Η Κυρία και ο Ηγέτης

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ με την Κυρία δεν ήταν το ύφος της, ούτε η πρόδηλη ανάμειξη
ιδεολογημάτων με γεγονότα. Δεν ήταν ακόμα το νηπιακό πολιτικό της αισθητήριο,
ούτε ότι κατήγγειλε για συνωμοσία μια κυβέρνηση που μόλις την είχε διασώσει.
Το πρόβλημα με την Κυρία δεν ήταν ότι ανέλαβε να διαπαιδαγωγήσει την Ελλάδα
ηθικά και πολιτικά. Όλα αυτά θα μπορούσαν να ερμηνευθούν από την απόγνωση και
την πίκρα, ή από το ότι ορισμένες αρετές δεν ανθούν σε συνθήκες διώξεων. Της
κυρίας είχαν εξάλλου προηγηθεί οι Έλληνες, που ομιλούσαν ­ έτσι φθάσαμε τότε
και πρόσφατα σε εθνικές ήττες ­ ως οι μόνοι ιδιοκτήτες της πατρίδας και του
χρέους. Το γεγονός είναι ότι η εικόνα του δέσμιου Ηγέτη, του καταδιωγμένου από
τους ισχυρούς της Γης, υπήρξε καταλυτική. Την ντροπή που νιώσαμε συνόδευε η
αίσθηση ενός κράτους γραφικού, και μιας κυβερνήσεως που ενώ έδινε τον τόνο της
ευρωπαϊκής μας πορείας, διέθετε στις παρυφές της σύνδρομα τριτοκοσμικά.

Το πρόβλημα λοιπόν με την Κυρία, το σοβαρό και πάντοτε επίκαιρο, είναι άλλο.
Ότι η Κυρία συγκαταλέγεται στους έμπιστους του Ηγέτη, ότι απηχεί την πολιτική
και την νοοτροπία του κινήματος. Η Κυρία που ανέλαβε να διαπαιδαγωγήσει την
Ελλάδα, δεν ήταν μόνον ο εαυτός της. Είναι η Κυρία του κινήματος, είναι
ιδεολογικά η Κυρία του Ηγέτη. Δύσμοιροι Κούρδοι. Λαός αρχαίος, με καθαρά μάτια
και πρόσωπο, λαός της αγωνίας και των βασάνων.

Δεν αισθάνομαι «αδελφός», μήτε «συναγωνιστής» σας. Θα είμαι όμως μαζί σας,
όταν σας κυνηγούν οι ισχυροί, αλλά και η αστυνομία ή οι δήμαρχοι της χώρας
μου. Θα είμαι εκεί, σε διαδηλώσεις και σε συναυλίες, όπου μετρούσαν οι
χιλιάδες παρόντες αλλά και ο Απών.

Οι Κούρδοι, λαός μετέωρος και της οδύνης. Θα υπερασπισθώ τα ανθρώπινα
δικαιώματα του Ηγέτη και τα δικά τους, και είμαι αλληλέγγυος στον αγώνα να
αποκτήσουν και εκείνοι πατρίδα.

Σε αυτή την αλληλεγγύη υπάρχει ωστόσο ένα όριο: το όριο που θέτει η δική μου
πατρίδα, αυτός ο τόπος όπου «δεν έχουμε πηγές, μονάχα λίγες στέρνες…».

Κι ενώ το όριο αυτό προσπάθησε να προασπίσει με τρόπους ανερμάτιστους η
κυβέρνηση της χώρας, λίγο φαίνεται να το σεβάσθηκαν ο Ηγέτης και οι σύμβουλοί
του· καθώς και οι παρατρεχάμενοι της κάθε κρίσεως, άνθρωποι της κομματικής
ιδιοτέλειας ή της αυτοπροβολής.

Θα νοιάζομαι λοιπόν για τους Κούρδους και είθε γρήγορα να αποκτήσουν τη δική
τους πατρίδα. Μόνο που φοβούμαι ­ έτσι ψιθυρίζει η ιστορία ­ ότι όταν αυτό
γίνει, θα αρχίσει η άλλη, η εσωτερική τους τραγωδία. Διότι τότε ένας Ηγέτης θα
επιβάλλει τη δική του βία στον λαό, και μια Κυρία θα αναλάβει να τον διαπαιδαγωγεί.