ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Κυνήγι αγριόχοιρου

Χειμώνας. Χιονισμένα βουνά. Οι άνθρωποι κλεισμένοι στα σπίτια. Μοναδικό σημάδι
ζωής ο καπνός που ανεβαίνει προς τον ουρανό. Καιρός για κυνήγι του
αγριόχοιρου. Το κυνήγι κράτησε δέκα μέρες και ήταν καλό.

Μόνο που τα θηράματα ήταν άνθρωποι: δύο νεκροί και δύο τραυματίες στα βουνά
της Κορινθίας.

«Άνθρωποι»; Όχι! Ληστές! Τόλμησαν να ληστέψουν έναν σύγχρονο ναό: μια τράπεζα.
Τίμημα: Θάνατος. Μια στρατιά ολόκληρη ντυμένων με ζεστά ρούχα, πάνοπλων με
μοντέρνα όπλα, με σκύλους και με ελικόπτερα στάλθηκαν να κυνηγήσουν τους
ληστές. Εντολή: «Δεν θα φύγετε αν δεν τους συλλάβετε». Η εντολή δεν
διευκρίνιζε αν θα τους «συλλάμβαναν» ζωντανούς ή νεκρούς. Η εντολή εξετελέσθη.
Εδόθη και ο απαιτούμενος έπαινος. Μερικά εκατομμύρια, ίσον δύο ανθρώπινες ζωές.

Τι να έκαναν οι «κυνηγοί»; Να τους άφηναν; Και όμως η πείνα, το χιόνι και η
ερημιά θα τους ανάγκαζαν ίσως να παραδοθούν. Αλλά τώρα για δύο ληστές θα
μιλάμε; Τάξις βασιλεύει πλέον στο βασίλειο της Δανιμαρκείας. Μπορούμε ήσυχοι
να ασχοληθούμε με τον τζόγο.

Τάξις; Ποια τάξη; Μαθητές, καθηγητές, αγρότες, γιατροί στους δρόμους και στις
απεργίες. Ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας. Νέες μορφές εγκληματικότητας.
Ανεργία και ένταξη της φτώχειας μέσα στην αφθονία και τον προκλητικό πλούτο.
Τα φαινόμενα αυτά είναι όψεις μιας καθολικής κρίσης ­ οικονομικής, πολιτικής,
ιδεολογικής, ηθικής, της αλλόκοτης όψιμης καπιταλιστικής κοινωνίας μας. Αλλά η
πενία και η αμάθεια, όπως έγραφε ο Ουγκώ, η καταστροφή των κοινωνικών και των
προσωπικών σχέσεων, η μοναξιά μέσα στη βάρβαρη Αθήνα και στις άλλες, εξίσου
βάρβαρες, πόλεις μας γεννούν το άγχος, την απελπισία, οδηγούν στα ναρκωτικά,
γεννούν το έγκλημα.

Οι δύο νεκροί «ληστές» δεν ήταν βέβαια αρνάκια. Ποιος όμως τους έκανε θηρία; Η
εγκληματικότητα ήταν εγγεγραμμένη στα γονίδιά τους, όπως θα ισχυριζόταν
κάποιος σοφός αναγωγιστής ­ βιολόγος, νομικός ή δικαστής; Ουδείς εκών κακός,
ισχυριζόταν ο γερο-Σωκράτης. Αλλά ας έλθουμε στα οικεία κακά. Ποιος ήταν ο
Τεμπερεκίδης (ο ένας από τα δύο θύματα ου κυνηγιού); Παιδί διαλυμένης
οικογένειας ανταρτών. Μεγάλωσε στην προσφυγιά, στα αναμορφωτήρια και ανδρώθηκε
στις φυλακές. Πείνα, ξύλο και μοναξιά. Γνώρισε μόνο τη σκληρότητα των
ανθρώπων. Τι θέλατε να βγει; Άγιος; Ο Τεμπερεκίδης έγινε φονιάς στα 19 του
χρόνια. Αλλά στις φυλακές ο Τεμπερεκίδης δεν έπεσε στα ναρκωτικά και με
κίνδυνο της ζωής του έσωσε από λιντσάρισμα τους χαφιέδες των φυλακών της
Κέρκυρας. Ο Τεμπερεκίδης ήταν περήφανος άνθρωπος. Αλλά ποιος νοιάστηκε να τον
βοηθήσει να ενταχθεί στην κοινωνία (ποια κοινωνία;) όταν αποφυλακίστηκε; Τώρα
τελειώσαμε και μ’ αυτόν. Ας πάμε λίγο πιο πίσω. Ας θυμηθούμε τον Κοεμτζή.
Παιδί κυνηγημένων αριστερών και αυτός. Μεγάλωσε στη φτώχεια και στο περιθώριο.
Κατέληξε και αυτός φονιάς. Αλλά ποιος τον έκανε φονιά;

Το κράτος είναι κράτος. Κάτι ήξεραν οι αρχαίοι που έβαζαν το κράτος να
πηγαίνει χέρι-χέρι με τη βία. Τώρα τις αιτίες θα ψάχνουμε; Ας ψάχνουν, αν
θέλουν, οι κουλτουριάρηδες. Εμείς έχουμε τον νόμο. Και ο νόμος είναι τυφλός. Ο
υπουργός εξαπέλυσε τους κυνηγούς. Από κοντά και τα ανθρωποφάγα κανάλια να
ουρλιάζουν «τρόμος στα χωριά της Κορινθίας», και να παρακολουθούν την τραγωδία
με μια ασυγκάλυπτη σαδο-μαζοχιστική έξαψη.

«Άβυσσος άβυσσον επικαλείται». Οι πόλεις μας μετατρέπονται με μη αντιστρεπτό
ρυθμό σε Σικάγο. Τα χωριά ερημώνονται και εκεί όπου κάποτε έσφυζε η ζωή,
φυτρώνουν τώρα τα πουρνάρια και οι βάτοι, ενώ οι αγριοσυκιές ξεπροβάλλουν μέσα
από τα χαλάσματα των σπιτιών. Και οι κυβερνήσεις (τωρινή, παλαιότερες και
μέλλουσα) κατασκευάζουν δρόμους και αεροδρόμια να κυκλοφορούν τα εμπορεύματα
και το ανθρώπινο εμπόρευμα ανέστιο εις αναζήτησιν αγοραστή. Τυφλοί μπροστά
στους κινδύνους του μέλλοντος, οι πολιτικοί μας αλωνίζουν την Ελλάδα
προσπαθώντας να μας πείσουν ότι αυτοί θα κερδίσουν τις ευρωεκλογές. Γι’ αυτούς
αυτό είναι το πρόβλημα. Και εμείς; Σε μας υπόσχονται τον παράδεισο της
Ευρώπης, εφόσον περάσουμε τις συμπληγάδες της ΟΝΕ.

Στο μεταξύ «η Ελλάδα ταξιδεύει». Οι πόλεις απορροφούν τους τελευταίους νέους
της υπαίθρου, ενώ τα έργα που θα υπηρετήσουν το μεγάλο κεφάλαιο απορροφούν τα
χρήματα των μισθωτών μέσω μιας ανελέητης φορολογικής νομοθεσίας. Μέσα απ’ αυτή
τη διαδικασία ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού προλεταριοποιείται,
ωθείται στην ανεργία, αποβάλλεται στο περιθώριο, καταλήγει στα ναρκωτικά και
στο έγκλημα.

Ας πάμε 500 χρόνια πίσω. Ο Τόμας Μόρους, καγκελάριος του Ερρίκου 8ου, έζησε
όλη τη φρίκη του πρώιμου αγγλικού καπιταλισμού. Στην «Ουτοπία» του περιγράφει
την ερήμωση των χωριών και τη συσσώρευση των προλετάριων στις πόλεις, όπου
τους περίμενε η ανεργία, η πείνα, η πορνεία και το έγκλημα. Και ο μεγάλος
ουμανιστής γράφει για τα παιδιά: «Εγκαταλείπετε εκατομμύρια παιδιά στην
καταστροφή μιας παιδείας διεστραμμένης και ανήθικης. Η διαφθορά σφραγίζει κάτω
από τα μάτια σας αυτά τα νέα φυτά που θα μπορούσαν να ανθίσουν για την αρετή
και τα χτυπάτε μέχρι θανάτου όταν, άντρες πια, διαπράττουν τα εγκλήματα που
φύτρωναν από το λίκνο στις ψυχές τους. Τι κάνετε λοιπόν; Κλέφτες για να έχετε
την ευχαρίστηση να τους κρεμάτε».

Για μας μιλάει ο αποκεφαλισμένος Μόρους;

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.