[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η αυλαία στο 5ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έπεσε, αλλά δεν κατάφερε να κρύψει πίσω της
τα προβλήματα συνοχής του κυβερνητικού κόμματος. Αντίθετα, για πολλούς
δημιούργησε περισσότερα προβλήματα απ΄ όσα είχε κληθεί να επιλύσει. Το άθλιο
θέαμα εντός και εκτός του χώρου όπου γινόταν η διαλογή των ψηφοδελτίων με
«επιστρατευμένους» κομματικούς υπαλλήλους του ΚΕΠΥΟ ­ άλλη μια «συνεισφορά»
του κυρίου Γ. Δρυ στον εκσυγχρονισμό ­ ήταν το κερασάκι στην τούρτα της
ανομοιογένειας που χαρακτήρισε το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Ένα συνέδριο που κυριαρχήθηκε από την άποψη «εμείς» και οι «άλλοι», παρά τις
επίπλαστες εικόνες ενότητας που δόθηκαν προς τα έξω και οι οποίες, κατά τα
πασοκικά κρατούντα, είχαν πολλά στοιχεία υπερβολής. Άλλωστε αυτό που έμεινε
στον πολύ κόσμο από τη συνεχή επίκληση της λέξης «ενότητα» και των παραγώγων
της ήταν το άγχος που ανέδυε η προσπάθεια των κορυφαίων στελεχών να
εμφανισθούν ενωμένοι, την ίδια ώρα που οι στενοί συνεργάτες και τα επιτελεία
τους έδιναν αυτό που στην πραγματικότητα συνέβαινε: «ξένοι στην ίδια πόλη».

Σήμερα, η επόμενη ημέρα βρίσκει το ΠΑΣΟΚ μπροστά σ’ ένα δύσκολο σταυροδρόμι το
οποίο έχει την εξής ιδιαιτερότητα: μπορεί να οδηγήσει παντού, εκτός από την
ενότητα, την οποία φραστικά τουλάχιστον δείχνουν να επιδιώκουν τα κορυφαία
στελέχη του κόμματος. Κι όσο κι αν ορισμένα από τα στελέχη αυτά υποστηρίζουν
ότι μετά το συνέδριο δεν υπάρχουν πλειοψηφίες και μειοψηφίες, η αλήθεια είναι
ότι η κατάσταση είναι πια δεδομένη: υπάρχει μια πλειοψηφία 2/3, αλλά υπάρχει
και μια ισχυρή μειοψηφία που φτάνει το 35%, και η οποία έχει κάθε λόγο να
διεκδικεί. Όπως και να απαιτεί συμμετοχή σε όλη την κλίμακα των αποφάσεων.

Απο τα αντανακλαστικά που θα επιδείξουν ένθεν και ένθεν, πλειοψηφία και
μειοψηφία, απέναντι σ’ αυτή την ρεαλιστική πραγματικότητα, θα εξαρτηθεί σε
μεγάλο βαθμό αν οι «ξένοι στην ίδια πόλη» μπορέσουν να «γνωριστούν» μεταξύ
τους και να συνεχίσουν στην ίδια πορεία. Αλλιώς, άσχημες μέρες ξημερώνουν για
το ΠΑΣΟΚ…