[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τελικά, αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κανείς που να γνωρίζει τι ακριβώς
περιλαμβάνει το νοσηλευτικό σύστημα στη χώρα μας.

Για παράδειγμα: Είναι δυνατόν να λειτουργεί ένα εξωτερικό ιατρείο χωρίς να
λειτουργεί ­ αν το κριτήριο για την ύπαρξή του είναι το να έχει αποφασιστεί η
δημιουργία του; Είναι δυνατόν να καταργηθεί κάτι που δεν αναγνωρίζεται
επισήμως η ύπαρξή του αλλά παρ’ όλα αυτά λειτουργούσε επί 15 χρόνια; Είναι
δυνατόν να ψάχνουν οι ασθενείς ­ και μάλιστα από την ευαίσθητη ομάδα των
καρκινοπαθών ­ να βρουν άκρη και να ξεκαθαρίσουν «σε ποιον ανήκουν» για να
καταφέρουν να κάνουν τελικά την χημειοθεραπεία τους; Είναι δυνατόν να μην
είναι προκαθορισμένα και μάλιστα στην τελευταία τους λεπτομέρεια τα πρόσωπα,
οι όροι και οι διαδικασίες παροχής της περίθαλψης, γνωστά σε όλους και σεβαστά
από όλους;

Και αν κάποιος θεωρεί υπερβολικούς αυτούς τους προβληματισμούς ίσως δεν
διάβασε τι συμβαίνει στο Ιπποκράτειο (όχι ότι μόνο εκεί συμβαίνουν τέτοια
απίστευτα). Εκεί, λοιπόν, το 1984 κάποιος πανεπιστημιακός γιατρός πήρε άδεια
από το πανεπιστήμιο να ασκεί επιστημονικό και ερευνητικό έργο σε
πανεπιστημιακή κλινική και σε χώρο που του παραχωρήθηκε από τη διοίκηση του
νοσοκομείου. Έτσι δημιουργήθηκε ατύπως ένα εξωτερικό ογκολογικό ιατρείο στο
οποίο (επίσης ατύπως) χρίστηκε υπεύθυνος και επί 15 χρόνια έκανε
χημειοθεραπεία στους ασθενείς του. Το 1995 το υπουργείο Υγείας αποφάσισε να…
δημιουργήσει ογκολογικό ιατρείο του ΕΣΥ, με τρεις θέσεις από τις οποίες
προκήρυξε τη μία. Ο γιατρός που την πήρε χρίστηκε από τη διοίκηση διευθυντής
του ιατρείου το οποίο αποφασίστηκε να λειτουργεί στον ίδιο χώρο με το προηγούμενο.

Οι δύο γιατροί συνυπήρχαν μετ’ εμποδίων ως τη στιγμή που πλήθυνε ο αριθμός των
ασθενών τους και, καθώς ο καθένας επέμενε να κρατά πεισματικά το «βιλαέτι»
του, το σύστημα «φράκαρε» και τελικά κάποιοι καρκινοπαθείς πλήρωσαν, τον
τελευταίο μήνα, τις συνέπειες ­ και έγιναν μάρτυρες δημόσιων καβγάδων μεταξύ
των δύο επιστημόνων. Η δε διοίκηση του Ιπποκρατείου ανακοίνωσε, τώρα, ότι το
ιατρείο του πανεπιστημίου έχει καταργηθεί.

Καμία σημασία δεν έχει ποιος από τους δύο γιατρούς έχει δίκιο και ποιος άδικο.
Σημασία έχει ότι, κατά πως φαίνεται, στο ΕΣΥ τα πράγματα αφήνονται να πάρουν
τον δρόμο τους χωρίς οργάνωση, προγραμματισμό και σεβασμό προς τους ασθενείς.