Περνάμε ηθική κρίση

Ο ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΣΑ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ:

Με καθημερινές επισκέψεις σε δικηγορικά γραφεία, αλλά και με συνεστιάσεις
και χοροεσπερίδες ­ ακολουθώντας τη… μόδα των τελευταίων ετών ­ υποψήφιοι
πρόεδροι και σύμβουλοι στις δικηγορικές εκλογές εντείνουν τον προεκλογικό τους
αγώνα, ενώ χθες στη μάχη των εκλογών του ΔΣΑ επιστρατεύτηκε και το Ίντερνετ,
μέσω του οποίου μεταδόθηκε ανοικτή συζήτηση των υποψηφίων συμβούλων Νικ.
Κανελλόπουλου (συνδυασμός Αρ. Οικονομίδη) και Μιχ. Ζαφειρόπουλου (συνδυασμός
Δημ. Παξινού).

Αμέσως μετά ο αντιπρόεδρος Ευάγ. Μαχαίρας πήρε τον λόγο από τον Ευάγ. Γιαννόπουλο, και την επόμενη χρονιά (1981) και την προεδρία…

Σήμερα στα «ΝΕΑ» δίνει το «στίγμα» του για τις εκλογές ο πρώην πρόεδρος του
ΔΣΑ Ευαγ. Μαχαίρας.

Αντιπρόεδρος επί προεδρίας Γιαννόπουλου, βρέθηκε το 1981 απέναντι στον νυν
υπουργό Δικαιοσύνης και κέρδισε (με 50,5%). Στον α’ γύρο των εκλογών είχε
στηριχθεί από τους δικηγόρους του ΚΚΕ, αλλά στον δεύτερο ψηφίστηκε και από
συντηρητικούς δικηγόρους.

Σήμερα κρατάει αποστάσεις από τα συνδικαλιστικά ζητήματα του κλάδου, αλλά και
από τη δικηγορία. Αποστάσεις κρατάει και από τις επερχόμενες εκλογές του ΔΣΑ
και τους υποψηφίους. Μία εξήγηση γι’ αυτό κρύβεται ίσως στη θέση του ότι το
δικηγορικό σώμα «βρίσκεται σε μια σοβαρή οικονομική και ηθική κρίση, που έχει
αρχίσει από το 1985 και κάθε χρόνο βαθαίνει πιο πολύ».

Αναγνωρίζει ότι πολλά προβλήματα του κλάδου οφείλονται στον λεγόμενο
«δικηγορικό υπερπληθωρισμό», αλλά από την άλλη πλευρά θεωρεί ότι οργανωτικά η
δικηγορία έχει μείνει στο παρελθόν. «Πρέπει να υπάρξει καλύτερη επαγγελματική
οργάνωση», σημειώνει. «Τα ατομικά δικηγορικά γραφεία δεν ανταποκρίνονται στις
σημερινές συνθήκες. Οι δικηγόροι πρέπει να οργανωθούν σε εταιρείες ή
συνεργατικές επιχειρήσεις…».

Όσο για την ηθική κρίση του κλάδου, που μειώνει το κύρος της δικηγορίας και
την εμπιστοσύνη του πολίτη για τον δικηγόρο, δεν κρύβει τα λόγια του και
τονίζει ότι είναι αποτέλεσμα «και των αντιλήψεων για τον εύκολο και πολλές
φορές αθέμιτο πλουτισμό». Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κρίση; «Με ριζική
εκκαθάριση των μητρώων και αυστηρή, γρήγορη και αποτελεσματική εφαρμογή του
Κώδικα Δεοντολογίας και του Πειθαρχικού Δικαίου…».

Η εξώδικη επίλυση αστικών διαφορών ­ θεσμός με ιδιαίτερη επιτυχία σε αρκετές
ευρωπαϊκές χώρες ­ νομοθετήθηκε στη χώρα μας το 1995, αλλά η εφαρμογή της έχει
αναβληθεί τουλάχιστον έως τον προσεχή Σεπτέμβριο γιατί οι δικηγόροι
εμφανίζονται διχασμένοι, όπως προκύπτει και από τις θέσεις υποψηφίων συμβούλων.

*Ο Δημ. Βερβεσός (συνδυασμός Αρ. Οικονομίδη) τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ του
θεσμού. «Θα διευρύνει σταδιακά τη δικηγορική ύλη και θα απαλλάξει τους πολίτες
από μακρόχρονη ταλαιπωρία» σημειώνει, ενώ προσθέτει ότι «η αναβολή της
εφαρμογής του από την ηγεσία του ΔΣΑ δεν απεδείχθη μία τιμητική επιλογή…».

*Για τον Αντ. Βασιλόπουλο (συνδυασμός Δημ. Παξινού) «η θεωρητική προσέγγιση
μέσα από τον νόμο είναι θετική». Αλλά «σε καμία περίπτωση δεν εξασφαλίζονται
τα δικαιώματα των δικηγόρων, οι οποίοι σε μια αστική διαφορά, αξίας αρκετών
εκατ. δρχ., ενδέχεται να μπουν σε διλήμματα…».

*Ο θεσμός αντανακλά πνεύμα πολιτισμού και θα λειτουργήσει παιδευτικά…»,
τονίζει η Φρόσω Δημάκου-Κιάου (συνδυασμός Αντ. Ρουπακιώτη), προσθέτοντας ότι
«ενισχύεται ο κοινωνικός ρόλος του δικηγόρου, ο οποίος συμβάλλει στη
διαδικασία αυτή με τις επιστημονικές του γνώσεις…».

*Η Μαρία Λαγουβάρδου (συνδυασμός Βασ. Δημόπουλου) αναφέρει ότι «ανεπίσημα
εξώδικος συμβιβασμός γίνεται ήδη με επιτυχία», αλλά δηλώνει αντίθετη στη
θεσμοθέτησή του γιατί «απουσιάζει η υλικοτεχνική υποδομή από τα δικηγορικά
γραφεία, ενώ απαιτείται υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης από δικηγόρους και διαδίκους…».

*Καταρχήν θετικός εμφανίζεται και ο Γεώργ. Κανάκης (συνδυασμός Παν.
Γελετσέλλη), αλλά τονίζει ότι «ο θεσμός είναι αναγκαίο να αποκτήσει ουσία και
περιεχόμενο, ώστε να μην αποτελέσει μία ακόμη διαδικαστική λεπτομέρεια
προκειμένου να φτάσει μία υπόθεση στο ακροατήριο…».

*Η Φωτεινή Βερνέζη (συνδυασμός Ανδ. Δημητρόπουλου) δηλώνει «υπέρ της εξώδικης
επίλυσης ακόμη και ορισμένων ποινικών υποθέσεων», καθώς «είναι ένας τρόπος να
αντιμετωπιστεί η δικομανία της φυλής…».

*Αντίθετα, ο Δημ. Μπελαντής (Εναλλακτική Παρέμβαση) θεωρεί ότι ο θεσμός «δεν
οδηγεί πραγματικά στην αποφόρτιση των δικαστηρίων, που συνδέεται κυρίως με την
ποινικοποίηση αστικών υποθέσεων, ενώ δημιουργεί ένα αναποτελεσματικό στάδιο
απλήρωτης δικηγορικής εργασίας και πρόσθετης ταλαιπωρίας για τους διαδίκους».