ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μεγαλώνοντας

ΞΕΡΩ ΠΩΣ αγαπιούνται, μ’ εκείνη την αγάπη που κλείνει και στοργή και κοινά
βιώματα χρόνων ­ άλλοτε γλυκά, κάποτε λιγότερο ξέγνοιαστα, μπορεί και πικρά μα
πάντα μοιρασμένα ­ και δεν με ξαφνιάζουν οι τρυφερές χειρονομίες τους δημόσια,
τα κλεφτά φιλιά που στέλνουν ο ένας στον άλλο, η φευγαλέα αναζήτηση των
χεριών. Και έτσι που τους είδα αγκαλιασμένους να χορεύουν, γερμένοι ο ένας
στον άλλο, χαμογέλασα, πήρα τη φωτογραφική μηχανή και κράτησα τη σκηνή ­ για
κείνους, για τα παιδιά τους, για μένα. Απέναντί τους, το άλλο ζευγάρι των
φίλων μου, εκείνη έλαμπε στο εντυπωσιακό πράσινο φόρεμα, εκείνος σίγουρος για
την αφοσίωσή της. Οι καλοί μου φίλοι. Ζευγαρωμένοι ή μόνοι, μου χάριζαν, μαζί
με τα δικά μου πρόσωπα, το αίμα μου, ένα βράδυ με τα γέλια τους, τα
τιτιβίσματά τους, τα πειράγματα και τις ευχές, το ακριβότερο δώρο.
Μεγαλώνοντας, ξεχωρίζεις όλο και πιο πολύ το σημαντικό από το ασήμαντο, το
περαστικό από εκείνο που μένει.

Μαμά, μην περιμένεις ν’ ακούσεις πως γερνάω. Μεγαλώνω, μαμά, για σένα είμαι
πάντα πίσω από την ηλικία μου, σωστά κρίνεις, «και καλά μυαλά» μου ευχήθηκε
τραγουδώντας η Ζωίτσα από το Παρίσι, «άχου, το μωρό μου, έχει τα γενεθλιάκια
του σήμερα», φώναξε «μητρικά» το Βασιαννάκι και στολίστηκε για να με τιμήσει,
χαίρομαι, μαμά, που φοράω πάντα «αρκουδοπιτζάμες» και μοκασίνια, θα σ’ ακούω
πάντα να μου λες «βάλε λίγο κραγιονάκι» και θα βιάζομαι να το σκουπίσω μόλις
γυρίσω στο σπίτι.