ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όσκαρ στον έρωτα

Τα δικά μου φετινά «Όσκαρ» τα μοίρασα σε τρεις ταινίες που πολύ απόλαυσα: τον
«Ερωτευμένο Σαίξπηρ», τη «Μπέλα βίστα» και το «Τάνγκο». Γιατί ήταν ο έρωτας με
το Ε κεφαλαίο. Ο έρωτας που αποτελεί το κέντρο της ζωής, την έμπνευση της
τέχνης, το ελιξίριο της νεότητας.

Ναι, πολύ τις χάρηκα τις ταινίες αυτές, που άφησαν πίσω τα τρυκ, τα εφέ και
τις τεράστιες κατασκευές, τους εξωγήινους, το αίμα (συγγνώμη, Σπίλμπεργκ) και
τον τρόμο. Για να πλημμυρίσουν από μουσική και λυρισμό, ρομαντισμό και
χιούμορ, χαρά και συγκίνηση. Χωρίς μελό, μόνο με την υπερβολή που ο
πραγματικός έρωτας επιβάλλει.

Διάβασα προσεκτικά τους ενδοιασμούς των σεβαστών συναδέλφων επί του
κινηματογράφου, άκουσα με κατανόηση και τις αντιρρήσεις της κυνικής φίλης που
κάθησε δίπλα μου στη σκοτεινή αίθουσα. Ανέχθηκα με συγκατάβαση και την
απόρριψη του φίλου, που πέταξε: «Δεν πηγαίναμε καλύτερα να δούμε τα…
“Ζουζούνια”;»!

Αλλά, δεν πτοήθηκα καθόλου…

Αυτό που θέλω να πω, το είπε πολύ ωραία ο Μπερτολούτσι ­ κι ας ήταν για άλλη,
την τελευταία δική του ταινία, που είναι κι αυτή μια ιστορία αγάπης: «Η ιδέα
ενός ανθρώπου που είναι τόσο ερωτευμένος, ώστε να σκέφτεται ότι θα γίνει
ευτυχισμένος μόνο και μόνο με το να την κάνει ευτυχισμένη, παρ’ όλο που τον
έχει απορρίψει, πραγματικά με συγκίνησε… Ιδίως στη σημερινή εποχή, που είναι
τόσο “εγώ, εγώ, εγώ”».