Περίεργος ο ρόλος της KGB

Η πρεσβεία. Στον 13ο όροφο του υπερσύγχρονου «Nation Center» στο Ναϊρόμπι, όπου στεγάζονται τα γραφεία της Ελληνικής Πρεσβείας, παρέμειναν επί δέκα ημέρες εγκλωβισμένοι ο ταγματάρχης Καλεντερίδης και οι συνεργάτιδες του Οτζαλάν

Πήρα τηλέφωνο τον κ. Ναξάκη και προσπάθησα να τον πείσω να ομολογήσει την
πράξη του, με σκοπό να γίνει γνωστό αν όντως ο Οτζαλάν εισήλθε στην Ελλάδα,
αλλά και για να εντοπίσω τον χώρο στον οποίο θα πήγαινε να εγκατασταθεί. Ο
Ναξάκης, έχοντας την εμπειρία της προηγούμενης ομολογίας που οδήγησε στο
ναυάγιο της πρώτης επιχείρησης εισόδου, αρνήθηκε κατηγορηματικά. Και
αναφέρθηκε στο θέμα λέγοντας κατά λέξη: “Δεν καταλαβαίνω τι μου λες…”. Όταν
προσπάθησα να επιχειρηματολογήσω με τις φωτοτυπίες των διαβατηρίων, που στο
μεταξύ μας είχαν φέρει, μου απάντησε: “Δεν σημαίνει τίποτα αυτό. Και πάλι δεν
καταλαβαίνω τι μου λες…”. Προσπάθησα να κάνω και μερικά άλλα τηλεφωνήματα με
τον ίδιο σκοπό και διαπίστωσα ότι σταδιακά αυξανόταν η νευρικότητα του κ.
Ναξάκη. Κατάλαβα, και μου το είπε και ο ίδιος άλλωστε στο τηλέφωνο, ότι
δεχόταν κι άλλα τηλεφωνήματα και πιέσεις από άλλες πλευρές για το ίδιο θέμα.
Γύρω στις 03.30 το πρωί, ο Ναξάκης είχε βγει πια εκτός εαυτού και μου ζήτησε
επιτακτικά να μην τον ξαναπάρω τηλέφωνο.

Έμεινα όλη νύχτα στο γραφείο του υποδιοικητή, προσπαθώντας και με άλλους
τρόπους να εντοπίσω τα ίχνη του Οτζαλάν που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις,
είχε μπει στην Ελλάδα. Στις 03.30 περίπου μου ζήτησε ο αρχηγός της υπηρεσίας
να πάρω τηλέφωνο τη Ροζερίν, με σκοπό πάντα να εντοπίσουμε το κρησφύγετο του
Οτζαλάν. Στο τηλέφωνο της Ροζερίν απάντησε η Μέλσα. Ζήτησα να μου δώσει τη
Ροζερίν και μου είπε ότι κοιμάται. Ζήτησα να την ξυπνήσει και μου είπε: “Δεν
μπορώ να το κάνω”. Τελικά δεν επικοινώνησα εκείνο το βράδυ με τη Ροζερίν.

Την επόμενη ημέρα, τις πρωινές ώρες, με πήρε τηλέφωνο ο Ναξάκης και σε έξαλλη
κατάσταση άρχισε να διαμαρτύρεται ότι ήταν εκεί δύο ή τρεις αστυνομικοί, οι
οποίοι προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί του. Του είπα να ηρεμήσει και να
συνεννοηθεί μαζί τους. Αυτός, σε έξαλλη κατάσταση, μου είπε ότι θα πάρει
τηλέφωνο τον εισαγγελέα και τον υπασπιστή του υπουργού Δημόσιας Τάξης. Επίσης,
ανέφερε ότι ανέβηκε η πίεσή του και ότι θα καλούσε ασθενοφόρο να πάει στο
Ναυτικό Νοσοκομείο. Εγώ του συνέστησα να ξαπλώσει, να πάρει κανένα φάρμακο και
να ηρεμήσει. Από τις μεσημεριανές ώρες και μετά σταμάτησε η πίεση για τον
εντοπισμό του Οτζαλάν, όσον αφορά εμένα. Τις βραδινές ώρες μάθαμε ότι είχε
κλειστεί ένα ραντεβού με τον Οτζαλάν, χωρίς να ρωτήσω σε ποιο σημείο θα
γινόταν. Ήξερα, όμως, ότι περιμέναμε τον αρχηγό της ΕΥΠ από το εξωτερικό, για
να πάει στο ραντεβού. Περίμενα στο γραφείο του υποδιοικητή την έλευση του
αρχηγού, ο οποίος αργούσε λόγω κακοκαιρίας. Τελικά, γύρω στις 23.00 έμαθα ότι
στον Οτζαλάν θα πάει ο υποστράτηγος κ. Ρούμπης, ο οποίος ζήτησε από την
υπηρεσία μας μεταφραστή-διερμηνέα.

Ο υποδιοικητής με κράτησε για την περίπτωση που ήθελε να με χρησιμοποιήσει ο
αρχηγός και προσπαθήσαμε να βρούμε άλλον μεταφραστή διαθέσιμο εκείνη την ώρα.
Τελικά, ύστερα από δική μου πρόταση, χρησιμοποιήθηκε ως μεταφραστής ο μόνιμος
υπάλληλος της ΕΥΠ, κ. Μιχάλης Λιούμης. Ο αρχηγός της ΕΥΠ έφθασε στο αεροδρόμιο
περί τη 01.00 και κατευθύνθηκε απευθείας στο ραντεβού με τον Οτζαλάν, χωρίς να
τον δω εγώ να περνά από την υπηρεσία. Δεν ξέρω αν έγινε το ραντεβού με τον Οτζαλάν.

Στις 07.00 το πρωί της Κυριακής πήγα για ύπνο και κατά τις 09.30 μου
τηλεφώνησε ο κ. Τζοβάρας και μου είπε να πάω να κρατήσω συντροφιά του
Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο οποίος ήταν μόνος σε άγνωστο για μένα μέρος. Μου είπε
συγκεκριμένα να πάω να καθήσω λίγο μαζί του επειδή ήταν μόνος κι εγώ πήρα
ορισμένα βιβλία στην τουρκική γλώσσα που βρήκα στο σπίτι και πήγα στην
υπηρεσία. Πήρα τα βιβλία, γιατί δεν ήξερα για πόσο χρονικό διάστημα θα
καθόμουν μαζί του. Πήγα στην ΕΥΠ με τη μηχανή μου, εκεί επιβιβάστηκα σε ένα
αυτοκίνητο της υπηρεσίας και ο οδηγός με πήγε στις εγκαταστάσεις του Αγίου
Ανδρέα. Εκεί ήταν ο αστυνόμος Τζοβάρας και κάποιος άλλος αστυνομικός, που δεν
θυμάμαι από ποια υπηρεσία ήταν. Πάντως, δεν ήταν από την ΕΥΠ.

Βρήκα τον Οτζαλάν στο σαλόνι, τον χαιρέτησα και τον ρώτησα τα τυπικά. Αυτός
αναφέρθηκε γενικά στις διαπραγματεύσεις της προηγούμενης νύχτας. Με τον
Οτζαλάν μιλούσαμε μεταξύ μας στην τουρκική γλώσσα. Καθήσαμε περίπου μία ώρα
και ο Τζοβάρας είπε ότι θα ανεβούμε στο αυτοκίνητο και θα πάμε στο αεροδρόμιο
του Ελληνικού. Ήταν περίπου 12.30 και δεν θυμάμαι αν μου είχε πει προορισμό.
Πήγαμε στο αεροδρόμιο κι εκεί ο αρχηγός της ΕΥΠ με διέταξε να συνοδεύσω τον
Οτζαλάν στο Μινσκ κι από εκεί στην Ολλανδία, με ρητή εντολή να μην αποβιβαστώ
από το αεροσκάφος. Δεν θυμάμαι αν μου είπαν να πάω και στην Ολλανδία, αλλά
σίγουρα να μην αποβιβαστώ από το αεροπλάνο. Στο αεροπλάνο υπήρχε πιλότος, ο
οποίος ήταν γνωστός από την προηγούμενη φορά της μεταφοράς του Οτζαλάν από την
Αθήνα στη Μόσχα κι ένας άλλος βοηθός χειριστής που δεν γνώριζα. Επιβάτες ήταν
ο Οτζαλάν, η Μέλσα, κάποιος Κύπριος επιχειρηματίας που τον φώναζαν Ζωρζ κι
ένας Ολλανδός δικηγόρος, το όνομα δεν το ξέρω, πάντως ξέρω ότι ήταν σύζυγος
της Μπρίτε, εξουσιοδοτημένης δικηγόρου του Οτζαλάν. Όταν ανέβηκα στο
αεροπλάνο, ρώτησα με τρόπο τον πιλότο, ο οποίος είχε φέρει τον Ναξάκη, πότε
τον ειδοποίησαν να πάει στη Ρωσία. Μου είπε στις 23.30 και όταν τον ρώτησα αν
ήταν έκτακτη η ειδοποίηση, μου απάντησε: “Ναι, ήταν έκτακτη”. Εγώ τον ρώτησα
γιατί το έκανε και μου είπε ότι νόμιζε πως επρόκειτο για μυστική δουλειά του
κράτους, φέροντας ως παράδειγμα το αντίστροφο ταξίδι που είχαμε κάνει πάλι
μαζί τον Οκτώβριο με τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν από την Αθήνα στη Μόσχα.

Στη συνέχεια, ρώτησα τον Οτζαλάν για ποιο λόγο εγκατέλειψε τη Ρωσία και ήρθε
στην Ελλάδα. Μου είπε τα εξής: “Την Πέμπτη το βράδυ τον επισκέφθηκαν
αξιωματούχοι της KGB, του έδωσαν ένα πλαστό διαβατήριο ­ νομίζω ρωσικό ­ με τη
φωτογραφία του και του ανακοίνωσαν ότι την επομένη το πρωί στις 08.00 θα τον
φόρτωναν με τη βία στο αεροπλάνο που πήγαινε στη Δαμασκό. Αυτός επικοινώνησε
με τους γνωστούς του στη Δαμασκό και τους γνωστοποίησε την απόφαση των Ρώσων.
Οι Σύροι τού δήλωσαν ότι αν μπει στη Συρία, οι συριακές αρχές θα τον συλλάβουν
και θα τον εκδώσουν στην Τουρκία”.

Τότε, όπως μου είπε, πήρε τηλέφωνο τη Ροζερίν και της ζήτησε να πάρει
αεροπλάνο το πρωί της Παρασκευής και να πάει να τον μεταφέρει από τη Ρωσία
στην Αθήνα. Για μένα, το σημαντικότερο ερώτημα για όλη αυτήν την υπόθεση, από
την αρχή ως το τέλος, είναι η μη ενημέρωση της χώρας μας από την KGB,
δεδομένων των διαύλων επικοινωνίας που υφίστανται μεταξύ των μυστικών
υπηρεσιών της KGB και της ΕΥΠ.