ΜΑΤΙΕΣ Τι ντροπή…

Τίποτα δεν είναι πια όπως πριν. Τίποτα δεν είναι πια, όπως ήταν την περασμένη
Κυριακή, το περασμένο Σάββατο, την περασμένη Παρασκευή. Όλοι οι Έλληνες
νιώθουμε ντροπιασμένοι. Και ταπεινωμένοι. Και υπόλογοι. Γιατί αυτό που συνέβη
με τον Οτζαλάν είναι πολύ βαρύ. Συντριπτικό.

Κανείς από τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, με τους οποίους μίλησα, τούτες
τις μέρες, στους δρόμους, στα καφενεία, στις ταβέρνες, στην αγορά, δεν μάσαγε
τα λόγια του όταν ερχόταν η κουβέντα στο συνταρακτικό γεγονός της σύλληψης του
ηγέτη των Κούρδων. Οι πάντες, ήταν κατηγορηματικοί: εμείς φταίμε που ο
στρατιώτης αυτός, το παλικάρι αυτό, βρίσκεται σήμερα στα χέρια των Τούρκων.

Μεγαλώσαμε σε καλές φαμίλιες. Φτωχοί, πλούσιοι, μάθαμε από τις μανάδες μας να
‘μαστε φιλόξενοι, να έχουμε αλληλεγγύη, να στεκόμαστε δίπλα σ’ εκείνους που
κυνηγιούνται. Ως και τους Ιταλούς, στην Κατοχή, μπάσαμε στα σπίτια μας, για να
τους γλιτώσουμε απ’ το μαχαίρι του Γερμανού. Είμαστε, θέλω να πω, ένας λαός με
φιλότιμο, με καρδιά, με μπέσα.

Τους Κούρδους, ένα παραπάνω, τους αγαπήσαμε. Γιατί έχουν ψυχή, παλεύουν για
την πατρίδα τους, κόντρα στα τανκς και τα αεροπλάνα των Τούρκων, μας μοιάζουν
στην περηφάνια και την αποκοτιά. Ποιοι άλλοι, σ’ αυτόν τον κόσμο τον ξεφτίλα,
τον αδιάντροπο, τον σάπιο, τυλίγονται στις φλόγες, για μια διαμαρτυρία, για
ένα «μήνυμα», για συμπαράσταση στον αρχηγό τους;

Αγαπήσαμε πολύ και τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Τον γενναίο άντρα, που πήρε τα
βουνά για να τα βάλει με μια πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή. Τον γενναίο άντρα,
που είναι ήρωας και τον βάφτισαν τρομοκράτη. Δεν ισχυρίζομαι, με όλ’ αυτά, πώς
έπρεπε να του δώσουμε άσυλο, τη στιγμή που οι στρατοκράτες της Άγκυρας τόνιζαν
πως κάτι τέτοιο θα ήταν αιτία πολέμου. Πιστεύω όμως ότι το ζήτημα της
ασφάλειάς του είχαμε υποχρέωση να το χειρισθούμε με τη μέγιστη δυνατή προσοχή.
Με τη μέγιστη δυνατή υπευθυνότητα.

Λένε, ορισμένοι, ότι οι Κούρδοι δεν έπρεπε να καταλάβουν ελληνικές πρεσβείες
και προξενεία και να πιάσουν ομήρους. «Δεν έπρεπε, σημειώνουν, να δαγκώσουν το
χέρι φιλίας, που τους έχουμε απλώσει εδώ και χρόνια». Έχουν δίκιο. Ας δουν,
όμως, και την άλλη μεριά. Τη μεριά των Κούρδων. Που έμειναν, ξαφνικά, χωρίς
τον ηγέτη τους και πληροφορήθηκαν, από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις όλου
του κόσμου, ότι οι Έλληνες βαρύνονται με τεράστιες ευθύνες γι’ αυτή την
δραματική εξέλιξη.