Εγγυήσεις Μπερνς

Δέχτηκε, λοιπόν, κατόπιν αυτού την πρόταση μετάβασης στις Σεϋχέλες. Ενώ
φορτώναμε τις αποσκευές στο αυτοκίνητο του πρέσβη, ο Οτζαλάν ρώτησε εάν μπορεί
το αεροπλάνο να κατευθυνθεί αντί για τις Σεϋχέλες σε μία χώρα της Ευρώπης.
Αναφέρθηκαν η Φινλανδία, η Ολλανδία, ακόμη και η Γερμανία. Του είπαμε ότι
μπορεί να κατευθυνθεί σε χώρα της Ευρώπης αφού σταθμεύσει στην Αίγυπτο για
ανεφοδιασμό, όπως μας είπε ο αρμόδιος του ΥΠΕΞ της Κένυας. Η αλλαγή αυτή των
δεδομένων αναφέρθηκε αμέσως στην Αθήνα. Η Αθήνα, συμβουλευτικά όπως το
εξέλαβα, πρότεινε ευρωπαϊκή χώρα αντί για τις Σεϋχέλες, καταλήγοντας τελικά
στην Ολλανδία. Εγώ είχα εντολή να συνοδεύσω τον Οτζαλάν στις Σεϋχέλες. Όταν
τελικά αποφασίστηκε η Ολλανδία μου μεταφέρθηκε εντολή από την Αθήνα να μην τον
συνοδεύσω εάν πρόκειται για ευρωπαϊκή χώρα, εκτιμώντας ότι επιδιώκεται η
αποφυγή της εμπλοκής της χώρας μας.

Τελικά, όμως, ο Οτζαλάν αναχώρησε από την κατοικία με το εξής σκεπτικό που μας
κατέστησε γνωστό: Να μεταβεί στην Ολλανδία και σε περίπτωση που αποτύγχανε να
εισέλθει στη χώρα αυτή, θα επέστρεφε στις Σεϋχέλες. Πήγαμε να επιβιβαστούμε
στο αυτοκίνητο του πρέσβη, όπου αν δεν κάνω λάθος είχαν επιβιβαστεί δύο άτομα,
και τότε για πρώτη φορά ο υπάλληλος του ΥΠΕΞ απαίτησε από τον πρέσβη να μη
χρησιμοποιήσει το πρεσβευτικό αυτοκίνητο, αλλά να επιβιβαστούμε άπαντες στην
κενυατική πομπή. Όμως στη φάση αυτή είδα τον πρέσβη να συμπλέκεται λεκτικά με
τον Κενυάτη αξιωματούχο. Αντελήφθηκα ότι ο Κενυάτης απειλούσε τον πρέσβη,
στοχεύοντας να επιταχύνει την αναχώρησή μας. Επικαλείτο μάλιστα την ανάγκη
επιβίβασης στα οχήματα με το φως της ημέρας. Ανοίξαμε την εξώπορτα της
πρεσβευτικής κατοικίας και είδα ότι απ’ έξω ήταν πέντε κενυάτικα αυτοκίνητα.

Οι τρεις συνεργάτιδες. Ο Καλεντερίδης καταθέτει ότι ο πρέσβης των ΗΠΑ Νίκολας Μπερνς δεν παρείχε εγγυήσεις για την ασφαλή αναχώρηση από το Ναϊρόμπι των Ντιλάν, Μέλσα και Νουζιάν (από δεξιά) που συνόδευαν τον Οτζαλάν

Έκανα έλεγχο και είδα ότι σε κάθε αυτοκίνητο ήταν δύο ή τρεις μαύροι, χωρίς να
είναι κανένας λευκός. Ο Οτζαλάν βγήκε από την κατοικία και οι Κενυάτες άνοιξαν
την πόρτα στο μεσαίο αυτοκίνητο. Προσπάθησε να καθήσει δίπλα στον Οτζαλάν ο
πρέσβης. Οι Κενυάτες τον παρεμπόδισαν με το πρόσχημα της ασφάλειας. Προσπάθησα
να μπω εγώ στο αυτοκίνητο και να καθήσω δίπλα στον Οτζαλάν. Οι Κενυάτες μου
είπαν ότι σύμφωνα με το σχέδιο που αυτοί είχαν κάνει και για λόγους ασφαλείας
ο Οτζαλάν έπρεπε να καθήσει μόνος στο αυτοκίνητο. Στη συνέχεια πήγε να καθήσει
η Νουζιάν δίπλα του και μετά η Ντιλάν. Η Ντιλάν ήταν αυτή που επέμενε
περισσότερο από όλες. Τελικά ο Οτζαλάν έκανε νόημα και το κονβόι ξεκίνησε.

Το αυτοκίνητο στο οποίο καθόταν ο πρέσβης και εγώ έχασε την επαφή με το
αυτοκίνητο που μετέφερε τον Οτζαλάν. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο ένα λεπτό μετά το
αυτοκίνητο του Οτζαλάν και της Ντιλάν που ήταν μαζί με τη Νουζιάν. Τα κορίτσια
ανήσυχα μας είπαν ότι “το αυτοκίνητο του προέδρου είχε μπει στο αεροδρόμιο από
μία κλειστή πύλη που έγραφε “Police Station” και από εκεί χάσαμε την επαφή”.
Σταδιακά άρχισαν να απομακρύνονται τα άτομα που μας συνόδευαν με τα κενυατικά
αυτοκίνητα. Μείναμε ο πρέσβης, εγώ και οι τέσσερις συνοδοί του Οτζαλάν. Ο
πρέσβης προσπάθησε να έρθει σε επαφή στο αεροδρόμιο με κάποιον αρμόδιο, χωρίς
αποτέλεσμα. Ήταν περίπου 19.40.

Ο πρέσβης ενημέρωσε τον κ. Διακοφωτάκη στην πρεσβεία και ζήτησε επικοινωνία με
τον κ. Καθουρίμα. Αυτός δεν βρήκε τον κ. Καθουρίμα και μίλησε με έναν
αξιωματούχο του κενυατικού ΥΠΕΞ που κατ’ ουσίαν του αρνήθηκε επικοινωνία για
το θέμα. Μετά ο κ. Διακοφωτάκης ενημέρωσε τον κ. Παπαϊωάννου για το συμβάν και
ο κ. Παπαϊωάννου έδωσε εντολή να απομακρυνθούμε το ταχύτερο δυνατό από το
αεροδρόμιο, εγκαταλείποντας τους τέσσερις συνοδούς του Οτζαλάν εκεί που ήταν.
Τότε ο κ. πρέσβης περικυκλωμένος από τους συνοδούς του Οτζαλάν ζήτησε να
μιλήσει με τον κ. Παπαϊωάννου και του κατέστησε σαφές ότι η εντολή δεν ήταν
δυνατόν να εκτελεστεί με τις συνθήκες που επικρατούσαν τη στιγμή εκείνη.
Ενημέρωσε τον κ. Παπαϊωάννου ότι θα μεταβούμε όλοι μαζί στην πρεσβεία.

Εκεί ενημερώσαμε αρμοδίως για το συμβάν και αρχίσαμε να ψάχνουμε για τους
τέσσερις αστυνομικούς που κρατούνταν στο αεροδρόμιο. Τελικά στις 02.00 της
16/2/99 αποσπάσαμε παραδοχή από επίσημα χείλη για την κράτησή τους στο
αεροδρόμιο. Το πρωί στις 10.30 περίπου οι τέσσερις αστυνομικοί ήρθαν στην
πρεσβεία. Πήρα εντολή να επιστρέψω στην Ελλάδα μαζί με τους τέσσερις
αστυνομικούς. Είπα στον αρχηγό της υπηρεσίας ότι αυτό είναι ριψοκίνδυνο γιατί
κινδύνευα είτε να συλληφθώ από τους Κενυάτες είτε κινδύνευε ακόμη και η ίδια η
ζωή μου.

Τότε, η υπηρεσία φρόντισε να με προμηθεύσει με διπλωματικό διαβατήριο, το
οποίο όμως δεν είχε καμία απολύτως αξία αφού η διπλωματική ιδιότητα και η
διπλωματική ασυλία αφορά μόνο διαπιστευμένα άτομα στη συγκεκριμένη χώρα. Μου
είπαν ότι το διαβατήριο το έστειλαν με ταξιδιωτική ταχυδρομική εταιρεία. Το
διαβατήριο το έλαβα Δευτέρα 22/2/99. Το Σάββατο ή την Κυριακή 20 ή 21/2
αντίστοιχα, ο υποδιοικητής της ΕΥΠ κ. Λουκόπουλος επικοινώνησε με τον κ.
πρέσβη και με εμένα και του ζήτησε να με συνοδεύσει κάποιος από την πρεσβεία
μέχρι το αεροδρόμιο. Σημειώνω ότι, όπως ήταν σε όλους γνωστό, ο πρέσβης είχε
ήδη ανακληθεί κατ’ απαίτηση της Κένυας και η επικοινωνία της πρεσβείας με το
κενυατικό κράτος ήταν άκρως προβληματική.

Εγώ τόνισα στον κ. πρέσβη ότι σαν Αρχή πλέον έπρεπε να κινηθεί για να
διασφαλίσει τη μετακίνηση όλων των ατόμων που είχαν μείνει ως εκκρεμότητα από
την επιχείρηση Οτζαλάν. Τότε, αν δεν κάνω λάθος, γράφτηκε το πρώτο έγγραφο που
στάλθηκε με “κρύπτο” στην Αθήνα και αναφερόταν στις εκκρεμότητες που αφορούσαν
στα άτομα που παρέμεναν πλέον έγκλειστα στην πρεσβεία. Στη συνέχεια άκουσα ότι
υπεύθυνος για την αναχώρησή μας από το Ναϊρόμπι ήταν ο κ. Κρανιδιώτης,
αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών.

Σε κάποια τηλεφωνική συνομιλία αναφέρθηκε ότι ζητήθηκε η παρέμβαση της
αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα για την αναχώρησή μας από το Ναϊρόμπι. Ο κ.
Μπερνς είπε ότι εγγυάται για μένα, αλλά όχι για τα τρία κορίτσια, συνοδούς του
Οτζαλάν. Ζητήθηκε να έρθει η πρεσβεία μας στο Ναϊρόμπι σε επαφή με την
πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ναϊρόμπι για να κανονισθούν οι λεπτομέρειες αναχώρησής
μου. Τότε αναλογιζόμενος τους επικίνδυνους συνειρμούς που ήταν δυνατόν να
προκαλέσει μία τέτοια πράξη, ζήτησα να ενημερωθεί εγγράφως το ελληνικό ΥΠΕΞ
ότι αρνούμαι οποιαδήποτε παρέμβαση των Αμερικανών, προτείνοντας στον πρέσβη να
αξιολογήσει ότι μόνη δυνατή παρέμβαση είναι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας
είμαι πολίτης.

Τελικά έφθασε στο Ναϊρόμπι ο πρέσβης κ. Αποστολίδης. Μετά από άγνωστους σε
μένα χειρισμούς επιστρέψαμε αεροπορικώς και ασφαλώς στην Αθήνα. Θα ήθελα εδώ
να συμπληρώσω τα εξής:

Τη Δευτέρα το απόγευμα στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του πρέσβη με τον
υπάλληλο του κενυατικού ΥΠΕΞ, ο κ. πρέσβης ζήτησε τον αριθμό κλήσης του
αεροσκάφους που θα μετέφερε τον Οτζαλάν για να το γνωστοποιήσει στην Αθήνα από
την οποία είχε ζητηθεί. Ο Κενυάτης αρνήθηκε να δώσει τον αριθμό κλήσης του αεροσκάφους.

Επίσης, θα ήθελα να συμπληρώσω λέγοντας ότι την Παρασκευή άρχισε να αναφέρεται
το πρωί της Δευτέρας ως τελευταία προθεσμία για την εκκένωση της πρεσβευτικής
κατοικίας από τον Οτζαλάν. Εγώ προσωπικά δεν μπόρεσα να αντιληφθώ ούτε το
γιατί μπήκε αυτή η προθεσμία ούτε ποια συγκεκριμένα στοιχεία την καθόρισαν.

Τέλος, θα ήθελα να τονίσω ότι όλες μου οι πράξεις έγιναν με βάση τις εντολές
που έπαιρνα και μου μεταβιβάζονταν. Στις περιπτώσεις που υπήρχε αδυναμία
εκτελέσεως των εντολών, ανέφερα τους λόγους που καθιστούσαν τις εντολές
αδύνατες στην εκτέλεσή τους και οι οποίοι λόγοι υιοθετούνταν, δηλαδή γίνονταν
δεκτοί από αυτούς που μου έδιναν τις εντολές.

Άλλο τίποτα δεν έχω να προσθέσω. Αναγνώσθηκε, βεβαιώθηκε, υπογράφηκε.