ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Νυχτερινό παραμύθι

Ακούω την ανάσα της, έτσι μου φαίνεται, κι ας κοιμάται στο κρεβατάκι της στην
άλλη άκρη του σπιτιού, ο ήχος της αναπνοής της είναι στα αυτιά μου, σε μια
μυστική συμφωνία με τον αεί Λεονάρντο, απολαμβάνω την ώρα του τέλους της μέρας
προσπαθώντας να αποδιώξω από τη μνήμη τη φρίκη που έγινε αντικείμενο εργασίας,
αφήνομαι στον καναπέ και στις άλλες μνήμες, αυτές που διάλεξα…

Η αίσθηση έρχεται σιγά σιγά, στην αρχή είναι κάτι αόριστο, απλώς με κάνει να
αλλάξω βιβλίο, έπειτα αποκτά επιμονή και βεβαιότητα, «κάποιος είναι εδώ», λέω,
αλλά δεν φοβάμαι καθόλου, σπρώχνω το βλέμμα μου τριγύρω, όλα γνωστά κι οικεία,
όλα δικά μου, εκτός… Εκτός από αυτό, ένα μικρούτσικο μπουκαλάκι, με την
απατηλή αθωότητα του μαύρου και του κίτρινου, «δεν είμαι δικό σου και δεν
είμαι αθώο», μου ψιθυρίζει, «τι είσαι, ποιανού είσαι, πώς βρέθηκες εδώ;»
προσπαθώ να το εκλογικεύσω… «Μ’ άφησε εδώ ο Μάγος κι αυτουνού είμαι, και στο
εσωτερικό μου δεν θα βρεις ποτέ μυρωδικά κι αρώματα από τις πόλεις που ξέρεις».

«Μα, τι να σε κάνω τότε;».

«Α, θα μάθεις, θα δεις, θα με κοιτάς και θα ταξιδεύεις στον χρόνο και στους
τόπους, εκεί που το μυαλό σου δεν σου επιτρέπει να πας, θα γνωρίσεις τα
πράγματα έξω από τα βιβλία και θα ζήσεις σε άλλες εποχές και θα βλέπεις παντού
τον Μάγο κι ας έφυγε…».

«Πώς θα γίνει αυτό;».

«Θα γίνει γιατί σού το λέω ­ και γιατί σε αυτό το παραμύθι όποιος έχει μάτια
που ξέρουν να βλέπουν και να αναγνωρίζουν τους μάγους μπορεί και να ταξιδέψει
στα δικά τους μέρη».

«Κι εσύ; Τι θα κάνεις εσύ;».

«Εγώ θα κλέψω το χαμόγελό σου και θα το βάλω στο εσωτερικό μου και κάθε φορά
που θά ‘ρχεται ο αφέντης Μάγος θα το απλώνω παντού ­ γιατί, ξέρεις, εκτός από
τη βροχή που του παρήγγειλες εσύ, θέλει και χαμόγελα».

«Καλά», είπα ­ και χαμογέλασα στο όνειρο…