ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όταν χάνεται η ελπίδα…

ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ στιγμές που μένουν για πάντα τυπωμένες σε αυτό που οι ψυχολόγοι
ονομάζουν συναισθηματική μνήμη. Στιγμές που δεν υπόκεινται στους κανόνες της
λήθης και του χρόνου.

Σαν εκείνο το πρωινό της Πρωτομαγιάς που αντικρύσαμε στη Βουλιαγμένης το
αυτοκίνητο με το αίμα του Παναγούλη ­ και δεν το πιστεύαμε. Όπως εκείνο το
βράδυ που, αποκαμωμένη από την κούραση της ημέρας, πάτησα το κουμπί της
τηλεόρασης για να χαλαρώσω και είδα τη φιγούρα του Μπερλίνγκουερ να καταρρέει
από εγκεφαλικό στη διάρκεια μιας ομιλίας.

Ή εκείνο το απότομο ξύπνημα χαράματα ­ λίγο πριν ξεκινήσουμε για ένα ανέμελο
Σαββατοκύριακο στον Παρνασσό ­ με τη φωνή του συμβίου μου να λέει: «Σκότωσαν
τον Πάλμε!».

Όταν το κουδούνισμα από τη Νέα Υόρκη έφερε στα δημοσιογραφικά γραφεία το νέο
της Μελίνας ­ και τα πάγωσε.

Κάπως έτσι καταχωρίσθηκε ήδη στο σκληρό δίσκο τού πιο προσωπικού υπολογιστή η
μεσημεριανή στιγμή εκείνης της Τρίτης. Όταν άκουσα τη φίλη και συνάδελφο από
την άλλη μεριά του ακουστικού να αναφωνεί, βλέποντας στην οθόνη τον Ετζεβίτ:
«Τον έχουν στα χέρια τους!».

Είναι εκείνες οι στιγμές που άνθρωποι που δεν γνώρισες ποτέ, αλλά ήταν σαν να
τους γνώριζες πάντα, χάνονται από τη σκηνή κι αφήνουν τους άλλους να
περιφέρονται σαν χαμένοι. Είναι τότε που η ελπίδα χάνεται για μια ακόμα φορά…