ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με το μυαλό και την ψυχή

Είναι ένα κομμάτι χαρτιού μέσα σε ασημένιο πλαίσιο, εκεί στο ράφι της
βιβλιοθήκης. Με λίγα χρώματα και εκατομμύρια συναισθήματα. Μια φωτογραφία που
κρατά τις αισθήσεις της στιγμής, τις εκφράσεις, τις σκέψεις και τις αναμνήσεις
ανέπαφα από τον χρόνο και τις περιστάσεις… Τίποτε απ’ όλα όσα συνέβησαν δεν
επηρέασαν τη δύναμή της. Δεν αλλοίωσαν στο παραμικρό τα χαμόγελα, δεν έριξαν
σκιές στο φως, στα βλέμματα και τα πρόσωπα.

Είναι μια φωτογραφία που έχει τη δική της ανεξάρτητη υπόσταση στον χώρο και
στον χρόνο… Μια σταθερή εικόνα που κρατά καλά προφυλαγμένα κομμάτια από τα
«νιώθω» μιας ολόκληρης ζωής. Είναι πάντα η ίδια και πάντα εκεί. Μια εικόνα που
συμμετέχει στην καθημερινότητα, με μια απερίγραπτη δυναμική. Που προκαλεί και
δημιουργεί καινούρια συναισθήματα, που βάζει «στάσεις» στο μυαλό που τρέχει,
που «δοκιμάζει» χιλιάδες διαφορετικές εκφράσεις για το «καλημέρα» ή το
«καληνύχτα», που κάθε φορά προσφέρει διαφορετικά ερεθίσματα για αναπολήσεις,
δάκρυα, χαμόγελα, υποσχέσεις και όνειρα… Κάπου εκεί κοντά, στον ίδιο χώρο,
αναζητά τη θέση της και μια άλλη φωτογραφία ­ συνδεδεμένη κι εκείνη με πρόσωπα
και συναισθήματα, που όμως απομονώθηκαν, επεξεργάστηκαν για να «βελτιωθούν»,
ρετουσαρίστηκαν… Ένα λευκό λουλούδι στο πέτο έφυγε, το φόντο άλλαξε χρώμα,
τα υπόλοιπα πρόσωπα «σβήστηκαν» χάρη στις δυνατότητες ενός ισχυρού
ηλεκτρονικού υπολογιστή και τις ικανότητες του χειριστή του. Το βλέμμα και η
οικεία έκφραση του προσώπου δεν άλλαξαν. Παρέμειναν ως είχαν… Όμως, όσο τα
παρατηρώ τόσο περισσότερο μου φαίνεται πως «αιωρούνται», πως δεν έχουν σημείο
αναφοράς, πως λείπει ένας συνδετικός κρίκος, πως είναι αυτά που ήξερα, αλλά
και πάλι δεν είναι… Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή κι αυτή η φωτογραφία θα βρει
τη δική της θέση στον χώρο. Δεν θα μπορέσει όμως να βρει μια θέση στην καρδιά
μου, γιατί απλά δεν μπορεί να συμμετάσχει σ’ αυτό το καθημερινό παιχνίδι του
μυαλού και της ψυχής.