Το Συμβούλιο της Ευρώπης κάνει τα χατίρια της Τουρκίας

ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ λίγο – πολύ σύμφωνοι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι θεσμοί της στην
υπόθεση Οτζαλάν δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. «Οι Κούρδοι πρέπει να
τερματίσουν αμέσως όλες τις πράξεις βίας και να αποκηρύξουν την τρομοκρατία».

Με αυτό το ανακοινωθέν, το Συμβούλιο της Ευρώπης εξίσωσε τα 15 εκατομμύρια των
Κούρδων με τον Οτζαλάν, μολονότι είχε στη διάθεσή του όλα τα μέσα για να
παρέμβει, από τα μέσα Νοεμβρίου, όταν ο Κούρδος ηγέτης τέθηκε σε κατ’ οίκον
περιορισμό στη Ρώμη. Η Ιταλία βρέθηκε μπροστά σε ένα πρόβλημα που δεν ήταν
δικό της. Όμως, το Συμβούλιο της Ευρώπης είχε στη διάθεσή του τη σύμβαση περί
εκδόσεως προσώπων του 1957, που προβλέπει ότι μια χώρα δεν μπορεί να εκδώσει
ένα άτομο σε χώρα στην οποία ισχύει η ποινή του θανάτου. Το Συμβούλιο διέθετε
τα μέσα για να συνδράμει την Ιταλία.

Στην περίπτωση της Γερμανίας, η γερμανική κυβέρνηση απέφυγε να ζητήσει την
έκδοση του Οτζαλάν. Όμως και πάλι το Συμβούλιο έπρεπε να κάνει χρήση της
σύμβασης του 1977, η οποία προβλέπει ότι σε περίπτωση που η έκδοση δεν μπορεί
να πραγματοποιηθεί, ο κατηγορούμενος πρέπει να δικαστεί σε χώρα-μέλος του
Συμβουλίου της Ευρώπης. Αφού ο αρχηγός του ΡΚΚ είχε συλληφθεί βάσει αιτήματος
της Βόννης, λογικό ήταν να δικαστεί εκεί. Όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ
Ετζεβίτ χαρακτήρισε ανεπιθύμητο πρόσωπο τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής
Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης λόρδο Ράσελ – Τζόνστον, το Συμβούλιο
διέθετε τα μέσα να επιβάλει τη θέλησή του για να γίνει αποδεκτός από την
Τουρκία ο έλεγχος από την Επιτροπή Βασανιστηρίων.

Πώς να εξηγήσει κανείς αυτή την επιρροή της Τουρκίας στο Στρασβούργο; Βέβαια,
έχει την εύνοια των ΗΠΑ και φροντίζει να στέλνει στο Στρασβούργο πρεσβευτές με
ιδιαίτερο κύρος. Ύστερα είναι και η πολιτική των Δεκαπέντε. Για να
εξευμενίσουν την Άγκυρα σχετικά με το θέμα της ένταξής της τής κάνουν τώρα τα
χατίρια. Η Τουρκία καταδικάζεται τακτικά από το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων χωρίς αυτό να επισύρει καμία συνέπεια από τους εταίρους της.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Τατιάνας Λοϊζίδου. Μολονότι αποφασίστηκε
να της καταβάλει η Άγκυρα αποζημίωση 0,79 εκατ. ευρώ για την απώλεια της
περιουσίας της στην Κερύνεια, μετά την τουρκική εισβολή, η Τουρκία αρνείται να
το κάνει, γιατί αυτό θα σήμαινε αναγνώριση της εισβολής στο νησί και θα
προκαλούσε και άλλες αιτήσεις αποζημίωσης.

Τελικά, το γεγονός ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν μπορεί να κάνει εκτελεστές
τις αποφάσεις του είναι σαν να απαρνείται το «κράτος δικαίου», το οποίο
διατείνεται ότι υπερασπίζει.