Να τολμήσουμε για να πετύχουμε

Το 5ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έχει τη δική του ιδιαίτερη σημασία: οφείλει να λύσει
το πρόβλημα του Κινήματός μας, δηλαδή τη δραματική συρρίκνωση της επιρροής
του. Φαινόμενο καταγεγραμμένο στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, σε όλες
τις δημοσκοπήσεις έκτοτε, αλλά και στην καθημερινή επαφή μας με το λαό.

Αν η πορεία αυτή δεν ανακοπεί, το ΠΑΣΟΚ θα χάσει την πολιτική νομιμοποίηση να
κυβερνά. Έτσι θα συμβεί αν, παραδείγματος χάριν, έρθει δεύτερο στις
ευρωεκλογές. Οι συνέπειες της συρρίκνωσης, λοιπόν, είναι αρνητικές, όχι μόνο
για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και για την πολιτική σταθερότητα.

Το Συνέδριο οφείλει λοιπόν να αναιρέσει την αιτία αυτής της συρρίκνωσης που,
κατά την εκτίμησή μου, δεν είναι άλλη από την παρέκκλιση από το εκλογικό μας
πρόγραμμα του 1996. Σ’ αυτό το πρόγραμμα πράγματι ούτε αναφέρεται ούτε καν
υπονοείται ότι ο μόνος στόχος μας είναι να συναλλασσόμαστε σε ευρώ από το 2002
ούτως ώστε όλα τα άλλα να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Ποτέ δεν είπαμε στον
ελληνικό λαό ότι, προκειμένου να μη διαταραχθεί η προσπάθεια για το ευρώ, θα
παραχωρήσουμε στην Τουρκία το κοινό ανακοινωθέν της Μαδρίτης και τη μη
εγκατάσταση των S-300 στην Κύπρο, πολιτική που ούτως ή άλλως απέτυχε,
δεδομένου ότι η μη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις κάθε άλλο παρά
επετεύχθη. Ούτε βέβαια περίμενε ο ελληνικός λαός να πανικοβληθεί η κυβέρνησή
του ­ για τον ίδιο λόγο ­ μόλις ο φυγάς Οτζαλάν βρέθηκε στη χώρα μας, ώστε να
επακολουθήσει ό,τι επακολούθησε. Ούτε βέβαια πίστευε κανένας ότι θα
υποβαθμιστούν τόσο πολύ οι μεγάλοι στόχοι του εκσυγχρονισμού του κοινωνικού
κράτους και της Δημόσιας Διοίκησης εν γένει, με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί
αισθητά η καθημερινή μας ζωή. Σ’ ένα περιβάλλον μάλιστα με την κοινωνική
αδικία σε έξαρση. Συνεπώς το Συνέδριο πρέπει να ξεκαθαρίσει ότι οι ορίζοντες
της χώρας μας είναι ευρύτεροι από τη διάμετρο ενός ευρώ.

Οι επισημάνσεις αυτές όμως έχουν γίνει κατ’ επανάληψιν και με ρητό τρόπο προς
την ηγετική ομάδα, η οποία όχι μόνον τις απέρριψε ­ όπως αποδεικνύεται από την
καθημερινή πράξη της ­, αλλά και επέλεξε τη συκοφαντία όσων τις διατύπωσαν
βαφτίζοντάς τους «εσωκομματική αντιπολίτευση». Η συμπεριφορά αυτή αποδεικνύει
την απροθυμία της να αλλάξει προσανατολισμό. Άρα ενδεχόμενη ανανέωση της
εντολής προς αυτήν θα ισοδυναμούσε με ανοχή της συρρίκνωσης των δυνάμεών μας,
αλλά και της επερχόμενης πολιτικής αστάθειας. Το Συνέδριο οφείλει να αποτρέψει
αυτήν την αρνητική εξέλιξη. Γι’ αυτό ακριβώς και εγώ ζήτησα από τον πρόεδρο να
μην εκθέσει εκ νέου υποψηφιότητα στο Συνέδριο. Γνωρίζω ότι το διάβημα αυτό
είναι έκτακτο. Ούτε είναι εύκολο να το προβάλλεις προς ένα πρόσωπο με το οποίο
συλλειτουργείς σ’ έναν πολιτικό χώρο επί είκοσι πέντε χρόνια. Φοβούμαι όμως
ότι δεν μπορώ να δω άλλη διέξοδο. Φίλος μεν ο Σημίτης, φίλτατα δε το ΠΑΣΟΚ και
η πολιτική σταθερότητα.

Ακούω ότι εάν τεθεί θέμα αλλαγής ηγεσίας, κινδυνεύει η ενότητα. Όσοι το
ισχυρίζονται ­ καλόπιστα ίσως ­ στην ουσία προτείνουν να μη λυθεί το υπαρκτό
πρόβλημα της συρρίκνωσης του ΠΑΣΟΚ και της επερχόμενης πολιτικής αστάθειας,
προκειμένου να μην προκύψει το ανύπαρκτο πρόβλημα της διάσπασης. Άκουσα επίσης
ότι στο Συνέδριο η σημερινή πλειοψηφία επιδιώκει να παγιωθεί ούτως ώστε να
διατηρήσει τον έλεγχο και ύστερα από ενδεχόμενη εκλογική ήττα. Η αντίληψη του
ελέγχου τού όλου ακόμα και αν το αντίτιμο είναι να καταντήσει ελάχιστον μάς
βρίσκει κατηγορηματικά αντίθετους. Είναι αντίληψη χωρίς ηθική βάση, πολιτικά
ολισθηρή και ­ ευτυχώς ­ ως εκ τούτου ανέφικτη. Αρκεί όμως και ως σκέψη για να
κάνει μεγάλη ζημιά. Αντιθέτως, εμείς προτείνουμε η Δευτέρα μετά το Συνέδριο να
είναι μία άλλη μέρα. Με ελπίδα και δύναμη για το ΠΑΣΟΚ και το λαό μας.

Ο Παντελής Οικονόμου είναι μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ και
βουλευτής Αθηνών.