ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα πιο ωραία παραμύθια…

Έστησε ένα πακέτο από τσιγάρα στον πάγκο τού μπαρ δίπλα από το ποτήρι του με
το ουίσκι, χαμήλωσε τα μάτια και μου είπε:

Πες ότι αυτό είναι ένας τοίχος που έχει μια μικρή σχισμή, ίσα που μπορείς να
τη διακρίνεις…

Πες ότι αυτός είμαι εγώ… και περπατώ δίπλα στον τοίχο…

Τι είναι αυτό, ψυχαναλυτικό παιχνίδι; τόλμησα να… ευφυολογήσω.

Όχι. Αλήθεια είναι, μού απάντησε ­ μάλλον τα αγνοούσε αυτά τα παιχνίδια που
έπαιζε η γενιά μου στα μπαρ της ραστώνης τα καλοκαίρια…

«Περπατούσα, λοιπόν, δίπλα στον τοίχο ώσπου πίσω από τη χαραμάδα διέκρινα μια
σκιά… Δεν είδα τη μορφή. Εμένα με λένε Νίκο, μου απάντησε η σκιά. Έτσι
μιλούσαμε κάθε μέρα. Δύο σκιές. Μήνες αργότερα όταν σε μια κρίση ­ νευρική
είπαν ­ κατάφερα να σκαρφαλώσω στις μικρές εσοχές του τοίχου που είχα σκάψει
μέρα τη μέρα, τον είδα. Στον Κορυδαλλό γίνονταν όλα αυτά, στα 1971… Έτσι τον
γνώρισα τον συνάδελφό σας».

Στην παρέα κουβεντιάζαμε νωρίτερα για έναν συνάδελφο γνωστό όνομα ­ άγνωστο
άνθρωπο. Ο φίλος τού μπαρ ήταν ο μόνος «άσχετος» από το σινάφι, πρώην
αριστερός ­ «παράγων» σήμερα… από τους… «εκδρομείς του ’60 που εμφύσησαν
το νέφος που μέσα του επωαστήκαμε όλοι εμείς».

Σημασία έχει να είναι η ζωή μας διηγήσιμη, έλεγε ένας άλλος φίλος παλιότερα.
Δεν έχω γνωρίσει ανθρώπους πίσω από χαραμάδες τοίχων, δεν έκανα φυλακή στη
δικτατορία ­ ήμουν πέντε χρόνων ­ δεν είναι «έτσι» διηγήσιμη η δική μου ζωή…

Να μου ξαναπείς τέτοιες ιστορίες…, τόλμησα να του πω τα χαράματα όταν χαιρετιόμασταν.

Ντρέπομαι, έτυχε, πρέπει να έχω πιει, να… Μπορεί και να σκέφτηκε…
Χρειάζεσαι ακόμα παραμύθια πριν πας για ύπνο ­ χρειάζονται ακόμη μύθοι για να
προσεγγίσω τη γενιά σου.