ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μόνη ελπίδα φυγής η σύνταξη…

Η ΜΑΤΙΝΑ μάς αποχαιρέτησε. Άλλαξε πόλη. Φαινόταν σαν όνειρο για όλους μας.
Δηλώναμε ότι τη ζηλεύουμε. Κάποιοι, ίσως και να το εννοούσαμε. Μετακόμισε σε
μία επαρχιακή πόλη δίπλα στη θάλασσα. Αναπτύξαμε γρήγορα τη θεωρία περί
ποιότητας ζωής. Για ρυθμούς εργασίας ανθρώπινους, για υγιεινούς τρόπους
διαβίωσης τόσο για μεγάλους όσο και για παιδιά.

Πέρασαν δύο, ίσως και τρία χρόνια, και η καλή φίλη επέστρεψε, απομυθοποιώντας
το όνειρο που όλοι «απειλούμε» ­ κυρίως τους εαυτούς μας ­ ότι θα
πραγματοποιήσουμε σύντομα. Κάποιους παράγοντες δεν τους λάβαμε υπόψη μας γιατί
δεν τους γνωρίζαμε ή πιστεύαμε πως εύκολα αντιμετωπίζονται. Είναι εκείνοι που
προκαλούν χάσμα, εχθρότητα, επιθετικότητα, αμφισβήτηση. Άρνηση της τοπικής ­
σαφώς μικρότερης από την πρωτεύουσα ­ κοινωνίας να σε αποδεχθεί όταν η
προέλευση είναι το κέντρο, η μεγαλούπολη.

Αντιθέτως, όταν η προέλευση είναι το χωριό, η επαρχία, η συμπρωτεύουσα, οι
άνθρωποι του κέντρου ­ ακριβώς επειδή οι περισσότεροι δεν είναι γηγενείς ­
είναι έτοιμοι να αποδεχθούν ως ίσοι προς ίσον τον καθένα, χωρίς τοπικιστικές
εξάρσεις ­ που φθάνουν, σε ακραίες περιπτώσεις, τα όρια του ρατσισμού.

Η περιφέρεια δείχνει να μη μας σηκώνει. Είμαστε και θα παραμείνουμε ξένα
σώματα. Διαταράσσουμε τους ρυθμούς των άλλων. Νιώθουν αλλά και νιώθουμε ότι ο
ένας ρυπαίνει τον άλλον. Η μόνη μας σωτηρία και ελπίδα φυγής από το τέρας της
μεγαλούπολης φαίνεται ότι είναι η σύνταξη και η εγκατάσταση σ’ ένα μικρό
χωριουδάκι, από εκεί που κρατάει η ρίζα μας…