Μυρίστηκαν ότι η «προδοσία» πουλάει

«Είμαστε λαός τραγουδιστικός του πόνου του διπλανού μας. Ώσπου να μας βρει κι
εμάς. Και τότε βουβαινόμαστε».Θυμήθηκα τη φράση αυτή του «Γλαύκου Θρασάκη»
(σελ. 697 στις εκδόσεις Λιβάνη) με αφορμή το τελευταίο δεκαπενθήμερο και τη
χθεσινή συναυλία, που ευρισκόμενος στο εξωτερικό δεν παρακολούθησα, αλλά και
στην Ελλάδα να ήμουν πάλι δεν θα πήγαινα μετά τις δηλώσεις της «αχάριστης» κυρίας.

Η συμπαράσταση σε καταπιεζόμενους λαούς αποτελεί μία από τις καλύτερες πτυχές
του τόπου μας ­ και το ‘χουμε αποδείξει επανειλημμένα ­. Εκείνο που μας λείπει
δεν είναι αυτή ή η παράσταση, αλλά η στάση.

Κι αυτή τη στάση δεν τη βρήκα σε όλες τις δηλώσεις, συμπαραδηλώσεις και
παραδηλώσεις των τελευταίων ημερών, παρά σε ελάχιστα κείμενα, που τολμούν να
παν’ κόντρα στο ρεύμα, που τώρα βέβαια άρχισε η αντίστροφη μέτρησή του, αλλά η
ζημιά έγινε.

Εκτός από το κείμενο του Ριχάρδου Σωμερίτη στο «Βήμα» της προπερασμένης
Κυριακής («ντρέπομαι γι’ αυτούς που λένε ότι νιώθουν ντροπή»), νομίζω πως το
κείμενο του έξοχου δημοσιογράφου κ. Αντώνη Καρκαγιάννη στην «Καθημερινή» της
24ης Φεβρουαρίου εκφράζει απόλυτα και τις δικές μου θέσεις.

Γράφει λοιπόν, μεταξύ άλλων, ο κύριος Καρκαγιάννης: «Πολλοί πιστεύουν ότι η
κυβέρνηση (ο Σημίτης, ο Πάγκαλος, ο Παπαδόπουλος…) εσκεμμένα και κατόπιν
σχεδίου… παρέδωσαν τον Οτζαλάν στους Τούρκους! Διέπραξαν δε αυτή την πράξη
“εσχάτης προδοσίας” επειδή ιδεολογικά είναι “αμερικανόβουλοι” και
“ευρωλιγούρηδες” και άρα από θέσεως ενδοτικοί και από χαρακτήρα κάκιστοι
πατριώτες! Για τον ίδιο, άλλωστε, λόγο υποχώρησαν στα Ίμια και απέσυραν τους
πυραύλους S-300 από την Κύπρο! Και τέλος, αυτός ο μειωμένος πατριωτισμός
εκφράζεται πολιτικά και ιδεολογικά, με την προσήλωσή μας στην ΟΝΕ, στην οποία
σημειώσαμε μεν σημαντικές επιτυχίες, αλλά τώρα οφείλουμε να τα τινάξουμε όλα
στον αέρα, έναντι άλλων πατριωτικών και… κουρδικών καθηκόντων και προτεραιοτήτων!

Την άποψη αυτή δεν θα την ακούσετε μόνο στο δρόμο, στο ταξί, στο λεωφορείο ή
στο καφενείο. Την ψιθυρίζει επίμονα και άκρως διαβρωτικά το “πατριωτικό
ΠΑΣΟΚ”, τη συμμερίζονται πλήρως και τη διακηρύσσουν οι “Χρυσαυγήτες”, οι
“εθνικόφρονες” φασίστες και όλοι οι άλλοι πράκτορες και συνεργάτες της ένοχης
ΕΥΠ και του παρακράτους. Την υπαινίσσονται σαφέστατα οι αρχηγοί των κομμάτων
της αντιπολίτευσης και θλιμμένα και μελαγχολικά την αποδέχεται μεγάλη μερίδα
της κοινής γνώμης.

Η “ελεύθερη” (τρομάρα της) ραδιοφωνία και τηλεόραση και μερίδα του Τύπου
μυρίστηκαν το “ψητό” ότι η… προδοσία πουλάει και αμέσως ραδιοφωνικοί και
τηλεοπτικοί “ντελάληδες” ανέβασαν τον τόνο της φωνής τους, έσμιξαν με
πατριωτική αυστηρότητα τα φρύδια, παρεχώρησαν πόρτες και παράθυρα στην “άποψη
της προδοσίας” και άρχισαν να πουλάνε εκ του ασφαλούς και με το αζημίωτο
πατριωτισμό. Τους ακολούθησαν οι καλλιτέχνες, το σημειώνω χωρίς κανένα σχόλιο
και με μεγάλη λύπη. Η συνέχεια προδιαγράφεται ακόμα χειρότερη!».

Σταματώ το κείμενο του Καρκαγιάννη, για να έλθω σε κείνο της κυρίας Ντανιέλ
Μιτεράν του Σαββάτου που μας πέρασε, στη γαλλική «Μοντ», όπου απευθύνει
έκκληση στους συμπατριώτες της να αντιληφθούν το δράμα των Κούρδων και να
σκεφτούν ή να δράσουν ανάλογα, επισημαίνοντας ότι είναι η τρίτη γενοκτονία που
επιχειρεί η Τουρκία, μέσα στον ίδιο αιώνα, μετά την αρμενική και την ελληνική,
χωρίς να ξεχάσει να καυτηριάσει τη συνεχιζόμενη ένοχη σιωπή της Δύσης για την
κατεχόμενη Κύπρο.

Ως Έλληνας που ζει στο εξωτερικό, δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή μειωμένος στην
εθνική υπερηφάνεια μου, γιατί η χώρα μας είναι η μόνη που τόλμησε εκείνο που
καμιά άλλη (πλην της Ιταλίας) δεν είχε τολμήσει: να δεχτεί στο έδαφός της τον
υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενο των Τούρκων και να προσπαθήσει ανθρωπιστικά να
του βρει άσυλο.

Αν στράβωσαν τα πράγματα στην πορεία, αυτό οφείλεται στο ότι ήταν στραβά από
την αρχή. Το κυπατζίδικο αυτοκίνητο που τον πάει στο αεροπλάνο της Κέρκυρας τη
νύχτα, τρακάρει με το σταματημένο αεροπλάνο και του κάνει ζημιά στο φτερό. Από
εκεί και πέρα, ποια ΕΥΠ να τον σώσει και πώς; Ο δορυφόρος επισημαίνει το
κινητό του με το οποίο ο Οτζαλάν αρχίζει να επικοινωνεί από την όγδοη ημέρα
και μετά, όπως δορυφόρος πάλι (και Ελληνοαμερικάνου μάλιστα κατασκευαστή)
επεσήμανε τον καπνό της φωτιάς στο δάσος όπου ο Τσε, το 1967, είχε επιλέξει
για καταφύγιο.

Προσωπικά θα ήθελα να ξέρω λίγο περισσότερα για τον βίο και πολιτεία του
κυρίου Ναξάκη και για τα οικογενειακά πλέγματά του, αν αληθεύει ότι η μητέρα
του ήταν κυρία επί των τιμών της Φρειδερίκης.

Επίσης αν οι ψηφοφόροι του κυρίου Μπαντουβά ρωτήθηκαν για τις ενέργειες του
βουλευτή τους, ή του κυρίου Καμμένου.

Όσο για τη συμπαθέστατη κυρία Βούλα Δαμιανάκου εκφράζει απόλυτα τα απωθημένα
μιας παραδοσιακής αριστεράς, όταν ανοίγοντάς του την πόρτα του σπιτιού της για
να δεχθεί τον άγνωστο, νομίζει πως βλέπει τη μορφή του Άρη Βελουχιώτη.

Όσο και για τη συνοδό του Οτζαλάν που έκανε τις απαράδεκτες δηλώσεις, φάνηκε
να μην ακολουθεί τους στοιχειώδεις κανόνες μιας φιλοξενίας. Σε βρίζει κι από
πάνω, φεύγοντας από το σπίτι σου.

Όλα αυτά για να πούμε ξανά, πως δεν πρέπει να ‘μαστε λαός τραγουδιστικός του
πόνου του διπλανού μας. Γιατί αν ο πόνος αυτός μας βρει κι εμάς ξανά θα βουβαθούμε.