ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η διάλυση της Ευρώπης

Το τελευταίο σύντομο ανέκδοτο: «Ευρωπαϊκή Αριστερά».

Ντ’ Αλέμα – Ζοσπέν. Οι ηγέτες της Ιταλίας και της Γαλλίας σε παλιές, ευτυχισμένες μέρες

Οι βόμβες του ΝΑΤΟ δεν σκοτώνουν μόνο ανθρώπους. Δεν οξύνουν απλώς το πρόβλημα
των προσφύγων. Δεν καταστρέφουν μόνο την οικονομία μιας ολόκληρης χώρας.
Διαλύουν και ό,τι είχε κτιστεί με κόπο τον τελευταίο χρόνο στην Ευρώπη. Η
περίφημη «πλουραλιστική κυβέρνηση» της Γαλλίας, που είχε αρχίσει να φέρνει
αποτελέσματα στον τομέα της ανεργίας, παρουσιάζει τριγμούς: ο Λιονέλ Ζοσπέν
και ο Ρομπέρ Υ ήλθαν για πρώτη φορά σε δημόσια αντιπαράθεση με αφορμή την
υποστήριξη του πρώτου προς τη νατοϊκή επιχείρηση. Ανάλογη κρίση έχει ξεσπάσει
και στην Ιταλία, όπου ο Αρμάντο Κοσούτα απειλεί να αποσύρει τους υπουργούς του
αν δεν διακοπούν οι βομβαρδισμοί τουλάχιστον για το Πάσχα (!). Όσο για τον
Τόνυ Μπλαιρ, μπορεί να μη δέχεται (ακόμη) σοβαρή κριτική από το κόμμα του ή
από την κοινή γνώμη, η τυφλή όμως ευθυγράμμισή του με την Ουάσιγκτον και η
επιμονή του στα περί «ηθικού πολέμου» έχουν αναμφισβήτητα πλήξει το ηγετικό
του κύρος στην Ευρώπη.

Εντυπωσιακή είναι και η δήλωση ενός (μη κατονομαζόμενου) Γερμανού υπουργού
στους Νιου Γιορκ Τάιμς ότι ένας από τους λόγους της αποχώρησης του Όσκαρ
Λαφονταίν από την κυβέρνηση ήταν η αντίθεσή του προς το σχέδιο βομβαρδισμού
της Σερβίας.

Δικαιούται έτσι κανείς να διατυπώσει ορισμένες υποθέσεις. Μήπως οι προσπάθειες
της Ευρώπης να αποκτήσει μια κοινή πολιτική στους τομείς της ασφάλειας και της
άμυνας είχαν θορυβήσει τους Αμερικανούς περισσότερο απ’ όσο νομίζαμε; Μήπως οι
τελευταίοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σαμποτάρουν τη διάσκεψη του Ραμπουγέ
ακριβώς επειδή αποτελούσε ευρωπαϊκή πρωτοβουλία και υπήρχε «κίνδυνος» να πετύχει;

Όπως γράφει ο Γάλλος δημοσιογράφος Μπερνάρ Γκετά στη «Ρεπούμπλικα», η αφετηρία
της σημερινής κρίσης ίσως να μη βρίσκεται στο Ραμπουγέ αλλά στο Σαιν Μαλό. Στη
γαλλική αυτή πόλη πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου η τελευταία
γαλλογερμανική συνάντηση κορυφής. Έλαβαν μέρος σ’ αυτήν ο Μπλαιρ, ο Ζοσπέν και
ο πρόεδρος Σιράκ. Και η διακήρυξη που υιοθέτησαν έλεγε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει μια αυτόνομη ικανότητα δράσης, που να στηρίζεται
σε αξιόπιστες στρατιωτικές δυνάμεις, να έχει τα μέσα να τις χρησιμοποιήσει και
να είναι έτοιμη να το κάνει».

Η ανακοίνωση αυτή αιφνιδίασε την Ουάσιγκτον. Το εντυπωσιακότερο όμως ήταν ­
όπως δήλωσε ένας Γάλλος διπλωμάτης ­ ότι Γάλλοι και Βρετανοί «τα βρήκαν» πιο
εύκολα απ’ ό,τι περίμεναν. Έχοντας χάσει το πρώτο τρένο για το ευρώ, η
Βρετανία θέλει να αναπληρώσει το χαμένο έδαφος αναλαμβάνοντας πρωτεύοντα ρόλο
στην κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, κάτι που η ανθηρή πολεμική της βιομηχανία της
επιτρέπει να κάνει. Στον πόλεμο της Βοσνίας, άλλωστε, οι δύο χώρες είχαν
συνεργαστεί άριστα και είχαν αποδείξει ότι η ανεξάρτητη Ευρώπη μπορεί να υπάρξει.

Εκείνες τις μέρες, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν πάψει να αποτελούν μια
«ευρωπαϊκή δύναμη». Η αντίδρασή τους δεν άργησε να εκδηλωθεί. Στην πλάτη των
Σέρβων και των Αλβανών.