Το τζιν… πάλιωσε

Ένα σύμβολο κλονίζεται: το ένδυμα του εικοστού αιώνα, όπως το αποκάλεσαν. Οι
νέοι στρέφουν την πλάτη στο τζιν και με τον τρόπο αυτό χλευάζουν τους γονείς
τους, αν όχι τους παππούδες τους.

Φθίνουσα πορεία. Το τζιν εξακολουθεί να είναι πανταχού παρόν, αλλά έχει αρχίσει να χάνει τη λάμψη και την αίγλη του στους νέους

Δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα, άλλα ένα σύμβολο κλονίζεται. Το
μπλουτζίν χάνει τη λάμψη του. Είναι ακόμα, βέβαια, πανταχού παρόν, αλλά δεν
είναι πια εκείνο που ξέραμε. Εδώ και δύο τρία χρόνια, το παραδοσιακό τζιν με
τις πέντε τσέπες (η πέμπτη, η πιο μικρή, είναι η «τσέπη του αναπτήρα») χάνει
έδαφος. Και μαζί του, η Νο1 εταιρεία παραγωγής τζιν στον κόσμο, η Levi
Strauss, που προσπαθεί να περιορίσει τη ζημιά της, κλείνοντας 11 από τα 27
αμερικανικά εργοστάσιά της.

Του δρόμου…

Στην Ευρώπη, όπου οι πωλήσεις μειώθηκαν κατά 8% το 1998, πρέπει να κλείσουν
τέσσερις μονάδες παραγωγής. Η παρακμή του τζιν είναι αισθητή στην Γερμανία και
ακόμα περισσότερο στην Βρετανία, όπου η βιομηχανία του τζιν έχασε έξι
εκατομμύρια παντελόνια σε ένα χρόνο. Στη Γαλλία, οι πωλήσεις παραμένουν
σταθερές, εφ’ όσον το 1998 πουλήθηκαν 40 εκατομμύρια τζιν. Οι άλλες εταιρείες,
όπως π.χ. η Lee Cooper, οι οποίες είναι λιγότερο εξαρτημένες από τα «κλασικά»
μοντέλα (το 501 αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τρίτο των πωλήσεων της Levi
Strauss), προσαρμόστηκαν πιο εύκολα στην νέα τάση, ρίχνοντας στην αγορά
μοντέλα που ταιριάζουν περισσότερο στην αισθητική «του δρόμου».

Δεν αντέχει…

Ολοένα και πιο συχνά, το τζιν φοριέται σήμερα στην έκδοση του μπάγκι και του
στρετς. Τι ειρωνεία αλήθεια: για να επιβιώσει, το τζιν οφείλει να ακολουθήσει
τη μόδα τη στιγμή που έκτισε τον μύθο του περιφρονώντας τις επιταγές της. Οι
μεγάλοι μόδιστροι το οικειοποιήθηκαν και στις μπουτίκ της μόδας το Ντένιμ
εξακολουθεί να γοητεύει. Όμως το «ένδυμα του εικοστού αιώνα», όπως αποκάλεσαν
το τζιν, φαίνεται ότι δύσκολα θα αντέξει το πέρασμα στην επόμενη χιλιετία ­
τουλάχιστον στην ιστορική μορφή του.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια, λέει ο Ξαβιέ, 38 χρόνων, από την εποχή που
«φορούσαμε το μπλουτζίν, κυρίως επειδή αντιδρούσαν οι γονείς μας. Ήταν ένα
σύμβολο εξέγερσης εναντίον τους».

«Το τζιν είναι κάτι το τετριμμένο», διαπιστώνει ο Πσκάλ Ντ’ Αλιίν, γενικός
διευθυντής της Lee Cooper Γαλλίας. «Για τους νέους δεν είναι πια το λάβαρο
κατά του κατεστημένου. Οι κάτω των 25 χρόνων δεν αντιπροσωπεύουν πλέον παρά το
20% των αγοραστών τζιν».

Κόντρα στους γονείς

Ένα ακόμα άσχημο μαντάτο για όσους ήταν 20 χρόνων το διάστημα από το 1960
μέχρι το 1980 και έβλεπαν τους γονείς τους να δυσανασχετούν όταν φορούσαν
τζιν. Η γενιά του μπέιμπι-μπουμ, που διαπιστώνει με λύπη ότι το ροκ εντ ρολ
δεν είναι πια αυτό που ήταν, θα πρέπει να συμβιβαστεί με κάτι ακόμα πιο
οδυνηρό: η κρίση του τζιν δεν είναι παρά η χλεύη των νεώτερων γενεών προς το
πρόσωπό τους. «Η εικόνα που ταυτίζεται με το κλασικό τζιν, είναι η αντανάκλαση
μιας παρωχημένης εποχής», λέει ο Πατρίκ Γκιγιοτέν, υπεύθυνος της ανδρικής
κολεξιόν μεγάλου οίκου μόδας.

«Οι έφηβοι αποτελούν την ομάδα αναφοράς για την βιομηχανία ενδύματος. Και δεν
θέλουν με κανέναν τρόπο να ντύνονται όπως οι γονείς τους και κυρίως όπως ο
παππούδες τους.

Γι’ αυτόν το λόγο είναι πρόθυμοι να φορέσουν παντελόνια που κατεβαίνουν τόσο
χαμηλά από τη μέση, ώστε τους δυσκολεύουν ακόμα και να περπατήσουν». Με δυο
λόγια, το να φορά σήμερα ένας δεκαεξάρης το γνήσιο ξεβαμμένο Levis είναι
«ντροπή». Ο tempora! o mores!…

Μήπως, όμως, και η απομυθοποίηση των γουέστερν παίζει ρόλο στο ξέφτισμα της
γοητείας του μπλουτζίν; Η εικόνα του Τζέιμς Ντιν κατέληξε να συγχέεται με του
Ρόναλντ Ρήγκαν, με τζιν και καουμπόικο καπέλο. Εικόνα κάθε άλλο παρά νεανική
και μοντέρνα. Άλλοι πάλι διερωτώνται μήπως θα πρέπει να ενοχοποιηθεί και η
ταύτιση του τζιν με το γιούνισεξ. Και αμφιβάλλουν αν, αφού εξυπηρέτησε τις
φεμινιστικές διεκδικήσεις, εκφράζει τις προσδοκίες των σύγχρονων γυναικών, για
τις οποίες η θηλυκότητα δεν είναι πλέον συνώνυμη με την συνθηκολόγηση με τον
ανδρικό σωβινισμό.

«Στολή» κατά την δεκαετία του 1970, το τζιν απορρίπτεται ή στην καλύτερη
περίπτωση παραμερίζεται από τους πιο νέους. «Η ομοιομορφία ολοκλήρωσε τον
κύκλο της», λέει ο Ντινιέ Σενάβ, διευθυντής μάρκετινγκ υφαντουργικής
εταιρείας. «Οι νέοι ζητούν ρούχα που θα εκφράζουν τους ίδιους. Με την
ενδυμασία τους δεν θέλουν να διακηρύξουν ότι ανήκουν σε μία ευρεία κατηγορία.
Επιδικώκουν να δημιουργήσουν την δική τους πανοπλία σε μικρές ομάδες. Με το
τζιν επήλθε κορεσμός. Αλλά, στον χώρο της μόδας, όπου τα πάντα είναι ρευστά,
πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί: τίποτα δεν μας λέει ότι αύριο το τζιν δεν θα
κάνει μια θεαματική επανεμφάνιση».