ΔΡΟΜΟΙ

… της Κομισιόν δεν είναι αντάξια του ονόματός της. Οι διοικητικές «αταξίες»
της, έστω με κάποια δόση νεποτισμού και ευνοιοκρατίας, είναι από εκείνες που
κάθε τόσο έρχονται στην επιφάνεια ακόμη και στην πιο απομακρυσμένη ευρωπαϊκή
επαρχία, ακόμη και στο πιο ταπεινό δημοτικό συμβούλιο της πιο μικρής
ευρωπαϊκής πολίχνης. Τίποτα το εντυπωσιακό όπως τα ελικόπτερα του Βίλι Κλάες,
τίποτα το εξεζητημένο όπως οι μίζες που τώρα «ροκανίζει» ο Μπετίνο Κράξι στην
εξωτική Χαμαμέτ της Τυνησίας, τίποτα το απρόσμενο όπως οι γιουγκοσλαβικές
προμήθειες του Ντάγκλας Χερντ, τίποτα το ανατριχιαστικό όπως το αίμα του Λοράν
Φαμπιούς. Δημοσιοϋπαλληλικά πράγματα.

… όμως πίστεψαν ­ βολικό ­ ότι είχαν ανακαλύψει στις Βρυξέλλες την ενσάρκωση
της Απόλυτης Ιδέας: στα πρόσωπα των είκοσι επιτρόπων και των δεκατεσσάρων
χιλιάδων υπαλλήλων της Κομισιόν. Λιγότεροι από τους δημοσίους υπαλλήλους μιας
μεγάλης πόλης, έπρεπε να είναι περισσότερο «αγνοί» από αυτούς. Πίσω από την
«πάλλευκη» βιτρίνα, οι ευρωβουλευτές ήξεραν πάντα να κρύβουν τις δικές τους
μικρές «παρεκβάσεις», τις αποζημιώσεις για ταξιδάκια που δεν έκαναν ποτέ, τις
«λοιπές πηγές». Και να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, όπως τώρα, ζητώντας
ευθύνες από μια εξουσία που δεν υπήρξε ποτέ. Αν η πιο σοβαρή κατηγορία που
διατύπωσαν οι «πέντε σοφοί» αφορά τον οδοντογιατρό της Εντίτ Κρεσόν, τότε το
«σπίτι» της λογικής τους μοιάζει με μπορντέλο (θα έλεγε ο Καστοριάδης). Και
αντί για τον γάιδαρο, χτυπάνε το σαμάρι.

… υπάρχουν πολλοί. Και είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι από αυτούς εδρεύουν
στη Φρανκφούρτη. Όπως είναι, επίσης, γνωστό, ότι οι εξουσίες της Κομισιόν
είναι μηδαμινές μπροστά στις εξουσίες με τις οποίες έχει περιβληθεί τα
ιερατείο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτή η κλειστή κάστα των κεντρικών
τραπεζιτών που μπορεί να παύει υπουργούς (Λαφοντέν), χειρότερη από λοιμό, λιμό
και καταποντισμό, αυτοϊκανοποιείται με την καταπολέμηση του σατανικού
πληθωρισμού και πνίγει την Ευρώπη στην ύφεση και την ανεργία. Ασύδοτοι
κεντρικοί τραπεζίτες που απρόθυμα ­ και σπάνια ­ δίνουν λόγο στο
Ευρωκοινοβούλιο για τους «εξορκισμούς» τους.

… λοιπόν γάιδαρο το Ευρωκοινοβούλιο, ξέρει πού πρέπει να ψάξει. Αυτό που
ενδιαφέρει τον Ευρωπαίο πολίτη δεν είναι το «πόθεν έσχες» ενός μικρομεσαίου
ευρωκράτη των Βρυξελλών, αλλά το «ποιος πληρώνει» τον λογαριασμό για τη χαμηλή
ανάπτυξη και την υψηλή ανεργία που έχει επιβάλει η Φρανκφούρτη. Αν το λεγόμενο
ευρωπαϊκό θεσμικό τρίγωνο, Κομισιόν, Συμβούλιο Υπουργών, Ευρωκοινοβούλιο δεν
λειτουργεί πια, είναι γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση απέκτησε πιο ολοκληρωμένη δομή
μετά το Μάαστριχτ, το οποίο όμως παραχώρησε εξωθεσμικά προνόμια στην Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα. Έστω και με αίτια τόσο ποταπά και ταπεινά σαν και αυτά που
οδήγησαν στην παραίτηση των επιτρόπων, η αντιπαράθεση του Ευρωκοινοβουλίου με
την Κομισιόν επιβεβαιώνει τον σημαντικό ρόλο του στην πολιτική ολοκλήρωση.
Όμως, ο δημοκρατικός έλεγχος δεν μπορεί να εξαντλείται εκεί. Ας ψάξει και στη
Φρανκφούρτη. Εκεί είναι η «Ρόδος», εκεί και το πήδημα.