ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πάλι βρέχει…

Ο ΗΛΙΟΣ που έγινε σκοτάδι και το κρύο που ζεστάθηκε. Τα διπλοπαρκαρισμένα
αυτοκίνητα και το Ι.Χ. που έμεινε μόνο του, μετέωρα παρκαρισμένο στη μέση του
οδοστρώματος χωρίς την «κάλυψη» των άλλων που έφυγαν νωρίτερα. Το τυροπιτάδικο
με κατεβασμένα τα ρολά. Οι άνθρωποι με τα καλά τους ρούχα, ουρά έξω από τον
γκισέ του απέναντι θεάτρου. Μια παρέα που καπνίζει στην έξοδο του «Αττικόν»
σχολιάζοντας την ταινία και μια άλλη με κέφι στο πρόσωπο, που βιάζεται να μπει
είτε στο μπαράκι είτε στο wine-bar που φιλοξενεί η Καρύτση χρόνια τώρα. Α, να
μην ξεχάσω τώρα που άρχισαν οι Χαιρετισμοί, κάθε Παρασκευή τον κόσμο που
φτάνει μέχρι την πόρτα του Αη Γιώργη, και τις μέρες που έχει συναυλία στον Παρνασσό.

Το χειρότερο, όμως, τις μέρες που η δουλειά με κρατάει καθηλωμένη στο γραφείο
όλη τη μέρα είναι η βροχή: την βλέπω σαν είδηση μπροστά μου με το που
κατεβαίνω τα τελευταία δύο σκαλοπάτια στην είσοδο του κτιρίου. Το ασημί χρώμα
στην άσφαλτο που γυαλίζει και την ίδια στιγμή ακούω σαν ξένη τη φωνή να
ρωτάει, «α, βρέχει» και σχεδόν πάντα μια άλλη φωνή απαντάει «τώωωωρα! από το
μεσημέρι», κι εγώ βγαίνω από το κτίριο σαν φιγούρα που εγκαταλείπει το κάδρο
της και ακολουθώ υπνωτισμένη τη διαδρομή μέχρι την άλλη μέρα έχοντας πει
«καληνύχτα, θα σας δω σε λίγες ώρες» στους συναδέλφους, με τους οποίους
μοιραστήκαμε τον χώρο στο ίδιο κάδρο.

Εκτός από ορισμένες μέρες, όπως η χθεσινή, που η βροχή ξεκίνησε από το πρωί…