Ένα «κουνούπι» με ψυχή λιονταριού

_* Η μητέρα μου με πήγαινε στους αγώνες με το αυτοκίνητο και ο
πατέρας μου με βοηθούσε οικονομικά. Δεν είχαμε λεφτά, γνωρίζαμε όμως ότι
κάποια στιγμή θα καρποφορήσουν οι προσπάθειές μας. Στα 18 υπέγραψα το πρώτο
μου συμβόλαιο. Μπορούσα, πλέον, να βγάζω το ψωμί μου _*

_*Σε έναν αγώνα πήδηξα για κεφαλιά ανάμεσα στους δύο αδελφούς Φλο.
Κατάφερα να σκοράρω, και την άλλη μέρα οι εφημερίδες με χαρακτήρισαν κουνούπι
με μεγάλο θράσος…_*

Από μικρό παιδί είχε «ερωτευτεί» το ποδόσφαιρο ο Νορβηγός άσος

Οταν ήταν μικρός τον γοήτευαν η μπάλα και οι γυναίκες. Και όταν μεγάλωσε,
ώριμος άντρας πια, βασικό στέλεχος της εθνικής Νορβηγίας, είδε να του κολλάνε
το πιο περίεργο παρατσούκλι.«Η ιστορία ενός κουνουπιού» θα μπορούσε να είναι ο
τίτλος της ζωής του Έρικ Μίκλαντ, αλλά μην πιστέψετε ότι ο μέσος του
Παναθηναϊκού φοβάται στα δύσκολα. Απεναντίας, έχει ψυχή «χιλίων λεόντων».

Ο Νορβηγός αποφεύγει τα «μεγάλα» λόγια. Δύσκολα ανοίγεται. Προσέχει πάντα τι
λέει και σε ποιον. Γενικά είναι ήσυχος άνθρωπος, ενώ κύριο χαρακτηριστικό του
είναι οι ασυνήθιστες αντιλήψεις του σε πολλά θέματα. «Δεν έχω στόχους στο
ποδόσφαιρο. Παίζω για το σήμερα και κοιτάω μόνο το επόμενο παιχνίδι. Δεν κάνω
όνειρα». Αυτή είναι και η σημαντικότερη θεωρία του Μίκλαντ, η οποία
«φωτογραφίζει» και τη ζωή του. «Κανένας δεν γνωρίζει τι μπορεί να γίνει στο
μέλλον. Οπότε είναι καλύτερα να μιλάμε μόνο για το παρόν».

Τα πρώτα του βήματα

Στις 21 Ιουλίου, ο μέσος του ΠΑΟ θα κλείσει τα 28 του χρόνια. Του έχουν μείνει
πολλά γεγονότα «χαραγμένα» στο μυαλό του από την παιδική του ηλικία, τα οποία
προτιμά να κρατάει για τον εαυτό του. Όταν του ζητήσαμε να μας διηγηθεί τα
πρώτα του βήματα, σάστισε. Ήταν κάτι για το οποίο δεν συνηθίζει να μιλάει. Οι
ερωτήσεις στις οποίες απαντούσε μέχρι τώρα ήταν σχετικά με τον Παναθηναϊκό,
την απόδοσή του, το ποδόσφαιρο. Θεώρησε σκόπιμο να δείξει ένα πρόσωπο έξω από
τα αθλητικά πλαίσια. Το ανθρώπινο.

Ο Μίκλαντ γεννήθηκε στην πόλη Ρίσορ αγκαλιά με… μια μπάλα. Σε ηλικία 3-4
ετών άρχισε να ανακαλύπτει την ομορφιά της «στρογγυλής θεάς». Γι’ αυτόν, η
μπάλα εξέπεμπε μια γοητεία ανεπανάληπτη. Κλωτσούσε όπου βρισκόταν κι όπου
στεκόταν. Και οι γονείς του, οι οποίοι του συμπαραστάθηκαν σε όλες του τις
προσπάθειες, τον έγραψαν στην τοπική ομάδα της πόλης του. Ήταν μόλις έξι ετών.
Στη Ρίσορ αγωνίστηκε για δέκα χρόνια.

«Εκεί έμαθα τις πρώτες τεχνικές του ποδοσφαίρου. Δεν κάναμε πρωταθλητισμό,
αλλά μου άρεσε το κλίμα και τα όσα μάθαινα από τους προπονητές. Ύστερα
αγωνίστηκα σε μια άλλη ομάδα, την Μπρίνα, για δύο χρόνια και μετά στη Σταρτ
για έξι χρόνια, που έπαιζε στην πρώτη κατηγορία. Σε ηλικία 24 ετών πήγα στην
Αυστρία δοκιμαστικά για εννέα μήνες και ύστερα κατέληξα στον Παναθηναϊκό. Ήταν
κάτι που ήθελα από μικρός. Να παίξω σε έναν μεγάλο σύλλογο».

Κι όμως. Τη μεγάλη απόφαση να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο την πήρε στα 15 του.
«Ήμουν εξίσου καλός και με συγκινούσαν και άλλα αθλήματα, όπως το πινγκ πονγκ,
το τένις, το σκι. Όμως, ήμουν αναγκασμένος να επιλέξω. Να αποδείξω στους
γονείς μου ότι είμαι υπεύθυνο άτομο. Ότι δεν τα περιμένω όλα από αυτούς».

«Ήθελα να πετύχω»

Από τα 16 του, ο Μίκλαντ έμενε μόνος και μάζευε από ‘δω κι από ‘κει για να
πληρώνει το νοίκι. Ήταν φτωχόπαιδο. Όμως, όταν είσαι νέος ανοίγεις τα χέρια
σου, αγκαλιάζεις και συνθλίβεις τον κόσμο.

«Ήθελα να πετύχω. Θυσίασα ακόμα και το σχολείο μου για να διακριθώ στο
αγαπημένο μου άθλημα. Οι γονείς μου στάθηκαν δίπλα μου σε όλες τις αποφάσεις
που έπαιρνα και αυτό τους το αναγνωρίζω. Η μητέρα μου με πήγαινε στους αγώνες
με το αυτοκίνητο και ο πατέρας μου με βοηθούσε οικονομικά. Δεν είχαμε λεφτά.
Ήμασταν, όμως, περήφανοι! Γνωρίζαμε ότι κάποια στιγμή θα καρποφορήσουν οι
προσπάθειές μας. Στα 18 υπέγραψα το πρώτο μου συμβόλαιο. Μπορούσα, πλέον, να
βγάζω το ψωμί μου».

Οι γυναίκες και το ποδόσφαιρο

«Δεν βάζω στόχους στη ζωή μου. Κοιτάω μόνο το σήμερα», τονίζει ο Μίκλαντ στον συντάκτη της «ΟΜΑΔΑΣ» Πάτροκλο Πανανίδη

Δεν ήταν καλός μαθητής ο Μίκλαντ. Ήταν ερωτευμένος με την μπάλα. Έκανε κοπάνες
για να παρακολουθεί διάφορα ματς και ήταν ξεκάθαρο ότι τον προβλημάτιζαν άλλα
πράγματα. «Μέχρι τα 14, μπορώ να πω ότι ήμουν προσεκτικός στο σχολείο. Διάβαζα
όσο μπορούσα. Ύστερα με συγκινούσαν άλλα πράγματα. Οι γυναίκες και το
ποδόσφαιρο! Βρισκόμουν στην εφηβεία και ήταν φυσιολογικό να με εντυπωσιάζουν
τέτοιου είδους πράγματα. Μάλιστα, σε εκείνη την ηλικία γνώρισα και τη γυναίκα
μου, τη Μαρί. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν είχαμε σχέση μέχρι τα 21, δεν
βγαίναμε σαν ζευγάρι. Τότε συνειδητοποιήσαμε τη σοβαρότητα της κατάστασης και
μετά δύο χρόνια παντρευτήκαμε. Στη Νορβηγία επικρατεί η φιλοσοφία ότι θα
πρέπει να γνωρίζεις πολλά χρόνια πριν τη γυναίκα σου για να την παντρευτείς».

Η διασκέδαση

Υπόδειγμα οικογενειάρχη; Πολλοί πιστεύουν το αντίθετο. Στο πρόσφατο Μουντιάλ
της Γαλλίας, ο Μίκλαντ συνελήφθη με τον συμπαίκτη του στην εθνική Νορβηγίας
Χένιγκ Μπεργκ να διασκεδάζει τις πρώτες πρωινές ώρες σε νάιτ κλαμπ. Και
μάλιστα, παραμονή του αγώνα με τη Σκωτία! Πώς το σχολιάζει ο ίδιος; «Έχω
κουραστεί με αυτό το θέμα. Η φιλοσοφία μου είναι ότι αν δεν διασκεδάσεις, δεν
μπορείς να αποδώσεις όπως πρέπει. Η διασκέδαση είναι πολύ σημαντικός
παράγοντας για τον άνθρωπο. Μερικοί πιστεύουν ότι η συντηρητική ζωή κάνει τον
μεγάλο αθλητή, όμως δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Ο Μαραντόνα δεν ήταν και τόσο
συντηρητικός στη ζωή του».

Τον Αργεντινό θεωρεί κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών ο Μίκλαντ. Είναι
το ίνδαλμά του. Ο θαυμασμός που του τρέφει φαίνεται από τα λόγια του: «Δεν
υπάρχει ούτε καν δεύτερος. Είναι καλύτερος και από τον Πελέ, αφού αγωνίστηκε
σε περίοδο που υπήρχε το μαν του μαν. Επίσης, ο Πελέ είχε ανώτερους
συμπαίκτες, οι οποίοι τον αναδείκνυαν σε κάθε στιγμή».

Το παρατσούκλι που του έχουν κολλήσει (κουνούπι) το «αποκόμισε» από έναν
ποδοσφαιρικό αγώνα με τα χρώματα της Σταρτ. «Έγινε κόρνερ και πήδηξα για
κεφαλιά ανάμεσα στους δύο πανύψηλους αδελφούς Φλο. Κατάφερα να σκοράρω και την
άλλη μέρα οι εφημερίδες στη Νορβηγία με χαρακτήρισαν κουνούπι με μεγάλο
θράσος. Από τότε αυτός ο χαρακτηρισμός με κυνηγάει παντού».

Ο Έρικ Μίκλαντ μπορεί να μην το δείχνει. Όμως, αγαπάει τον Παναθηναϊκό και στενοχωριέται για την κατάσταση που βρίσκεται

Ο ΜΙΚΛΑΝΤ είναι κλειστός χαρακτήρας. Αποφεύγει να δείξει την αγάπη του για
οτιδήποτε. Φαίνεται ψυχρός, απόμακρος και αλύγιστος. Όμως, βαθιά μέσα του
«πονάει»! Στενοχωριέται που ο Παναθηναϊκός μοιάζει με «πληγωμένο γίγαντα» τον
τελευταίο καιρό. Είναι διατεθειμένος να κάνει το παν για να βοηθήσει την ομάδα
του να ορθοποδήσει. Τα δίνει όλα στην προπόνηση. Διατυμπανίζει συνεχώς στους
συμπαίκτες του ότι τίποτα δεν χάθηκε. Είναι «ηγέτης» και ας μην το δείχνει.

«Τους εκτιμώ όλους στον Παναθηναϊκό. Μου έχουν φερθεί αντρίκεια», τονίζει και
το βλέμμα του πετάει «σπίθες»! Έχει περάσει και αυτός περίοδο αμφισβήτησης.
Και γίνεται «χείμαρρος»: «Δεν με ενδιαφέρουν οι φήμες που διαδίδονται. Φίλε,
είμαι καθαρός και πονάω την ομάδα μου. Πάνω απ’ όλα τιμάω τη φανέλα και τα
λεφτά που κερδίζω. Έχω περάσει δυσκολίες και είμαι από αυτούς που αναγνωρίζουν
την αξία τους. Δεν έχω κανένα παράπονο».

Φαίνεται να ηρεμεί όταν τον ρωτάμε για την πιο χαρούμενη στιγμή του, φορώντας
τα πράσινα: «Τον αγώνα με την Ντυναμό Κιέβου στο Τσάμπιονς Λιγκ θα τον θυμάμαι
για πάντα. Πραγματοποίησαμε εκπληκτική εμφάνιση. Πιστέψαμε στη νίκη, ακόμα και
όταν βρισκόμασταν πίσω στο σκορ. Τα παιδιά ξεπέρασαν τους εαυτούς τους,
απέναντι σε μια πανίσχυρη ομάδα που έχουμε νικήσει μόνο εμείς, μέχρι στιγμής».

Αισθάνεται αμήχανα όταν του τίθεται το ερώτημα: Δύο χρόνια στον Παναθηναϊκό
και δεν έχεις γευθεί τη χαρά της νίκης σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Μόνο ήττες.

Και εκείνος, με βλέμμα απογοήτευσης, μιλάει και η ειλικρίνεια «ξεχειλίζει» από
τα λόγια του: «Τι να κάνουμε; Ήταν καλύτεροι και χάσαμε. Στο πρώτο ματς που
έπαιξα εναντίον του Ολυμπιακού αισθάνθηκα μεγάλη πίεση. Ο κόσμος τα περίμενε
όλα από μένα και αγχώθηκα. Στο τελευταίο παιχνίδι που παίξαμε, στενοχωρήθηκα
πολύ. Ήμασταν δύο γκολ μπροστά και στο τέλος χάσαμε. Δεν μπορούσα να το
πιστέψω. Όχι, δεν φταίει η διαιτησία. Όταν είσαι καλύτερη ομάδα πρέπει να το
αποδεικνύεις στο γήπεδο. Δεν επιτρέπεται να προηγείσαι δύο γκολ και να δέχεσαι
τέσσερα. Ο διαιτητής δεν μπορεί να σκοράρει. Ο Ολυμπιακός έχει όλες τις
δυνάμεις με το μέρος του. Απέδειξε ότι είναι καλή ομάδα και στο Τσάμπιονς
Λιγκ. Όμως και εμείς έχουμε τεράστιες δυνατότητες».

Ο Μίκλαντ αρνείται να σχολιάζει προπονητές ή συμπαίκτες. Ακόμα και τον
συμπατριώτη του Φρανκ Στράντλι που αποχώρησε. «Όλοι δουλεύουν για το καλό της
ομάδας. Παίκτες και προπονητές. Ο Φρανκ έφυγε, διότι ήθελε να παίξει
ποδόσφαιρο. Δεν του άρεσε ο πάγκος. Βαρέθηκε. Πήγε να δοκιμάσει αλλού την τύχη
του. Δεν τον παρεξηγώ».

Φαβορί χαρακτηρίζει την Εθνική μας ο Μίκλαντ για το αποψινό κρίσιμο ματς,
κόντρα στην ομάδα της χώρας του.

«Θέλουμε θετικό αποτέλεσμα για να μείνουν ζωντανές οι ελπίδες μας. Δεν
συζητάμε την ήττα. Αν χάσουμε, χανόμαστε! Συνεπώς, αναμένεται συναρπαστικό
παιχνίδι. Μας έχουν ξοφλημένους, αλλά δεν θα παραδοθούμε εύκολα».

Και βέβαια, ο Νορβηγός μέσος δεν παραλείπει να αναφερθεί στο νέο «πρόσωπο»
της Εθνικής μας: «Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα έχει σημειώσει μεγάλα βήματα
προόδου στο ποδόσφαιρο. Διαθέτει έμπειρους και καλούς ποδοσφαιριστές, ενώ στον
πάγκο της έχει έναν πανέξυπνο προπονητή. Αναμφισβήτητα είναι το φαβορί. Θέλω
να πιστεύω ότι μαζί με τη Νορβηγία θα προκριθεί στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα
του 2000. Ωστόσο, έχουν ανεβεί και οι υπόλοιπες ομάδες και θα γίνει μάχη μέχρι
το τέλος».

Και καταλήγει περιγράφοντας το προφίλ της Εθνικής Νορβηγίας: «Εμείς
παίζουμε με το ίδιο στυλ απέναντι σε όλες τις ομάδες. Είτε κόντρα στη
Βραζιλία, την Ιταλία, την Ελλάδα. Δεν αλλάζει τίποτα. Οι παίκτες αγωνίζονται
στις ίδιες θέσεις και δεν ακολουθούμε διαφορετικές τακτικές. Σταθήκαμε άτυχοι
στα πρώτα παιχνίδια, αλλά και τυχεροί που καταφέραμε να τσιμπήσουμε έστω έναν
βαθμό. Η αλήθεια είναι ότι η ψυχολογία μας ήταν άσχημη. Με την αλλαγή του
προπονητή, απλά άλλαξε το πρόσωπο στον πάγκο. Στα υπόλοιπα είναι ολόιδιος με
τον Όλσεν. Ο Σεμπ έχει τις ίδιες αντιλήψεις, ακόμα και την ίδια φωνή με τον
προηγούμενο προπονητή. Πιστεύω ότι είναι καλός στη δουλειά του και θα βοηθήσει».