ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ήρξατο χειρών αδίκων

Αργά τη νύχτα ξάπλωσα στο κρεβάτι με το συναίσθημα ότι όσα συμβαίνουν, τον
τελευταίο καιρό, είναι ένας εφιάλτης, που ο ύπνος θα διακόψει.

Παρακολουθούσα για ώρα από την τηλεόραση τις ΝΑΤΟϊκές επιθέσεις στη Γιουγκοσλαβία.

Έβλεπα γι’ άλλη μια φορά τις πορτοκαλιές λάμψεις από τις πυραυλικές καταστροφές.

Άκουγα και πάλι τους κρότους των εκρήξεων, από τους βομβαρδισμούς.

Ένιωθα ότι ακινητοποιούμαι από τις ρητορείες των ισχυρών.

Η βία και το άδικο μου θυμίζουν το μέγεθος της αδυναμίας μου.

Αυτόπτης μάρτυρας ενός καταστροφικού σχεδίου, παρακολουθώ τη ζωή να εξευτελίζεται.

Έξω, άρχισε να βρέχει.

Έκλεισα την μπαλκονόπορτα, για να μη μπει η βροχή στο δωμάτιο. Το κρύο μ’ ανατρίχιασε.

Προστατευμένη στο ήσυχο σπίτι μου, έξω από τον πόλεμο, έχω την πολυτέλεια να
ενοχοποιούμαι ως θεατής μιας απάνθρωπης λεηλασίας.

Πώς να αντιμετωπίσω αυτή την αβάσταχτη πραγματικότητα;

Δεν έχω άλλο από τους θυμούς μου.

Καταδικάζομαι ν’ ακούω τις θρασύτητες των ισχυρών, να βλέπω και να πειθαρχώ
στο κοινόχρηστο συμφέρον. Ο δήμιος δίνει ραντεβού για την επόμενη στρατιωτική
επιχείρηση. Η επικαιρότητα συσκοτίζεται. Έσβησα τη λάμπα. Στον ύπνο μου
συνάντησα μια γυναίκα, που δοκίμαζε καινούργιες ιδέες. «Δεν ξέρω τι θ’
απομείνει από την καταστροφή, αλλά ακόμα κι αν χωρίς καμία αμφιβολία, ο κόσμος
χανόταν αύριο, εγώ θα συνέχιζα ως τότε να φυτεύω μηλιές», είπε.