Η «Ουμανιτέ» πιστεύει στα θαύματα

Η «ΟΥΜΑΝΙΤΕ» ΖΕΙ ΣΤΗ σκιά της βασιλικής του Σεν Ντενί και τώρα αρχίζει να
πιστεύει στα θαύματα. Να πιστεύει ότι είναι δυνατόν να σταματήσει τη μείωση
των πωλήσεων, να φαντάζεται ότι μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια άλλη εφημερίδα,
που δεν θα αναλώνεται στο τι σκέφτεται το κόμμα.

Χθες, 18 Μαρτίου, μια νέα «Ουμανιτέ» έκανε την εμφάνισή της στα περίπτερα,
σχεδιασμένη από τον Κλοντ Μαζορί, που «έστησε» τη «Λιμπερασιόν» της δεκαετίας
του 1980. Η νέα «Ουμανιτέ» δεν είναι πλέον το δημοσιογραφικό όργανο του
Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά μια καθημερινή εφημερίδα που αγωνιά για την
ταυτότητά της, μέσα από τον φόβο του θανάτου. «Με καταδίωκε η ιδέα της πιθανής
διακοπής της έκδοσης της εφημερίδας», παραδέχεται ο διευθυντής σύνταξης της
«Ουμανιτέ» Κλοντ Καμπάν. «Είχα έντονα την αίσθηση ότι έπρεπε κατεπειγόντως να
αλλάξει ριζικά για να επιβιώσει».

«Δεν ήταν πλέον δυνατόν να συνεχίζουμε να μεταμορφώνουμε τον αναγνώστη της
εφημερίδας σε άνθρωπο-σάντουιτς», εξηγεί ο διευθυντής της «Ουμανιτέ» Πιερ
Ζαρκά. Ένα γεγονός πραγματικά συγκλόνισε το προσωπικό της εφημερίδας. Ένα
στέλεχος του συνδικάτου CGT είπε ότι, στη διάρκεια των απεργιακών
κινητοποιήσεων του Δεκεμβρίου του 1995, ένα δραστήριο και μαχητικό μέλος τού
ομολόγησε ότι δεν τολμούσε πλέον να ανοίγει την «Ουμανιτέ» μέσα στο μετρό.
Μέσα σε μία δεκαετία, η κυκλοφορία της εφημερίδας συρρικνώθηκε, από 106.000
φύλλα το 1988, σε 52.000 το 1998. Χρειάστηκαν περισσότερα από δύο χρόνια για
να πραγματοποιηθεί η αλλαγή, που εξήγγειλε την άνοιξη του 1997 ο Πιερ Ζαρκά.
Δύο χρόνια συζητήσεων, κρίσεων και υπαναχωρήσεων που κατέληξαν στη θυσία του
«Ουμά Εμπντό» ­ τη στιγμή που το περιοδικό εμφανιζόταν ως παράδειγμα της
μεταμόρφωσης της εφημερίδας. Δύο χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η οικονομική
κατάσταση επιδεινώθηκε, ο κοινωνικός διάλογος οξύνθηκε. Πριν από ένα μήνα, οι
εργαζόμενοι απειλούσαν με απεργία. Σήμερα οι εντάσεις κόπασαν, αν και
ορισμένες πληγές παραμένουν ανοιχτές. Καμιά δεκαπενταριά συντάκτες έφυγαν,
άλλοι τόσοι, νέοι στην πλειονότητά τους, ήρθαν. Μεταξύ αυτών και οι δύο
αρχισυντάκτες: ο Πιερ Λοράν πλησιάζει τα 40 και Ζαν-Εμανιέλ Ντικουέν είναι
μόλις 32. Και όπως λέει ο Κλοντ Καμπάν, σχεδόν το ένα τρίτο των συντακτών δεν
είναι κομμουνιστές. Η εκ βάθρων ανανέωση της «Ουμανιτέ» σημαίνει ότι από εδώ
και πέρα η εφημερίδα θα αντιμετωπίζει με καθαρά δημοσιογραφικά κριτήρια τα
ζητήματα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.