3η ΚΑΡΤΑ Όλοι έχουν ευθύνες

ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ο αθλητισμός να αφήσει έξω από την πόρτα του την κατάρα των
απαγορευμένων φαρμακευτικών ουσιών, αλλά ακόμα περισσότερο τα ναρκωτικά. Κι
όταν όλοι υποστηρίζουν ότι οι νέοι πρέπει να δραστηριοποιηθούν στους
αγωνιστικούς χώρους για να αποφύγουν την απειλή των ναρκωτικών κι εκεί τους
περιμένουν οι Σειρήνες της φαρμακοδιέγερσης για μεγιστοποίηση της απόδοσής
τους, το πρόβλημα παίρνει τεράστιες διαστάσεις.

Η ευθύνη για το ντόπινγκ στον αθλητισμό βαρύνει τους υποκριτές παράγοντες,
τους προπονητές, αριθμό γιατρών, αλλά και τους ίδιους τους αθλητές. Οι
τελευταίοι δεν είναι οπωσδήποτε θύματα μιας πολιτικής στα σπορ ή αρρωστημένα
φιλόδοξων προπονητών. Έχουν τη δική τους βαριά ευθύνη, αφού με κίνητρο τη δόξα
και το χρήμα δεν αρνούνται να ακολουθήσουν «τη θεραπεία πρωταθλητισμού» που
τους προτείνουν. Αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει και το αίτημα κάποιων, προς
ειδικούς και μη, για χορήγηση «ενισχυτικών ουσιών».

Το σύνθημα του παγκόσμιου συνεδρίου για το ντόπινγκ, που διοργάνωσε στη
Λωζάννη αυτές τις ημέρες η ΔΟΕ, «εγώ δεν διακινδυνεύω την υγεία μου», είναι
ωραίο για τα ώτα, δυστυχώς όμως δεν αποδίδει την πρακτική πάρα πολλών αθλητών
σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Από την άλλη πλευρά, το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του συναδέλφου Τάσου Μπούρα
στο χθεσινό φύλλο της «ΟΜΑΔΑΣ» με τίτλο «Ναρκωτικά στις εξέδρες» κάνει βαρύ το
τοπίο στα ελληνικά γήπεδα.

Τον τελευταίο καιρό έχουμε ολοένα και περισσότερες συλλήψεις μεταξύ των
οργανωμένων οπαδών, με απαγορευμένες ουσίες, σε μπλόκα της αστυνομίας σε
πούλμαν. Η χρήση αυτών των ουσιών εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την ανεξέλεγκτη
συμπεριφορά νεαρών και τα κρούσματα βίας πριν, κατά και μετά τους αγώνες.

Οι υπεύθυνοι ας αναρωτηθούν πόσο αξίζει αυτού του είδους ο αθλητισμός κι ας
σεβαστούν επιτέλους κάποιες αρχές του χώρου.