Ισχύς λόγω νερού!

Ήταν πολύ εύκολο να στρατολογήσει μαχητές και οπαδούς ο Οτζαλάν, μόνο και
μόνο από την απέχθεια που νιώθουν οι περισσότεροι Κούρδοι για την άδικη και
διαχωριστική πολιτική εναντίον τους από την τουρκική κυβέρνηση.

Κουρδική διαμαρτυρία. Οι Κούρδοι κάτοικοι στην περιοχή των φραγμάτων υποστηρίζουν πως θα πλημμυρίσουν τα χωριά τους όταν ολοκληρωθούν τα έργα

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δικαιολογούν πώς βρήκε συμμάχους ο Οτζαλάν στην
αιματηρή εξέγερσή του εναντίον της τουρκικής διακυβέρνησης και την άγρια
αντίδραση της Τουρκίας. Ορισμένοι μπορούν να βρεθούν ανατρέχοντας την Ιστορία,
άλλοι την ψυχολογία και άλλοι στην γεωπολιτική. Και πίσω από όλα αυτά όμως,
βρίσκεται το νερό.

Για περισσότερο από μία δεκαετία, έως τον προηγούμενο Οκτώβριο, ο Οτζαλάν
ζούσε στην Συρία και η συριακή κυβέρνηση τον στήριζε με χρήματα, όπλα και
πολιτική στήριξη. Το Ιράκ επίσης τον βοηθούσε, επιτρέποντάς του να διατηρεί
βάσεις κατά μήκος των ιρακινο-τουρκικών συνόρων. Ούτε η Συρία ούτε και το Ιράκ
τον είχαν αγκαλιάσει τον σκοπό του από αγάπη προς τους Κούρδους. Το αντίθετο.
Οι κυβερνήσεις και των δύο χωρών καταπιέζουν τους δικούς τους κουρδικούς
πληθυσμούς. Η Συρία όμως και το Ιράκ θέλουν το νερό από τα ποτάμια που
πηγάζουν στο τουρκικό έδαφος. Η Τουρκία τούς δίνει αυτό που θεωρεί ότι είναι
«μεγάλες ποσότητες νερού», απορρίπτοντας ταυτόχρονα αυτό που χαρακτηρίζει
«απαράδεκτες απαιτήσεις». Έτσι υποστηρίζουν τους μαχητές του Οτζαλάν για να
ασκούν πίεση στην Τουρκία για να τους δίνει περισσότερο νερό.

Τίγρης, Ευφράτης

Ο Τίγρης και ο Ευφράτης δημιουργούν την Μεσοποταμία απ’ όπου ξεπήδησαν
σπουδαίοι πολιτισμοί. Σήμερα, είναι σημαντικές πηγές σε πολιτικό όσο και
γεωγραφικό επίπεδο. Μέσα από ένα σύστημα φραγμάτων στις νοτιοανατολικές της
περιοχές, η Τουρκία ελέγχει τη ροή τους και είναι αποφασισμένη να μη χάσει τον
έλεγχο στις περιοχές αυτές. Αυτός είναι και ένας από τους σπουδαιότερους
λόγους που οι Τούρκοι ηγέτες τόσο επίμονα αρνούνται να δώσουν αυτονομία στις
κουρδικές περιοχές που εκτείνονται στις πηγές των δύο ποταμών.

Ελάχιστες χώρες αισθάνονται την αυξανόμενη σημασία του νερού, όσο η Τουρκία.
Έχοντας δημιουργήσει ένα απέραντο εργοτάξιο ­ ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο
­ δαπανώντας 32 δισεκατομμύρια δολάρια στο μεγάλο έργο της Νοτιοανατολικής
Ανατολίας, που αποτελείται από ένα σύστημα 22 αλλεπάλληλων φραγμάτων και 19
υδροηλεκτρικών εργοστασίων.

Επίκεντρό τους το φράγμα Ατατούρκ στον Ευφράτη ποταμό, που έχει ήδη
ολοκληρωθεί. Στους αποταμιευτήρες του, που βρίσκονται πίσω από το φράγμα,
έχουν δημιουργηθεί εγκαταστάσεις για ιστιοπλοΐα και κολύμβηση. Εκεί που επί
αιώνες υπήρχε μόνον έρημος.

Όταν το φιλόδοξο αυτό έργο ολοκληρωθεί, ίσως μετά μία δεκαετία, θα αυξήσει τις
αρδευόμενες τουρκικές εκτάσεις κατά 40% καλύπτοντας τις ανάγκες για ηλεκτρισμό
στο ένα τέταρτο της χώρας.

Συρία, Ιράκ και Κούρδοι

Σύμφωνα με τα τουρκικά κυβερνητικά προγράμματα, υπάρχει ελπίδα ανάπτυξης στο
επίπεδο ζωής έξι εκταμμυρίων κατοίκων ­ κυρίως Κούρδων ­ των φτωχότερων
περιοχών της χώρας. Οι οποίοι ούτε θα πρέπει να σκέπτονται ότι θα τους δοθεί αυτονομία.

Η Συρία και το Ιράκ θα στερηθούν τις πηγές εκείνες που τόσο χρειάζονται ­
πηγές τις οποίες η Τουρκία φοβάται μήπως χρησιμοποιηθούν για αντιτουρκικούς σκοπούς.

Η περιοχή της Τουρκίας όπου πλειοψηφούν οι Κούρδοι, είναι ακριβώς η ίδια
περιοχή που καλύπτουν τα έργα της Νοτιοαντολικής Ανατολίας και καλύπτουν
έκταση ίση με την Αυστρία. Δίνοντας αυτονομία στους Κούρδους που κατοικούν σ’
αυτή την περιοχή, η τουρκική κυβέρνηση απεμπολεί τον έλεγχο στις εξαιρετικά
μεγάλης στρατηγικής σημασίας υδάτινες πηγές, που θεωρεί ότι αποτελούν το
ισχυρότερο όπλο της για το μέλλον.

Αλλά δεν είναι μόνο όπλο άσκησης εξωτερικής πολιτικής για τους Τούρκους
ηγέτες. Που μέσα στα φιλόδοξα σχέδιά τους είναι η κατασκευή ενός υποθαλάσσιου
αγωγού 50 μιλίων που θα μεταφέρει μεγάλες ποσότητες νερού από την Τουρκία στην
ελεγχόμενη από την Άγκυρα Βόρεια Κύπρο.

Ο αγωγός αυτός θα μπορεί να μεταφέρει πολύ περισσότερο νερό από τις ανάγκες
της Βόρειας Κύπρου, και ο ειδικός διαπραγματευτής Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ έχει
σφόδρα ενοχληθεί που δεν κατόρθωσε να άρει το πολιτικό αδιέξοδο στο Κυπριακό,
επειδή πίστευε πως το περίσσευμα του νερού θα μπορούσε να πωληθεί στους
Ελληνοκυπρίους στο νότιο τμήμα του νησιού σε μια προσπάθεια να προωθηθεί η
ειρηνευτική διαδικασία.

Δεν είναι τυχαίο που ο Τούρκος πρόεδρος Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, που έχει σπουδάσει
μηχανικός αρδευτικών έργων και είχε εισέλθει στη δημόσια ζωή ως διευθυντής της
Κρατικής Εταιρείας Έργων Ύδρευσης, μαζί με τον συμφοιτητή του Τουργκούτ Οζάλ
ήταν εκείνοι που δημιούργησαν τη συνείδηση της υδάτινης ισχύος στην Τουρκία. Ο
Οζάλ ξεκίνησε και ο Ντεμιρέλ συνέχισε το πρόγραμμα ανάπτυξης της
Νοτιοανατολικής Ανατολίας, παρ’ όλο που οι Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να
το χρηματοδοτήσουν, επειδή δεν ήθελαν να δημιουργήσουν δυσφορία στις αραβικές χώρες.

Επίσης, η συνεργασία του Ντεμιρέλ με το Ισραήλ ξεκίνησε όταν ήταν πρωθυπουργός
στο Ισραήλ ο Γιτζάκ Ράμπιν, που έλεγε πως το πρόβλημα των νερών στη Μέση
Ανατολή είναι εκρηκτικό και αποτελεί το κλειδί για κάθε ειρηνευτική προσέγγιση.