ΔΡΟΜΟΙ

… στη Γερμανία δεν είναι βέβαια Ρίο. Είτε στην Κολωνία είτε στη Βόννη, η
γερμανική μελαγχολία έρχεται σε χτυπητή αντίθεση με τη βραζιλιάνικη
ελαφρότητα. Το Ρίο ξέρει να πνίγει την οικονομική κρίση στη λήθη της σάμπας.
Όμως, ο γερμανικός ορθολογισμός δεν αφήνει τη Βόννη να ξεχάσει ότι το φετινό
καρναβάλι είναι το τελευταίο που θα κάνει ως πρωτεύουσα της χώρας. Μοιραία,
είναι, λοιπόν, φορτισμένο με πολιτικά μηνύματα. Και πολιτικά ανέκδοτα: «Το
καλό με τον Ρούντολφ Σάρπινγκ στο υπουργείο Άμυνας είναι ότι δεν θα κάνουμε
ποτέ “μπλίτσκριγκ”». Από σε άκρη σε άκρη της Ρηνανίας υπάρχει μια διάχυτη
πικρία για τους Πρώσους που κλέβουν την πρωτεύουσα από τη Βόννη. Αν οι Ρηνανοί
μοιάζουν να χορεύουν σε αυτό το καρναβάλι, είναι γιατί νιώθουν το έδαφος να
χάνεται κάτω από τα πόδια τους, καθώς το κέντρο βάρους μετατοπίζεται στο Βερολίνο.

… που φορούν φέτος οι Γερμανοί δεν κρύβει τίποτα. Πίσω από το απολιτικό ή
αντιπολιτικό προσωπείο διακρίνονται σοβαρές πολιτικές νύξεις. Στην Κολωνία ο
Καρνάβαλος είναι ένας πλαδαρός επιχειρηματίας, αλλά στη Βόννη είναι ένας
Τραγέλαφος: η κυβέρνηση του Γκέρχαρντ Σρέντερ, που αμφιταλαντεύεται πότε στην
«κόκκινη» και πότε στην «πράσινη» γραμμή, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι στους
Ελεύθερους Δημοκράτες και αφήνοντας πάντα ανοιχτό το παράθυρο στους
χριστιανοδημοκράτες για μια «μεγάλη συμμαχία».

… στη Βαϊμάρη, που έγινε φέτος πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης,
συμπίπτουν με τα διακόσια πενήντα χρόνια από τη γέννηση του Γκαίτε. Τα
ραντεβού είναι εκατοντάδες: εκθέσεις, κοντσέρτα, διαλέξεις, προβολές,
θεατρικές παραστάσεις, συνέδρια. Στους δρόμους της πόλης βρίσκει κανείς ακόμη
τα ίχνη από τους πιο μεγάλους Ευρωπαίους: Μπαχ, Λιστ, Στράους, Νίτσε, Σίλερ,
Γκρόπιους. Και τις αναμνήσεις από τη βραχύβια δημοκρατία, την τελευταία πριν
από τη ναζιστική τραγωδία. Η απολλώνια πνευματικότητα της Βαϊμάρης έρχεται σε
αντίθεση με τις διονυσιακές γιορτές της Κολωνίας και της Βόννης και με τις
τεχνοκρατικές προετοιμασίες του Βερολίνου για να γίνει η πρωτεύουσα της νέας Γερμανίας.

… δεν έχει κανένα λόγο για να γιορτάζει. Έκπτωση του Βάγκνερ (φωτ.) από τον
«ναό» του; Αυτό φοβούνται οι πιστοί του αθανάτου, μετά την απόφαση της
κυβέρνησης Σρέντερ να κόψει τη μισή επιχορήγηση προς το φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ.
Βάρβαρη επίθεση, θυμίζει την αμερικανική βόμβα που το 1945 κατέστρεψε το
Φεστσπιλχάους, χωρίς όμως να βάλει τέλος σε μια ιστορία που άρχισε το 1876. Ο
γερμανικός Τύπος μιλάει για «πολιτιστική προδοσία». Οι φίλοι του Βάγκνερ
υπενθυμίζουν οργισμένοι ότι τα θέατρα, τα μουσεία και τα φεστιβάλ της Βόννης
και του Βερολίνου εξακολουθούν να συντηρούνται με τις κρατικές επιχορηγήσεις.
Βέβαια, το φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ είναι κάπως ιδιόμορφο, αφού το διαχειρίζεται
ακόμη η οικογένεια του συνθέτη και ο ανιψιός του Βόλφγκανγκ Βάγκνερ, με
ενοχλητική αυτονομία. Όμως είναι επικίνδυνο να αγγίζει κανείς τις πιο
ευαίσθητες χορδές της γερμανικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι Βαλκυρίες δεν θα
πάψουν να καλπάζουν πάνω από το Μπαϊρόιτ. Και οι έξι. Χωρίς εκπτώσεις.