ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα μαύρα λουλούδια στα χέρια μου

Μέσα σε δέκα λεπτά τελείωσε τα χέρια: εξωτερικό, παλάμες και δάχτυλα. Ένας
ανεμιστήρας εμφανίστηκε ως διά μαγείας και το καλώδιό του μπήκε στην πρίζα του
πλίνθινου τοίχου. Μέσα σε είκοσι λεπτά η χένα στέγνωσε. Λίγο νερό, μετά
πέρασμα με το ειδικό υγρό και σε μία ώρα τα χέρια μου γέμισαν μαύρα λουλούδια
και γεωμετρικά σχήματα! «Να προσέχεις, μην βάζεις πολλά σαπούνια και φύγουν
γρήγορα τα σχέδια» ήταν η γεμάτη έγνοια συμβουλή της Χαντίγια όταν φεύγαμε από
το σπίτι της, μια από τις εκατομμύρια καλύβες στο Χαρτούμ.

Στο αεροπλάνο των Αιθιοπικών Αερογραμμών η αεροσυνοδός τα κοίταξε με θαυμασμό
και μια χλωμή Αγγλίδα, μόλις προσελήφθη καθηγήτρια σε ένα από τα πανάκριβα
ιδιωτικά σχολεία της Αντίς Αμπέμπα, εξέφρασε την απογοήτευσή της γιατί «στο
πρώτο της ταξίδι δεν πρόλαβε να φτιάξει κι εκείνη». Ο αστυνομικός στον έλεγχο
διαβατηρίων της Βηρυτού ρώτησε «αν είχα διαλέξει εκ των προτέρων το σχέδιο,
πόσο κρατάει, αν κοστίζει ακριβά» και ο Λιβανέζος ξενοδόχος του «Lord Hotel»
φώναξε μια υπάλληλό του για να θαυμάσει κι εκείνη τα σχέδια. Στο αεροδρόμιο
του Ελληνικού προσγειώθηκα στον «άλλο» πολιτισμό. Σε αυτόν τον πολιτισμό,
λοιπόν, που ανέχεται να βλέπει τις μαύρες ρίζες στα βαμμένα ξανθά μαλλιά, τις
ανταύγειες, τα κόκκινα, μπλε, ακόμα και μαύρα πανάκριβα βερνίκια νυχιών που
έρχονται συσκευασμένα από το Παρίσι, το τατού στα φρύδια και τη σιλικόνη στο
στήθος, το ψευτομαύρισμα από τις λάμπες των ινστιτούτων ομορφιάς, ακόμα και το
περουκίνι στα κεφάλια των ανδρών, σε αυτόν λοιπόν τον διαφορετικό πολιτισμό,
τα ζωγραφισμένα με φυτική χένα χέρια προκάλεσαν τις αναμενόμενες
αντιδράσεις… Όσοι νομίζουν ότι έχουν χιούμορ, ρωτούν «αν πλένω τα χέρια
μου»… Οι συντηρητικοί ανησυχούν «για το πώς θα δουλεύω». Οι «διακριτικοί»
λένε απλώς «εγώ δεν θα το έκανα». Κι όσοι έχουν ταξιδέψει με ανοιχτά μάτια
στον κόσμο, χαμογελούν κλείνοντας το μάτι και ρωτούν για το Χαρτούμ.