Γιώργος Κωνσταντίνου «Περίμενα 40 χρόνια…»

Η καριέρα του ξεκίνησε από το Θέατρο Τέχνης. Γρήγορα όμως συγκρούστηκε με
τον Κάρολο Κουν και πέρασε στο εμπορικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Μια
μικρή σκηνή με ένα προφιτερόλ, στα «Χτυποκάρδια στο θρανίο», τον καθιέρωσε ως
πρωταγωνιστή. Από τότε πέρασαν περίπου 40 χρόνια. Στη διάρκεια των οποίων ο
Γιώργος Κωνσταντίνου έπαιξε, έγραψε σενάρια και σκηνοθέτησε για τον
κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Και φέτος ανέβηκε στη σκηνή του
ολοκαίνουργιου «ΚΑΠΠΑ» για να παίξει στο «Art», ένα έργο που το περίμενε σε
ολόκληρη την καριέρα του και για το οποίο ο γιος του του είπε: «Ρε μπαμπά, δεν
ήξερα ότι είσαι τόσο καλός ηθοποιός».

ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ που περιφερόταν στην ελληνική επαρχία μ’ ένα θεατρικό μπουλούκι,
πριν και κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ένα παιδάκι που καθώς ήταν ψηλό, φόραγε
ένα ψεύτικο μουστάκι κι έβγαινε στη σκηνή για να παίξει τον ρόλο κάποιου
ηθοποιού που έλειπε. Και μετά, στα χειροκροτήματα, έτρεχε πίσω για να
κατεβάσει την αυλαία. Ακόμη και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου ­ «παίζαμε και
δίπλα ακούγαμε τα μπαμ μπουμ από τις μάχες». Το παιδάκι μεγάλωσε μέσα στον
χώρο του θεάματος, με γονείς αστέρια της οπερέτας. Ο ίδιος όμως είχε άλλα όνειρα.

«Στην αρχή μού είχε κολλήσει να γίνω φοροτεχνικός. Μετά ηλεκτροτεχνίτης. Και
τελικά πήγα να γίνω στρατιωτικός. Γιατί μου άρεσε η στολή που φόραγαν οι
σμηνίτες». Η αλλαγή της πορείας έγινε απλά. «Μου λέει μια μέρα η μητέρα μου,
“Θέλεις να γίνεις ηθοποιός;”». Κι έτσι, ο νεαρός σμηνίτης Γιώργος
Κωνσταντίνου, φορώντας τη στολή του, γράφτηκε σε μια σχολή επιχορηγούμενη τότε
από τον Κοτζιά. «Πάνω στον χρόνο όμως, κι ενώ είχε αρχίσει να μου μπαίνει το
μικρόβιο, πέθανε ο Κοτζιάς, σταμάτησε η επιχορήγηση και η σχολή έκλεισε».

Η επόμενη προσπάθεια έγινε στο Εθνικό. Όπου έπρεπε να δώσει εξετάσεις και άρα
να βρει κάποιον να τον διδάξει. Επιστρατεύθηκε ένας φροντιστής γι’ αυτή τη
δουλειά. Ο ρόλος που θα έπαιζε ήταν από τον Άμλετ. Αλλά «τότε στο Εθνικό,
έπαιζαν με στόμφο. Εμένα δεν μου άρεσε, γιατί μέχρι τότε έβλεπα τη μητέρα μου
και τον πατέρα μου να παίζουν τελείως φυσικά, όπως σήμερα. Δεν μου πήγαινε
αυτό το στυλ, το ένστικτό μου έλεγε ότι η υπερβολή αυτή δεν ήταν καλή». Την
ημέρα των εξετάσεων, έδινε μαζί με τον Γιώργο Ζωγράφο. Η μητέρα του Ζωγράφου
κρυφοκοίταγε από την κλειδαρότρυπα. «Εσύ ήσουν καλός, του είπε μετά. Ο γιος
μου όμως ήταν υπερβολικός». Τελικά ο Κωνσταντίνου απορρίφθηκε, ο Ζωγράφος
πέρασε πρώτος.

Ο ΚΟΥΝ

Η μητέρα του αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τη γνωριμία της με τον Κάρολο Κουν ­
«γνωρίζονταν από την Πόλη, όπου οι πρωταγωνιστές της οπερέτας ήταν διάσημοι».
Ο Κουν στην αρχή αντέδρασε, «με βρήκε πολύ ψηλό για το Θέατρο Τέχνης». Πέρασε
τις εξετάσεις όμως, κι έτσι ξεκίνησε η καριέρα του ως ηθοποιού. Η σχέση του
πάντως με τον Κουν δεν επρόκειτο ποτέ να γίνει καλή. «Στο Θέατρο Τέχνης ή
προσαρμόζεσαι με όλα τα γενόμενα ή φεύγεις. Εγώ ήμουν κάπως ανεξάρτητο πνεύμα,
έβλεπα πράγματα που δεν μπορούσα να τα ανεχθώ και στους άλλους φαίνονταν
φυσικά. Μπορεί να μη μου άρεσαν κάποιες ερμηνείες για παράδειγμα, αλλά εκεί
δεν σήκωνε αντιρρήσεις. Υπήρχε το απόλυτο του Κουν. Ακόμη κι αν δεν μίλαγες,
φαινόταν στο μάτι σου η διαφωνία. Δεν ανήκες στην ομάδα». Έτσι η θητεία του
στο Τέχνης έμελλε να τερματιστεί σύντομα ­ μόλις ένα χρόνο μετά τις σπουδές
του. Η οριστική σύγκρουση ήρθε με αφορμή μια αντικατάσταση. «Ήμουν από τους
βραβευμένους ηθοποιούς του, αλλά δεν διάλεξε εμένα για να αντικαταστήσει τον
πρωταγωνιστή σε ένα έργο. Στο ίδιο έργο μού έδωσε έναν μικρό ρόλο. Αρνήθηκα να
τον παίξω, κι έτσι έφυγα από το Τέχνης».

Έκανε μια κίνηση που κατά κάποιον τρόπο καθόρισε το μέλλον του. Αλλά δεν το
μετανιώνει. «Το Θέατρο Τέχνης κράτησε τα στεγανά του, στα οποία εγώ μάλλον δεν
θα μπορούσα να υπάρχω. Θα έπρεπε να είμαι ένας μόνιμος στρατιώτης, κι αυτό δεν
το άντεχα. Άλλωστε μετά εγώ έγραψα, σκηνοθέτησα, έκανα τα πάντα. Άλλα πέτυχαν,
άλλα απέτυχαν, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ήθελα να κάνω πράγματα, και
εκεί μέσα ήταν αδύνατον».

ΤΟ «ART»

Δεν το μετάνιωσε λέει, αλλά από την άλλη, «σαράντα χρόνια περίμενα για να
παίξω ένα έργο σαν κι αυτό που παίζουμε τώρα», μια και «μετά το Θέατρο Τέχνης,
ποτέ μα ποτέ δεν δούλεψα σε μια τέτοια παράσταση». Το «Art» της Γ. Ρεζά, που
παίζει με τον Σταμάτη Φασουλή ­ ο οποίος το έχει σκηνοθετήσει ­ και τον Γιάννη
Βούρο στο ανακαινισμένο θέατρο Κάππα, τον έχει συνεπάρει. «Όταν ο Σταμάτης μού
έστειλε το έργο, με ξάφνιασε. Το διάβασα, αλλά δεν μπορούσα να το συλλάβω μέσα
μου, να το ολοκληρώσω. Δεν μπορούσα να βρω τα στοιχεία του, πού γελάει ο
κόσμος και πού κλαίει. Το διαβάσαμε σιγά σιγά και από την πρόβα άρχισαν να
αναδύονται όλα αυτά τα στοιχεία της τρελής και τόσο αληθινής κατάστασης: Για
έναν πίνακα, τρεις άνθρωποι ξεσκίζουν τις σάρκες τους, εξευτελίζονται,
απογυμνώνονται και κάνουν κομμάτια τη φιλία τους». Οι τρεις τους έδεσαν και
σαν ομάδα. «Η συνεργασία μας είναι πολύ καλή, πολύ ευχάριστη, πολύ γελαστική.
Περάσαμε και περνάμε πολύ ωραία». Κατ’ αρχήν «η διδασκαλία του Σταμάτη, χωρίς
αυτό να θεωρείται βλασφημία, είναι μια διδασκαλία σαν του Κουν. Έπειτα είχε
την αποδοχή μας, την υπακοή μας και την προσοχή μας. Κι εμείς, ο Γιαννάκης ο
Βούρος κι εγώ, είχαμε μια θητεία, κι έτσι βρήκε ο Σταμάτης πρόσφορο έδαφος για
να βγάλει αυτό που έβγαλε στην παράσταση».

Το λέει και το ξαναλέει πόσο του αρέσει το «Art». Γιατί «εγώ έχω θητεύσει 40
χρόνια σε κωμωδίες που έπρεπε να πεις το ανέκδοτο για να γελάσουν, κι εδώ δεν
είχα καταλάβει στην αρχή πού γελούν». «Δεν νομίζω ότι υπάρχει ηθοποιός που δεν
θα ‘θελε να παίξει σε ένα τέτοιο έργο» προσθέτει. Αυτό δεν σημαίνει ότι
μέμφεται τον εαυτό του επειδή στη διάρκεια μιας τόσο μακρόχρονης καριέρας ο
ίδιος έμεινε στις φαρσοκωμωδίες και στις επιθεωρήσεις: «Η τέχνη είναι ακριβό
πράγμα. Για να κάνεις τέχνη πρέπει να έχεις οικονομική άνεση. Να μην σε
ενδιαφέρουν οι εισπράξεις. Γιατί θυμάμαι που παίζαμε κάποτε ένα έργο κάπως πιο
ποιοτικό, και όλος ο κόσμος πήγαινε στο διπλανό θέατρο, όπου παιζόταν μια
φάρσα. Και μας έπιανε το παράπονο. Αλλά πέρα από αυτό, είναι και η τσέπη.
Γιατί καλό είναι που χτίζεται το Σπίτι του Ηθοποιού, αλλά κανείς δεν θέλει να
καταλήξει εκεί».

Από την ημέρα που πέρασε την πόρτα του Θεάτρου Τέχνης μέχρι να εμφανιστεί στη
σκηνή του Κάππα, έχουν μεσολαβήσει 40 χρόνια. Με θεατρικές δουλειές, με
αξεπέραστες ελληνικές ταινίες, με σενάρια και σκηνοθεσίες, με τηλεοπτικά
σίριαλ. Το κυριότερο, «με την αποδοχή και την εμπιστοσύνη των συναδέλφων μου».
Και σ’ όλη αυτή την καριέρα υπάρχει μια σκηνή που τον «κυνηγάει» ακόμη. Το
περίφημο προφιτερόλ από τα «Χτυποκάρδια στα θρανία». «Έγινα πρωταγωνιστής από
ένα προφιτερόλ», λέει σήμερα και γελάει.

Με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, τη Μάρω Κοντού, τον Κώστα Βουτσά και την Έλενα Ναθαναήλ, στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινημτογράφου.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ του ήταν πρωταγωνιστές της οπερέτας. Ως ζευγάρι χώρισαν σχεδόν
αμέσως μετά τη γέννησή του. Παντρεύτηκαν όμως πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο
Γιώργος Κωνσταντίνου είχε αρχίσει ήδη να δουλεύει. «Ηταν αστείο, γιατί η
μητέρα μου το έφερε βαρέως, το θεωρούσε αμαρτία που είχε κάνει παιδί
αστεφάνωτη. Ο πατέρας μου είχε φύγει από το σπίτι όταν ήμουν 6 μηνών. Κι όταν
κάποτε έφτασα να δουλεύω άρχισα να τον βοηθάω οικονομικά. Και τότε του λέει η
μάνα μου “για να σε βοηθάει ο γιος μου θα με παντρευτείς τώρα”.

Έτσι πήγαν οι δυο τους στην εκκλησία και παντρεύτηκαν. Γυρίζουν σπίτι κι
εκείνος της λέει “αν μείνω εδώ, θα διευθύνω εγώ τα οικονομικά”. Η μάνα μου
άνοιξε την πόρτα και τον έδιωξε».

Μεγάλωσε με τη μητέρα του, την οποία λάτρευε ­ «δεν μπορούσα να διανοηθώ την
ζωή χωρίς εκείνη». Με τον πατέρα του δεν είχε όμως ανάλογη σχέση. «Νομίζω ότι
δεν είχε το πατρικό ένστικτο καθόλου. Δεν ήθελε να είναι κοντά μου. Εγώ τον
ήθελα, του έλεγα “κάθισε λίγο ακόμη”. Εκείνος τίποτα, με κοίταζε στα χέρια να
του δώσω τα λεφτά. Όταν τα έπαιρνε έφευγε αμέσως».

ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ

Μοιάζει να έχει κάποιες τύψεις όταν αργότερα λέει ότι «κατά κάποιο τρόπο η
ιστορία αυτή επαναλήφθηκε με τον γιο μου και μένα», καθώς χώρισε με την πρώτη
του σύζυγο αμέσως μόλις γεννήθηκε το παιδί. «Δυστυχώς δεν έζησα μαζί του»,
λέει, αλλά η περηφάνια του πατέρα δεν κρύβεται όταν μιλάει γι’ αυτόν. «Είναι
πιανίστας καταπληκτικός. Τώρα που μεγάλωσε έχουμε ακόμη καλύτερη σχέση. Έχουμε
επαφή, μου λέει τα προβλήματά του, του λέω τα δικά μου». Και είναι πολύ
χαρούμενος για την κριτική του γιου του, που πήγε τρεις φορές στο θέατρο για
να τον δει στο «Art». «Μου είπε “ρε μπαμπά, δεν ήξερα πως είσαι τόσο καλός
ηθοποιός”. Γιατί μέχρι τώρα με έβλεπε σε κάποια έργα που δεν είχαν απαιτήσεις».

Τώρα πια όμως η πατρική καρδιά του μοιράζεται στα δύο. Καθώς πριν από δυόμισι
χρόνια ήρθε στον κόσμο η λατρεία του, η Άννα – Μαρία. Η Άννα – Μαρία που
χαμογελάει από την κορνίζα στο καμαρίνι του πατέρα της, η φωνή του οποίου
αλλάζει όταν μιλάει γι’ αυτήν. «Έχει μια φοβερή προσωπικότητα» και «ναι, την
έχουμε κακομάθει». Αλλά δεν πειράζει. «Γιατί διάβασα έναν διάσημο ψυχίατρο,
που λέει ότι το παιδί θα γίνει παρά πολύ καλό όταν έχει όλη αυτή την αγάπη και
όχι όταν του επιβάλλεις να κάνει αυτό που θέλεις».

Ποια είναι η πιο καλή στιγμή για τον Γιώργο Κωνσταντίνου; «Όταν η Άννα – Μαρία
λέει “σ’ αγαπώ μπαμπά, σ’ αγαπώ μαμά”. Όταν μ’ αγκαλιάζει, με φιλάει, με
σφίγγει και με χαϊδεύει».

Με τον Σταμάτη Φασουλή και τον Γιάννη Βούρο στο «Art» στο θέατρο «ΚΑΠΠΑ»

ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ τον αγαπούσε από μικρός. Τότε πήγαινε και έβλεπε τρία έργα
την ημέρα. Σήμερα, που δεν παίζει στο σινεμά, αναπολεί τις ημέρες των
γυρισμάτων, τη μαγεία των πλατό ­ κι ας είναι από τους ηθοποιούς που έπαιξαν
πολύ λίγο στον κινηματογράφο, καθώς συνολικά έχει κάνει μόνο 12 ταινίες.
Κάποιες από αυτές τεράστιες επιτυχίες. Όπως το «Γάμος α λα ελληνικά», το
«Ξύπνα Βασίλη», τα «5.000 ψέματα» ­ το τελευταίο σε δική του σκηνοθεσία
μάλιστα. «Βλέπεις, είχα και θράσος. Δεν το φοβόμουν να κάνω διαφορετικά
πράγματα. Δεν είχα συστολή. Αλλά μου έδειχναν και εμπιστοσύνη. Ο Φίνος για
παράδειγμα. Ή ο Λάμπρος ο Κωνσταντάρας που με εμπιστεύθηκε να τον σκηνοθετήσω.
Ή ο Ντίνος Ηλιόπουλος και η Ρένα Βλαχοπούλου».

Από τον κινηματογράφο απουσιάζει πια εδώ και πολλά χρόνια. Ευτυχώς όμως
υπάρχει η τηλεόραση. Η οποία ικανοποίησε ένα παιδικό του όνειρο. «Όταν ήμουν
μικρός έλεγα τι ωραία θα ήταν να έχεις κινηματογράφο στο σπίτι σου. Πήγαινα
και μάζευα τα ρετάλια από τις ταινίες και με φακούς προσπαθούσα να τα προβάλλω
στο σπίτι. Μετά αγόρασα μια μηχανή προβολής, η οποία μάλιστα ήταν και ομιλούσα
κι επειδή δεν ήξερα να τη βάλω σωστά ο ήχος έφευγε μπροστά και η εικόνα πίσω.
Και ξαφνικά παρουσιάστηκε το μαγικό κουτί».

Η TV

Εδώ υπάρχει μία πικρία. «Μπήκα στην τηλεόραση το ’73, στην αρχή της αρχής της,
με δικό μου σίριαλ. Αυτό κανείς δεν το αναφέρει ποτέ. Μιλάνε για διάφορες
παραγωγές, αλλά ποτέ δεν μιλάνε για τις δικές μου δουλειές». Αυτή η πρώτη
δουλειά ήταν μονόπρακτα διάρκειας ενός τετάρτου με ήρωα έναν ψυχίατρο και τον
πελάτη του. Από τότε έγιναν πολλές δουλειές, πολλές φορές και δυο σίριαλ μέσα
στον ίδιο χρόνο. Οι κριτικές που δέχτηκε δεν ήταν πάντα καλές. Ο ίδιος όμως
αισθάνεται εντάξει με τον εαυτό του. «Θα πάω στον Καβάφη. Που λέει τουλάχιστον
μην εξευτελίζεις τη ζωή σου. Εγώ αυτό έκανα. Στην τηλεόραση έκανα φαρσοειδή
πράγματα, αλλά δεν τα εξευτέλισα. Δεν με υποτιμά αυτή η δουλειά μου. Άλλωστε,
ό,τι έκανα το έκανα με το ίδιο πάθος που έκανα και τον κινηματογράφο. Τώρα εάν
πέτυχε ή δεν πέτυχε δεν έχει σημασία».