ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καλώς ήρθες Αντουανέττα!

Έβρεξε λίγο το πρωί, αλλά μετά έφτιαξε. Βγήκε ήλιος, αυτός ο ισχυρογνώμων
ήλιος του Φλεβάρη, που θέλει, ό,τι και να συμβαίνει, να επιβάλλει, ευτυχώς,
την παρουσία του. Καλώς ήρθες, λοιπόν, Αντουανέττα σπίτι. Όλα πάνε καλά. Ακόμη
καλύτερα. Κράτησε μόνο ό,τι σου χρειάζεται. Πέταξε τ’ άλλα. Είναι αυτό που
λένε τύχη μέσα στην ατυχία. Πάρε τον χρόνο που θέλεις. Το καλοκαίρι ­ δική μας
εποχή ­ θα περιμένει τις βόλτες κάτω στους ψαράδες και τα τραπέζια στη βεράντα
σου. Το ταξίδι σου στην Κεφαλονιά, τις επισκέψεις που θα ανταποδώσεις στους
φίλους που ήταν κοντά σου. Στο σπίτι, τώρα και θα σου πω τα νέα. Τα νέα που
έχασες και που σε πρόλαβαν, για να καλύψεις τα κενά. Τι γίνεται εκεί έξω, πώς
άλλαξε ο κόσμος ή πώς έμεινε ίδιος, ίδιος ακριβώς και απαράλλακτος, ανάλογα με
τις ιδέες δηλαδή που είχες γι’ αυτόν. Τι ιδέα έχεις για τον κόσμο Αντουάνεττα;
Ε, λοιπόν, δεν άλλαξε. Τα λόγια δεν έχουν δύναμη. Οι πράξεις έχουν. Μόνο να
σου πω θέλω για τον Αρσέν Βενγκέρ. Όχι, δεν είναι γιατρός, μην το μπερδέψεις,
προπονητής της Άρσεναλ είναι, στην Αγγλία. Τι θυμήθηκε αυτός λες εκεί στα καλά
καθούμενα;

Το «φέαρ πλέι», Αντουανέττα. Κοίτα τι πήγε και βρήκε! Σάστισαν οι άλλοι. Σου
λέει, τι λέει αυτός ­ τρελάθηκε; Τώρα που τα χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση
θεωρούνται απολύτως φυσικά, που κάθε άλλο παρά σε ξαφνιάζει όταν σου τραβάνε
το χαλί κάτω από τα πόδια, που πίσω από το χαμόγελο βλέπεις ολοκάθαρα μόνο τα
δόντια; Πώς τό’ πε πάλι;

Δεν ήταν «φέαρ πλέι» αυτό, αλλά να που το ξανασκέφτονται να βάλουν, λέει,
όρους. Θα σου πει ο πατέρας τι σημαίνουν όλα αυτά στο ποδόσφαιρο, αλλά κυρίως
το πώς οι παίκτες πρέπει να ανακτήσουν τις δυνάμεις και να βγουν και στο
παιχνίδι ξανά. Ο χρόνος, πια, με το μέρος μας.