ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ήρθε πάλι η άνοιξη…

ΣΤΟ σχολείο μαθαίναμε ότι οι μήνες της άνοιξης είναι ο Μάρτης, ο Απρίλης και ο
Μάης. Αν και η Εαρινή Ισημερία ημερολογιακά προσδιορίζεται στις 21 του μήνα,
πιστεύω ότι για τον καθένα μας, η ημέρα ή η ώρα που θα νιώσει τον ερχομό της,
την αλλαγή της εποχής, ποικίλλει. Και βέβαια, εμείς οι εργαζόμενοι στο κέντρο
της πόλης, περικυκλωμένοι από τα τσιμεντένια κουτιά, σκυμμένοι στα λευκά
ξύλινα γραφεία μας, μπροστά στα ηλεκτρονικά παράθυρα του υπολογιστή μας ­ το
μόνο πράσινο είναι το χορτάρι στην επιφάνεια του μηχανήματος ­ και πάντοτε με
ηλεκτρικό φωτισμό, ούτε τις ανθισμένες μυγδαλιές έχουμε την ευκαιρία να δούμε,
ούτε τον οργασμό της φύσης, γενικότερα, να απολαύσουμε. Από μυρωδιές, ας
αρκεστούμε στο καυσαέριο, γιατί καμιά λεμονιά δεν υπάρχει γύρω γύρω στο
τετράγωνο. Ακόμη κι αν μεγαλώνει η ημέρα, το ωράριο της εργασίας παραμένει
σταθερό. Κάθε χρόνο ξεκινάει η ημιτελική φάση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και τα
γήπεδα γεμίζουν. Αν και απονέμονται τα Όσκαρ, η διάθεση δεν βοηθάει να μπεις
σε κλειστές αίθουσες.

Ωστόσο, σε όποια μεγαλούπολη κι αν ζούμε, όσο σκληρά κι αν εργαζόμαστε, κάτι
θα μας αγγίξει από τον ερχομό της άνοιξης. Μπορεί και το πιο πεζό, όπως οι
βιτρίνες των καταστημάτων. Τα χρώματα, τα πλαστικά ή χάρτινα λουλούδια στο
ντεκόρ. Και πάντως η διάθεση να γίνουμε κι εμείς πιο ωραίες.