Με ταχύπλοο στην Ιταλία

Γ. Κωστούλας. Η έκθεση του πρέσβη επιβεβαιώνεται και μέσα από την κατάθεση Καλεντερίδη

Απογειωθήκαμε και φτάσαμε στο Μινσκ στις 18.00. Εκεί περιμέναμε την άφιξη
αεροσκάφους, τύπου Αντόνωφ, από τη Ρίγα, στο οποίο θα γινόταν τράνζιτ
μετεπιβίβαση των επιβατών που θα πετούσαν στη συνέχεια για το Ρότερνταμ της
Ολλανδίας. Εμπνευστής του σχεδίου ήταν ο Ζωρζ. Η θερμοκρασία ήταν 19 βαθμοί
υπό το μηδέν. Ο Ζωρζ με τον πιλότο βγήκαν από το αεροπλάνο για να τηλεφωνήσουν
στη Ρίγα και να μάθουν τον λόγο της αργοπορίας που υπήρχε. Όταν επέστρεψαν,
μας ενημέρωσαν απλώς ότι υπήρχε καθυστέρηση και ότι το αεροπλάνο θα ερχόταν
στις 23.00. Μετά ξαναβγήκε ο Ζωρζ από το αεροπλάνο και τελικά στη 01.00 μάθαμε
ότι δεν δίνεται άδεια πτήσης για Ρότερνταμ κι επιστρέψαμε στην Αθήνα στις
03.00. Εκεί, μας περίμεναν ο αρχηγός και άλλοι αξιωματούχοι της ΕΥΠ και αφού
ήπιαμε έναν καφέ, στις 05.00 αναχωρήσαμε για άγνωστο σε μένα προορισμό. Στο
Ελληνικό κατέβηκε ο Ολλανδός και ανέβηκε άτομο κουρδικής καταγωγής, σουηδικής
υπηκοότητας, και ο αστυνόμος Τζοβάρας.

Φτάσαμε στην Κέρκυρα στις 05.30 και εγκατασταθήκαμε σε χώρο ασφαλισμένο. Εκεί
πήγε ο Οτζαλάν για να αναπαυθεί και οι υπόλοιποι επεξεργαζόμασταν σχέδια
εξόδου του Οτζαλάν από τη χώρα. Είχα σχεδιάσει, για να μην χάνουμε χρόνο, είχα
στείλει άτομα στην Ιταλία για να λειτουργήσουν σαν ομάδες υποδοχής του Οτζαλάν
στις ιταλικές ακτές. Σε συνεννόηση με τον αρχηγό της ΕΥΠ προχωρήσαμε στον
σχεδιασμό και σε συνεργασία με τον αστυνόμο Τζοβάρα βρήκαμε το κατάλληλο
ταχύπλοο, το οποίο θα τον μετέφερε στην Ιταλία σε δυόμισι ώρες.

Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν ήθελε να πάει στη Σερβία ή ακόμα και στην Αλβανία.
Τελικά, περί τις 17.00 ο Ζωρζ δέχτηκε τηλεφώνημα από τον αρχηγό των υπηρεσιών
και μετά απ’ αυτό ανακοίνωσε στον Αμπντουλάχ Οτζαλάν την πρόταση της
υπηρεσίας. Η πρόταση είχε ως εξής: Θα μεταβεί σε πρώτη φάση σε κάποια χώρα της
Αφρικής και στη συνέχεια θα μεταφερόταν στη Νότιο Αφρική με ευθύνη της χώρας
μας, αφού προηγουμένως είχαμε φροντίσει για την έγκριση πολιτικού ασύλου. Σε
μένα δεν είχε γνωστοποιηθεί η χώρα της Αφρικής, που ήταν ενδιάμεσος σταθμός.
Τον είχε όμως ψιθυρίσει ο Ζωρζ στο αυτί του Οτζαλάν. Ο Οτζαλάν όρθιος στον
διάδρομο στράφηκε και με ρώτησε: “Ποια είναι η γνώμη σου;”. Εγώ του απάντησα
ότι δεν είχα ακούσει όλο το σχέδιο και δεν μπορούσα να εκφέρω καμία γνώμη. Ο
Ζωρζ μετεβίβασε στον αρχηγό της ΕΥΠ την αναποφασιστικότητα του Οτζαλάν.

Σε λίγο, με πήρε τηλέφωνο ο αρχηγός και μου είπε τα εξής: “Πρέπει να πιέσεις
τον Οτζαλάν να δεχθεί. Πες του ότι εκεί που θα πάει, θα είναι υπό την επίσημη
προστασία του ελληνικού κράτους και όταν θα εγκριθεί το άσυλο, θα τον
μεταφέρουμε εμείς στη Νότιο Αφρική”. Έκλεισα το τηλέφωνο και έθεσα το
επιχείρημα υπόψη του Οτζαλάν. Αυτός ρώτησε την άποψή μου. Εγώ του είπα ότι δεν
γνωρίζω τον χώρο, όμως συγκρατώ τη διαβεβαίωση που είχα για την επίσημη
ελληνική προστασία του. Του είπα ότι σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια το
στοιχείο αυτό συνιστά αλλαγή πολιτικής για τη χώρα μας ως προς το πρόσωπό του
και το Κουρδικό γενικότερα. Εγώ για πρώτη φορά άκουγα τη θέση αυτή.

Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν άκουσε με προσοχή το σκεπτικό μου, με κοίταξε για κάποιο
διάστημα επίμονα στα μάτια και μου είπε: “Πάμε”. Το ξαναλέω, ότι μέχρι εκείνη
τη στιγμή εγώ δεν είχα ακούσει ούτε λέξη για τον ενδιάμεσο προορισμό. Ώρα
αναχώρησης για τον ενδιάμεσο σταθμό στην Αφρική από την Κέρκυρα ήταν 19.30.
Πήγε ο αστυνόμος Τζοβάρας στο αεροδρόμιο και εκεί διαπίστωσε ότι υπήρχαν δύο
τηλεοπτικά συνεργεία. Προσπάθησε με τρόπο να τα απομακρύνει και αν και δεν το
κατάφερε, στις 20.30 μας κάλεσε να μεταφέρουμε τον Οτζαλάν και τη συνοδεία του
στο αεροδρόμιο, το οποίο ήταν σε πλήρη συσκότιση, όπως επίσης σε συσκότιση
ήταν και το αεροπλάνο. Πήγαμε μετά με τα αυτοκίνητα στο αεροδρόμιο με τα φώτα σβηστά.

Το αυτοκίνητο, ένα Land Rover, στο οποίο επέβαινα εγώ, ο Ιμπραΐμ, ο Οτζαλάν
και η Μέλσα, προσέγγισε με ταχύτητα προς το αεροπλάνο. Ο οδηγός δεν είδε το
φτερό του αεροπλάνου και καρφώθηκε κάθετα πάνω του. Το φτερό μπήκε στο
παρμπρίζ κι έφτασε σχεδόν στο πρόσωπό μου. Έβαλα τα χέρια μου να προφυλαχθώ
και τραυματίστηκα και στις δύο μου παλάμες. Στη συνέχεια, πήγαμε σε ένα σπίτι
και μετά περάσαμε με σκάφος της Ακτοφυλακής στην Ηγουμενίτσα. Από εκεί οδικώς
πήγαμε σε ένα αεροδρόμιο και αφού επιβιβαστήκαμε σε ιδιωτικό αεροσκάφος ξένης
εταιρείας, στις 04.30 αναχωρήσαμε για την ενδιάμεση χώρα της Αφρικής, που πάνω
στο αεροπλάνο έμαθα ότι ήταν η Κένυα και συγκεκριμένα η πρωτεύουσά της, το Ναϊρόμπι.

Όσο ήμασταν στην Κέρκυρα, ζητήθηκαν τα ονόματα των επιβαινόντων και οι αριθμοί
των διαβατηρίων τους. Τα έγραψα εγώ προσωπικά και τα έστειλαν με ένα fax στην
Αθήνα. Μας είπαν ότι θέλουν να τα στείλουν στον πρέσβη, για να κανονίσουν τις
βίζες. Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν ταξίδευε με πλαστό διαβατήριο και συγκεκριμένα
φερόμενο με στοιχεία της Κυπριακής Δημοκρατίας, με το όνομα Λάζαρος Μαύρος.
Φτάσαμε στο Ναϊρόμπι, όπου μας υποδέχθηκε ο γραμματέας πρεσβείας, κ.
Διακοφωτάκης. Περάσαμε κανονικά τους ελέγχους, επιβιβαστήκαμε στα αυτοκίνητα
της πρεσβείας και μετά κατευθυνθήκαμε στην οικία του πρέσβη, όπου και
εγκατασταθήκαμε. Οι περαιτέρω χειρισμοί και οι εξελίξεις που σχετίζονται με
την παραμονή του Αμπντουλάχ Οτζαλάν στην πρεσβευτική κατοικία και όσα
ακολούθησαν μέχρι την απαγωγή του και την επιστροφή των υπολοίπων στην Ελλάδα,
αποτελούν μυστικούς διπλωματικούς χειρισμούς, αλλά και γεγονότα αφορώντα την
ασφάλεια του κράτους και κωλύομαι να τα αποκαλύψω. Άλλο τίποτα δεν έχω να προσθέσω».

Αναγνώσθηκε, βεβαιώθηκε και υπογράφεται.

Η δεύτερη κατάθεση

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ για τα γεγονότα στο Ναϊρόμπι

Στην Αθήνα, σήμερα 3 του μήνα Μαρτίου 1999, ημέρα Τετάρτη και ώρα 12.30…
(επαναλαμβάνεται η ταυτότητα του μάρτυρα)… του έγινε η κατάλληλη ερώτηση και απάντησε:

«Σε συνέχεια της από 26/2/99 ένορκης εξέτασής μου της οποίας το περιεχόμενο
επιβεβαιώνω, εκθέτω τα παρακάτω: Όταν φτάσαμε στην πρεσβευτική κατοικία και
αφού εγκατασταθήκαμε, ο κ. Διακοφωτάκης και εγώ κατευθυνθήκαμε στην πρεσβεία
και στείλαμε γραπτό μήνυμα στο οποίο εγώ ανέφερα στον αρχηγό της ΕΥΠ ότι η
εγκατάσταση έγινε ομαλά κι ότι προτίθεμαι να αναχωρήσω προς τη Νότιο Αφρική
για να υλοποιήσω το υπόλοιπο μέρος της εντολής, το οποίο συνίστατο σε
ενέργειες που έπρεπε να προβώ για να χορηγηθεί άσυλο στον Αμπντουλάχ Οτζαλάν
από τη χώρα αυτή.

Από το υπουργείο Εξωτερικών ο κ. Παπαϊωάννου μάς δήλωσε κατηγορηματικά ότι από
τούδε και στο εξής δεν θα γίνει καμία γραπτή αναφορά για την υπόθεση αυτή.
Στις 3/2/99 ανέφερα στον κ. Κωστούλα ότι πρέπει να αναχωρήσω για
Γιοχάνεσμπουργκ και έκλεισα θέση για τις 4/2/99. Στις 4/2 πήγα στο αεροδρόμιο
για να αναχωρήσω προς Γιοχάνεσμπουργκ με την “Kenya Airways”. Ο κ. πρέσβης
είχε κληθεί στο κενυατικό υπουργείο Εξωτερικών από τον κ. Καθουρίμα, γενικό
γραμματέα του υπουργείου. Περί τις 11.00, περιμένοντας στο αεροδρόμιο την
αναχώρηση που ήταν στις 12.00, ο κ. πρέσβης περατώσας την επίσκεψή του στο
κενυατικό ΥΠΕΞ, ήρθε και μας βρήκε. Ήμασταν ο κ. Διακοφωτάκης, ο κ. Αριστείδου
και εγώ. Ο κ. πρέσβης μας είπε ότι ο Καθουρίμα του είχε δείξει ένα δημοσίευμα
της εφημερίδας “ΝΑΤΙΟΝ”, το οποίο αναφερόταν στην αναχώρηση του Οτζαλάν από
την Ελλάδα στις 2/2/99 και του ζήτησαν τη γνώμη του. Ο κ. πρέσβης προφασίστηκε
άγνοια. Επίσης τον ρώτησαν για τη ρηματική διακοίνωση (ΝΟΤΑ) που είχαν στείλει
την 1/2/99 σχετικά με το αεροσκάφος και τα πέντε άτομα και σαν επιβάτες του θα
κατέληγαν στο Ναϊρόμπι. Ο κ. πρέσβης μας είπε ότι οι Κενυάτες ενδιαφέρονταν
για τον κ. Αριστείδου και για μένα και ότι ο ίδιος τους είχε πει ότι είμαστε
επιχειρηματίες – εκτιμητές οικοπέδων και κτιρίων.

Στις 11.30 αποχαιρέτησα τα υπόλοιπα τρία άτομα και έβγαλα κάρτα επιβίβασης.
Όταν έβγαζα την κάρτα ο υπάλληλος που ήταν στο γκισέ αργοπορούσε μέχρι που
ήρθε κοντά του ένας νεαρός. Τελικά πήρα την κάρτα επιβίβασης, πήγα στον έλεγχο
διαβατηρίων, μου έβαλαν σφραγίδα εξόδου και μπήκα στο διάδρομο για την αίθουσα
αναχωρήσεων. Εκεί με πλησίασε ο νεαρός που είχε έρθει στο γκισέ και ευγενικά
μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Πήγαμε στο γραφείο ασφαλείας. Μου πήραν το
διαβατήριο και μου είπαν να περιμένω. Τους ρώτησα αν υπάρχει κανένα πρόβλημα
και ζήτησα να τηλεφωνήσω στην πρεσβεία. Μου είπαν ότι δεν υπάρχει κανένα
πρόβλημα και δεν υπάρχει λόγος να τηλεφωνήσω.

Πήραν το διαβατήριο και το πήγαν σε κάποιο γραφείο. Όση ώρα περίμενα με
ρώτησαν για τον σκοπό της επίσκεψής μου στην Κένυα και αν έχω “σχέση” με το
κράτος. Εγώ είπα ότι δουλεύω σε ένα γραφείο εκτίμησης ακινήτων και ότι ήρθα
στο Ναϊρόμπι για να εκτιμήσω ένα ακίνητο, το οποίο η πρεσβεία προτίθετο να
αγοράσει. Όσο περνούσε η ώρα υπενθύμισα στον αρμόδιο ότι υπάρχει κίνδυνος να
χάσω το αεροπλάνο. Αυτός με καθησύχασε, λέγοντας ότι εφόσον υπάρχει η κάρτα
επιβίβασης στο αεροπλάνο θα με περιμένουν. Ζήτησα να κάνω τηλέφωνο στην
πρεσβεία και μου είπε ότι δεν έχει εξωτερική γραμμή. Τελικά μου έδωσε το
διαβατήριο περί τις 12.15 και κατευθύνθηκα προς την έξοδο αναχώρησης. Εκεί μου
είπαν ότι το αεροπλάνο έχει αναχωρήσει. Ο αρμόδιος υπάλληλος ενδιαφέρθηκε και
όταν του είπα ποιο γραφείο με καθυστέρησε, υποχώρησε και έφυγε.

Πήγα στο γραφείο ασφαλείας και ζήτησα εξηγήσεις. Μου είπαν ότι έγινε λάθος και
ότι μπορούσα να ξαναπάρω βίζα εισόδου ατελώς. Μου ακύρωσαν την έξοδο στο
διαβατήριο, βγήκα έξω και τηλεφώνησα στην πρεσβεία και στον αρχηγό της ΕΥΠ και
ανέφερα το γεγονός. Ζήτησα στον κ. Διακοφωτάκη να έρθει να με πάρει από το
αεροδρόμιο, εκείνος ήρθε και δεν μπορέσαμε να συναντηθούμε. Τελικά συναντήθηκα
με δύο Ελληνόπουλα από τη Ροδεσία, πήραμε ταξί και φτάσαμε μαζί στην πρεσβεία.
Εκεί ανέφερα αναλυτικά το γεγονός και κάναμε μία συνολική εκτίμηση της
κατάστασης. Τελικά αποφάσισα να αναχωρήσω την επόμενη μέρα.

Στις 5/2/99 το πρωί ο κ. Καθουρίμα ζήτησε τηλεφωνικά το διαβατήριό μου και το
διαβατήριο του κ. Αριστείδου. Ο κ. πρέσβης του είπε ότι ο κ. Αριστείδου
αναχώρησε για άγνωστη κατεύθυνση και έχει στη διάθεσή του μόνο το δικό μου
διαβατήριο. Συμφώνησαν να πάει το διαβατήριό μου ο κ. Διακοφωτάκης στον κ.
Καθουρίμα την Δευτέρα 8/2. Αμέσως πήρα τηλέφωνο τον αρχηγό της ΕΥΠ και του
είπα ότι η αναχώρησή μου αφενός μεν αργοπορεί τουλάχιστον έως τη Δευτέρα λόγω
αντικειμενικών δυσκολιών, αφετέρου δε καθίσταται και αμφίβολη, εξηγώντας του
τους λόγους. Τότε του ζήτησα να σκεφτεί αν πρέπει να στείλει άτομο απευθείας
στη Νότιο Αφρική για να υλοποιήσει την εντολή που είχα λάβει εγώ.