ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ξεχάσαμε

Μια χώρα πεθαίνει όταν χάσει τη μνήμη της, όταν ξεχάσει την ιστορία της. Και
πεθαίνει με ένα θάνατο ατιμωτικό, ένα θάνατο χωρίς αξιοπρέπεια. Μπροστά σε
αυτή την απειλή αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Νιώθω ­ και μαζί με
μένα πολλοί άλλοι ­ ότι έχουμε ξεχάσει την ματωμένη ιστορία της δικής μας
χώρας, τα βάσανα του λαού μας. Αλλιώς δεν εξηγούνται αυτά που έγιναν χτες σε
αυτά εδώ τα χώματα, όπου, έτσι νομίζαμε, «κακιά σκουριά δεν πιάνει», εις βάρος
των Κούρδων ­ με τη σύμπραξη όχι μόνο των «αρμόδιων αρχών», αλλά και… του
υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας.

Ξεχάσαμε τους Μικρασιάτες πρόσφυγες που γέμιζαν τα καράβια της σωτηρίας,
ταλαιπωρημένοι, βρώμικοι και πεινασμένοι, προσπαθώντας να ξεφύγουν, να σωθούν.
Όπως τώρα οι Κούρδοι.

Και δεν βλέπω πια τους Έλληνες που, τότε, άνοιγαν τις πόρτες των σπιτιών τους
και μοιράζονταν μαζί τους το φαΐ και τις κουβέρτες τους. Η εποχή τής
Σοφοκλέους, που ακολούθησε την εποχή της αντιπαροχής, φαίνεται ότι θόλωσε τους
στόχους και τις προτεραιότητές μας.

Ξεχάσαμε και τους πολιτικούς εξόριστους της χούντας που ζητούσαν τη
συμπαράσταση

των ξένων λαών όταν περιπλανιόνταν στις πρωτεύουσες της Ευρώπης. Όπως τώρα οι Κούρδοι.

Και παίξαμε τώρα εμείς ­ τι απίστευτη αντιστροφή της Ιστορίας ­ το ρόλο της
Αυστρίας όταν παρέδιδε τον ­ τότε «τρομοκράτη» ­ Ρήγα Φεραίο στους Τούρκους
που τον σκότωσαν.

ΥΓ: Ευτυχώς, λίγο πριν τελειώσει αυτό το κείμενο, τα συνθήματα της διαδήλωσης
στην οδό

Σταδίου έφτασαν σαν βάλσαμο στην οργισμένη ψυχή μου. «… Ο μόνος δρόμος
είναι αντίσταση και πάλη».