεις». Ο άγνωστος συνομιλητής του εμπόρου ταξί Παν. Κουκέα έκλεισε το
τηλέφωνο πριν ακούσει την απάντηση του ανήσυχου πατέρα.

Την ίδια ώρα που οι γονείς της Ζέτας αγωνιούσαν για τη ζωή της κόρης τους, οι
άνθρωποι που την είχαν απαγάγει προσπαθούσαν να της φερθούν με τον καλύτερο
τρόπο. Τής έδειχναν πως δεν ήθελαν να της κάνουν κακό, πως το μόνο που
επιθυμούσαν ήταν να αποσπάσουν χρήματα από τον πατέρα της. Και πράγματι, την
επομένη το πρωί οι απαιτήσεις έγιναν συγκεκριμένες. Τετρακόσια εκατομμύρια
δραχμές ζήτησαν από τον Παν. Κουκέα προκειμένου να αφήσουν ελεύθερη την κόρη του!

Συμβιβασμός

Έπειτα από συνεχείς διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν τέσσερις μέρες, οι
απαγωγείς συμβιβάστηκαν με το ποσό των 49.400.000 δρχ. το οποίο τούς παρέδωσε
ο πατέρας της Ζέτας Κουκέα, ύστερα από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα για τον τόπο
και την ώρα συνάντησής τους, που άλλαξε πολλές φορές για λόγους ασφαλείας των δραστών.

Τα ξημερώματα της επομένης η Ζέτα Κουκέα επέστρεψε στο σπίτι της. Χαμογελαστή
και καθόλου ταλαιπωρημένη δήλωνε: «Μου φέρθηκαν καλά. Έως και τριαντάφυλλο μου
προσέφεραν». Δέκα μέρες αργότερα οι δράστες συνελήφθησαν. Ο ένας ήταν γνωστός
του πατέρα τής Ζέτας Κουκέα και γνώριζε την οικονομική του κατάσταση. Στο
δικαστήριο ελήφθη σοβαρά υπ’ όψιν η κατάθεση του θύματος που δεν δίστασε να
περιγράψει την καλή συμπεριφορά των δραστών. Η ποινή τους; Κάθειρξη 13 χρόνων
στον καθένα.

Φανή Χατζηρουσσέα. Μητέρα δύο παιδιών και απαγωγέας ενός άλλου…

Η κασέτα αποτελούσε ατράνταχτο στοιχείο για τον απατημένο σύζυγο. Η γυναίκα
του συνομιλούσε με τον φίλο της, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες του. Για να
πείσει μάλιστα την εξαδέλφη του, στην οποία κατέφυγε προκειμένου να πει τον
πόνο του, έβαλε την κασέτα να την ακούσουν.

Λύση στο μυστήριο

«Αυτός είναι!». Η Ευθαλία Δαλάκα, που είχε βιώσει το δικό της μαρτύριο, δεν
είχε καμία αμφιβολία. Η ανδρική φωνή που ακουγόταν ήταν η φωνή τού απαγωγέα
τού παιδιού της. Εκείνου που την απειλούσε πως αν δεν δεχόταν να του δώσει 130
εκατομμύρια δραχμές, θα μόλυνε τον 12χρονο Κωστάκη με τον ιό του AIDS. Το
μυστήριο είχε αρχίσει να φωτίζεται.

Μπορεί όλα να είχαν τελειώσει, ο μικρός να είχε επιστρέψει σώος στους δικούς
του μετά την πενθήμερη ομηρεία του, αλλά τα ερωτηματικά εξακολουθούσαν να
βασανίζουν την οικογένειά του. Ποιοι ήταν αυτοί που γνώριζαν ότι η γιαγιά του
Κώστα Δαλάκα είχε κερδίσει πρόσφατα 130 εκατομμύρια από το Λαϊκό Λαχείο;

Η κασέτα, που είχε χρησιμοποιηθεί για άλλο λόγο, αποκάλυψε τους δράστες. Η
θεία του μικρού (σύζυγος του εξαδέλφου της μητέρας του) Φανή Χατζηρουσσέα και
ο φίλος της Γιάννης Χειλάς καταρχήν, καθώς και ο ανιψιός και ο υπάλληλος του
τελευταίου, Χρήστος Χειλάς και Γιάννης Διαγγελάκης αντιστοίχως.

Περίμεναν τον Κωστάκη την ώρα που γύριζε από το σχολείο. Τον έβαλαν σε ένα
φορτηγό, τού έδεσαν τα μάτια και τον μετέφεραν στον χώρο όπου τον κράτησαν
πέντε ημέρες. Πέντε 24ωρα εφιαλτικά για το παιδί και την οικογένειά του.

Τα τηλεφωνήματα των απαγωγέων στο σπίτι του παιδιού αποτελούσαν τη μοναδική
επαφή της οικογένειας Δαλάκα με τον 12χρονο μικρό αφού, έστω μέσα από αυτά,
μάθαιναν πως ο Κωστάκης ζούσε. Οι απειλές και οι εκβιασμοί εκ μέρους των
αδίστακτων δραστών τούς κρατούσαν σε μια διαρκή αναστάτωση, ενώ η Αστυνομία
που είχε ενημερωθεί, αδυνατούσε να δράσει για να μην επιδεινωθεί η θέση του παιδιού.

Το ποσό στο οποίο κατέληξαν οι διαπραγματεύσεις ήταν 40 εκατομμύρια δραχμές,
που παρέδωσε η μητέρα του μικρού στους δράστες με τον τρόπο που της υπέδειξαν.
Η παράδοση του Κωστάκη στους δικούς του υπήρξε πράγματι επεισοδιακή. Μέσω
κινητού τηλεφώνου οι απαγωγείς έδιναν οδηγίες στην κ. Ευθαλία Δαλάκα,
αλλάζοντας διαρκώς τον τόπο συνάντησης μητέρας και γιου.

Η σύλληψη

Η πιο ευτυχισμένη στιγμή για τον 12χρονο μικρό και τους δικούς του έφτασε
τελικά αργά το βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου 1995 όταν, ύστερα από περιπλάνηση
πολλών ωρών, ο Κωστάκης έπεσε στην αγκαλιά τους σώος και αβλαβής.

Εβδομήντα ημέρες αργότερα η Αστυνομία κατόρθωσε να συλλάβει τους δράστες, οι
οποίοι τη Δευτέρα δικάζονται σε δεύτερο βαθμό. Πρωτοδίκως καταδικάστηκαν σε
ποινή κάθειρξης 25 ετών ο καθένας, καθώς το δικαστήριο δεν τους αναγνώρισε
κανένα ελαφρυντικό.

Ωστόσο η γιαγιά του μικρού, η κερδισμένη του Λαϊκού Λαχείου, δεν απαλλάσσεται
από τις τύψεις που η… τύχη της προκάλεσε. «Αν δεν είχα κερδίσει το λαχείο,
δεν θα είχε γίνει τίποτε…», έλεγε πάντα.