ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η αρχή της νέας εποχής

Ο πόλεμος που «θα φέρει την ειρήνη» συνεχίζεται. Τα αισθήματα που προκαλεί
είναι η οργή, το μίσος και η περιφρόνηση για τα οντάρια που τον διεξάγουν.
Αλλά, αντίθετα με ό,τι λέγεται συχνά, ο πόλεμος αυτός δεν είναι παρανοϊκός.

Ας ανατρέξουμε λοιπόν στην αφετηρία: ποιος «ήρξατο χειρών αδίκων»; Το
Κοσσυφοπέδιο απολάμβανε μιας τοπικής αυτονομίας. Το 1989 η κεντρική κυβέρνηση
κατήργησε αυτό το καθεστώς. Γιατί; Η απάντηση είναι δύσκολη. Αλλά ένα είναι
βέβαιο: οι Αλβανόφωνοι οργανώνονταν ήδη από τότε με απώτερο στόχο την απόσπαση
και την ένωση με την Αλβανία. Όσα ακολούθησαν επιβεβαιώνουν αυτή την άποψη.
Πράγματι: πού βρέθηκε ο υπερμοντέρνος εξοπλισμός του στρατού των «Κοσοβάρων»;
Και γιατί συνεχίζουν να τους εξοπλίζουν οι ΗΠΑ;

Δεν θα μπορούσε όμως η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση να προλάβει τον εμφύλιο; Όπως
υποστηρίζει ένας, κατ’ εξοχήν αρμόδιος, «το Βελιγράδι έχασε σημαντικές
ευκαιρίες, ίσως γιατί η πίεση των Αλβανοφώνων ήταν τέτοια που τους έφερνε σε
αμυντική θέση». (Κ. Παπούλιας, «ΤΑ ΝΕΑ», 9-11/4). Αλλά τα όποια λάθη ή και
εγκλήματα των Σέρβων δεν δικαιολογούν, ούτε εξηγούν, τον σημερινό μονόπλευρο
πόλεμο. Δεν φέρνεις την «ειρήνη» με τα βομβαρδιστικά. Ποιος είναι λοιπόν ο
κύριος υπεύθυνος;

Κάποτε φτάσαμε στο Ραμπουγέ. Εδώ τα πράγματα γίνονται πλέον διαφανή: Το πρώτο
σχέδιο προέβλεπε, ως γνωστόν, αυτονομία για το Κοσσυφοπέδιο και σεβασμό των
συνόρων. Το σχέδιο το υπέγραψαν οι Γιουγκοσλάβοι. Αρνήθηκαν οι εκπρόσωποι των
Αλβανοφώνων. Γιατί; Επειδή είναι φανερό: θέλουν Μεγάλη Αλβανία! Αλλά γιατί δεν
τους πίεσαν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δουλοπάροικοι; Ακριβώς, για να
οδηγήσουν τα πράγματα εκεί που ήθελαν. Το δεύτερο σχέδιο προέβλεπε απόσπαση
(με δημοψήφισμα) και κατοχή της Γιουγκοσλαβίας από τους στρατούς του ΝΑΤΟ. Οι
δυτικοί «κόλλησαν τον Μιλόσεβιτς στον τοίχο». Αναπόφευκτα αρνήθηκε να
υπογράψει. Έτσι δόθηκε η αφορμή. Δεν επρόκειτο συνεπώς για λάθος, αλλά για
παγίδα. Εξάλλου, ο μετριοπαθής ηγέτης των Κοσοβάρων, μετά τον «θάνατό» του (!)
παραμερίστηκε, καθότι ενοχλητικός.

Εν τέλει το ΝΑΤΟ, κατά το καταστατικό του «αμυντικός» (!!) οργανισμός, κήρυξε
τον πόλεμο εναντίον μιας χώρας που αντιμετώπιζε εσωτερικό πρόβλημα. (Η
Γιουγκοσλαβία δεν είχε επιτεθεί εναντίον κάποιου κράτους). Αυτόκλητοι,
Αμερικανοί και Ευρωπαίοι συνεργοί αναλαμβάνουν να λύσουν το πρόβλημα με τους
βομβαρδισμούς, καταπατώντας το διεθνές δίκαιο, περιφρονώντας τον ΟΗΕ και το
Συμβούλιο Ασφαλείας. Και ενώ ο Κλαρκ δηλώνει κυνικά ότι θα ταπεινώσει και θα
συντρίψει τους Σέρβους, οι απολογητές μιλούν για «ανθρωπιστικούς»
βομβαρδισμούς (!!), όταν οι πύραυλοι κομματιάζουν αθώους, καταστρέφουν μνημεία
και εξαρθρώνουν την οικονομική υποδομή της Γιουγκοσλαβίας. Στρατιές προσφύγων.
Αλλά ποιος τους δημιουργεί; Οι Σέρβοι ή τα βομβαρδιστικά; Και ποιος θα τους
εκμεταλλευθεί; Για την ώρα τους σφραγίζουν με ανεξίτηλο μελάνι στο χέρι. Όπως
οι ναζί στο Άουσβιτς!

Γιατί αυτά τα εγκλήματα και η ουρανομήκης υποκρισία; Για να απαντήσουμε πρέπει
να δούμε τα γεγονότα στο ευρύτερο πλαίσιο της «Νέας Τάξης».

Η Γιουγκοσλαβία δεν είναι βέβαια σοσιαλιστική! Είναι όμως το τελευταίο
κατάλοιπο του άλλοτε κραταιού σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Το κατάλοιπο πρέπει
να εξαφανισθεί από προσώπου της γης! Κομματιάστηκε με τον πρώτο πόλεμο πριν
από λίγα χρόνια. Τώρα πρέπει να δοθεί η χαριστική βολή. Η ύπαρξη της
Γιουγκοσλαβίας αποτελεί ανωμαλία στο ισοπεδωτικό πρόγραμμα της Νέας Τάξης.

Ο πόλεμος δεν έγινε βέβαια για να αναστηλωθεί η χαμένη τιμή του αηδιαστικού
«Πλανητάρχη», ούτε για να θεραπευτούν τα «ψυχικά τραύματα» της μεγάλης Κυρίας
του υπουργείου των Εξωτερικών. Ο σημερινός πόλεμος είναι «στιγμή» μιας
διαδικασίας για την πραγματοποίηση του παλαιού αμερικανικού «ονείρου» για
παγκόσμια ηγεμονία. Τώρα που δεν υπάρχει το δέος της Σοβιετικής Ένωσης, τα
όρνεα των ΗΠΑ έβαλαν σε εφαρμογή το υψηλόφρον τους πρόγραμμα: Ενιαία Αγορά,
υπηρέτης των αμερικανικών συμφερόντων. Μοναδική σκέψη. Άνθρωποι περιορισμένοι
στην οικονομική τους διάσταση ­ χωρίς γνώμη και βούληση. Όποιο κεφάλι
σηκώνεται θα κόβεται! Προχτές ο Κόλπος και τα πετρέλαια. Μετά η Σομαλία.
Ακολούθησε η Γιουγκοσλαβία. Και τώρα, πάλι η Γιουγκοσλαβία. Μεθαύριο ίσως η
Ρωσία, η οποία κυκλώνεται συστηματικά από τα νέα μέλη του ΝΑΤΟ. (Τώρα μπορούμε
να κατανοήσουμε γιατί το ΝΑΤΟ δεν διαλύθηκε μετά την κατάρρευση της
«Αυτοκρατορίας του Κακού»).

Κάποτε η Ρώμη πίστεψε ότι μπορούσε να επιβάλλει την «ειρήνη» με τη δύναμη των
Λεγεώνων. Στην εποχή μας ο Χίτλερ επιχείρησε να θεμελιώσει το Τρίτο Ράιχ στα
νεκροταφεία και τα Άουσβιτς. Τη Ρώμη τη διέλυσαν οι «βάρβαροι». Τα όνειρα των
Γερμανών, οι λαοί της Ευρώπης (κυρίως της Σοβιετικής Ένωσης). Ο άθλιος Κλίντον
μπορεί να φαντάζεται ό,τι θέλει και οι ανάξιοι ηγέτες της Ευρώπης να
ακολουθούν το ανθρωποειδές που ακούει στο όνομα Ολμπράιτ. Όμως, «η τελευταία
λέξη δεν ειπώθηκε ακόμη».

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.