ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι ανήλικοι

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες: Ο ΝΑΣΟΣ Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Τα κρούσματα νεανικής παραβατικότητας (κλοπές, τσακωμοί κ.λπ.) δεν συνιστούν
σε καμία περίπτωση απειλή, και ούτε συνιστούν “κοινωνικό φαινόμενο”. Οι
δράστες, όπως φαίνεται, συγκροτούν ολιγομελείς νεανικές παρέες, και όχι
συμμορίες που προϋποθέτουν οργάνωση, σχέδιο, ιεραρχία και συστηματική δράση.
Ορισμένα ΜΜΕ όμως τους ανακηρύσσουν σε “επικίνδυνους εχθρούς”, προκειμένου να
εξασφαλίσουν υψηλή τηλεθέαση και αθρόες διαφημίσεις. Δεν διαφωτίζουν, δεν
ενημερώνουν, δεν εμβαθύνουν. Απλώς τρομοκρατούν με επικίνδυνες γενικεύσεις και
υπερβολές, ώστε ο κάθε ευάλωτος τηλεθεατής να αισθάνεται ως υποψήφιο θύμα και
να καθίσταται όμηρος των λαϊκίστικων τηλεοπτικών δελτίων, αφού η κοινωνική
ανάλυση και η ψύχραιμη προσέγγιση απουσιάζουν συστηματικά.

Τα βαθύτερα αίτια αφορούν ασφαλώς την εντεινόμενη διαδικασία φτώχειας όλο και
περισσότερων ελληνικών οικογενειών. Όταν οι παροχές προς τα παιδιά
εκμηδενίζονται, διότι η ανεργία και η φτώχεια τις κάνει απαγορευτικές, όταν
κυριαρχεί η ανασφάλεια και η απελπισία και όταν το κράτος πρόνοιας
συρρικνώνεται, τότε θα ‘ταν υπερβολή να ζητήσουμε από τους νέους ανθρώπους να
συμφιλιωθούν με τις πνευματικές και υλικές στερήσεις και να τους
αντιμετωπίζουμε με κυρώσεις και καταστολή. Ο φόβος της τιμωρίας δεν μπορεί να
εξουδετερώσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες των νέων παιδιών.

Η καλύτερη αντεγκληματική πολιτική είναι η γενναιόδωρη κοινωνική πολιτική.
Δυστυχώς, η αλόγιστη ποινικοποίηση και η υπερβολική καταστολή των νεανικών
συμπεριφορών αποτελούν σήμερα την προσφιλή τακτική όλων των συντηρητικών
ηθικολόγων και όλων των κυρίαρχων ιδεολογικών μηχανισμών της ανάλγητης
κοινωνίας μας. Αυτό που μετά βεβαιότητος δεν χρειάζεται είναι η περαιτέρω
σκλήρυνση και αυταρχοποίηση του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου.

Αντιθέτως, πιστεύω ότι κανένας ανήλικος ή νέος μέχρι 21 ετών δεν πρέπει να
οδηγείται στις φυλακές (εκτός από περίπτωση φόνου), γιατί αυτή η φοβερή
εμπειρία της φυλάκισης αλλοιώνει ανεπανόρθωτα τον ψυχικό του κόσμο και τον
εντάσσει σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Μόνο η έμπρακτη υποστήριξη από
κοινωνικούς λειτουργούς και επιμελητές ανηλίκων είναι μια αποδεκτή λύση σε μια
δημοκρατική κοινωνία».