3η ΚΑΡΤΑ Σε χέρια ακατάλληλα

ΕΔΩ και δεκαετίες επισημαίνονται τα τρωτά του ποδοσφαίρου μας. Τρωτά σε όλα τα
επίπεδα. Κυρίως σε θέματα καθαρότητας των διοργανώσεων και οργάνωσης. Όμως το
αυτί των εκάστοτε αρμοδίων δεν ιδρώνει.

Όσοι περίμεναν τολμηρές αλλαγές, έμειναν μέχρι συνταξιοδότησης στην αίθουσα
αναμονής. Κατά περίεργο τρόπο το λαοφιλέστερο άθλημα πέρασε κατά πλειοψηφία σε
ακατάλληλα χέρια. Κι άρχισε μια εξουθενωτική σκυταλοδρομία στους διαδρόμους
της αναξιοπιστίας, της επιλεκτικής εφαρμογής των διατάξεων, των σκανδάλων, της
αδιαφάνειας, του ετσιθελισμού και της εξυπηρέτησης χρωματιστών σκοπιμοτήτων.

Κι αυτή η σκυταλοδρομία δεν έχει δυστυχώς τελειωμό. Όλοι γνωρίζουν την
άθλια κατάσταση των πραγμάτων και οι περισσότεροι τη λύση των προβλημάτων. Οι
σωστοί είναι αδύνατοι, οι άλλοι εγκλωβισμένοι. Όλοι όμως είτε με πράξεις είτε
με παραλείψεις αφήνουν τα πράγματα να εξελίσσονται μακριά από την ποιότητα.

Οι τρεις μεγάλοι του ποδοσφαίρου μας έχουν πάντα το πάνω χέρι. Πότε ο ένας,
πότε ο άλλος, πότε ο τρίτος, σε μια βασανιστική εναλλαγή. Οι μικροί φωνάζουν
συχνότερα, αλλά δεν ακούγονται. Οι μεγάλοι κι όταν ακόμα ψιθυρίζουν,
ξεκουφαίνουν. Ταράζουν τα νερά, αλλά όχι τόσο αποτελεσματικά. Γιατί το
ποδόσφαιρο τραβάει σταθερά στο μίζερο δρόμο του.

Ο ποδοσφαιρικός χάρτης στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο αλλάζει, αλλά
εμείς εξακολουθούμε να θέλουμε πλούσια συγκομιδή, χωρίς την ανάλογη σπορά και καλλιέργεια.

Πάμε από το κακό στο χειρότερο, κάποιες στιγμές ανεβαίνουμε στο μέτριο,
εντελώς συμπτωματικά ακουμπάμε το καλό και ξαναπέφτουμε στο κακό ή το μέτριο.
Στροβιλιζόμαστε και μέσα στη ζαλάδα μας έχουμε φαντασιώσεις. Η πιο συνηθισμένη
ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στις κορυφαίες δυνάμεις της Ευρώπης. Ξεχνάμε ότι
μας χωρίζει μεγάλη απόσταση. Και με τα μυαλά που έχουμε, δεν θα μειωθεί.